Πρώτες Επαφές Τα
πρώτα βήματα στη θάλασσα τα
έκανα στην Πειραϊκή όπου με
πετούσε (κυριολεκτικά) ο πατέρας
μου από τα βράχια στη θάλασσα
για να μάθω μπάνιο! Τελικά κατάφερα
και επέπλευσα στην θάλασσα μετά
από λίγο καιρό όταν φόρεσα μάσκα
και ξεθάρεψα από μόνος μου.
Ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών. Η
πρώτη μου εμπειρία από ψαροτούφεκο
ήταν στο Πόρο και στην Ερμιόνη
πριν από πολλά χρόνια αλλά όσο
και αν μου άρεσε τότε, γρήγορα
(ποιος θυμάται γιατί), ξεχάστηκε...
Η
Αρχή
Πέρασαν
αρκετά χρόνια με το BALCO παρατημένο
στην αποθήκη έως ότου αποφάσισα
να το χρησιμοποιήσω στις διακοπές
μου στη Νάξο το '95. Τότε πάνω
από μία πανέμορφη ξέρα της Νάξου
ξύπνησε το τέρας μέσα μου! Την
επόμενη χρονιά βρέθηκα με πλήρη
εξοπλισμό και φουσκωτό ταλαιπωρώντας
το καημένο το TWINGO (και όχι
μόνο) που με υπόμενε καρτερικά.
Η αρχή όμως είχε γίνει...
Τα
ψάρια
Στο
ξεκίνημα τα ψάρια όπως είναι
φυσικό ήταν μικρά (ακόμη μετανιώνω
για τον μικρό ροφό που χτύπησα
στην Αμοργό το '96), σιγά σιγά
όμως συνειδητοποίησα ότι η ομορφιά
είναι στο κυνήγι της ποιότητας
και όχι στην ποσότητα. Ο πρώτος
μου ροφός ήταν ένας 5αρης στη
Φοινικούντα το '97. Ακολούθησαν
αρκετοί ακόμα μεγαλύτεροι καθώς
τα βάθη κερδίζονταν χρόνο με
το χρόνο, αν και τον μεγαλύτερο
τον πέτυχα σε 1.5 μέτρο νερό,
δίπλα ακριβώς από την ακτή.
Με ψαχτήρι, πλαναρίσματα και
καρτέρια, χοντροί σαργοί, στήρες,
σηκιοί, μανάλια και άλλα, περνούσαν
στην ψαροβελόνα ψάρεμα με το
ψάρεμα καθ’ όλη τη διάρκεια
του χρόνου. Όμως κάτι...κάτι
σκιές από πιο μακριά, στα όρια
της ορατότητας, στοίχειωναν
τα όνειρά μου.
Η «αποκάλυψη» ήρθε όταν πήρα
την πρώτη μου συναγρίδα,
μία 2.5αρα πάλι από την Φοινικούντα
τον Απρίλη του 2000. Ετσι λοιπόν
αποφάσισα να θέσω αυτοπεριορισμό
στο είδος και το μέγεθος των
ψαριών που κυνηγώ και να προσανατολιστώ
κυρίως στο καρτέρι και στο συρτό.
¶λλωστε ο ροφός δεν είναι από
τα αγαπημένα μου φαγητά(!) σε
αντίθεση με τις στήρες που
ξεπροβάλουν με περιέργεια στο
συρτό και συναγρίδες στο καρτέρι.
Ψαχτήρι μόνο για πρασινομάτες
σφυρίδες, χοντρούς σαργούς και
φυσικά κωλοχτύπες. Ασε που τελικά
και οι ροφοί τσιμπάνε στο καρτέρι.
Δεν θα ξεχάσω τον 6άρη που με
προκαλούσε για παιχνίδια, ενώ
εγώ μπλάβιαζα στο καρτέρι για
τις συναγρίδες που έπαιζαν σε
ένα ξεκομμένο από την ακτή βράχο
της Χαλκιδικής. Μόνο που δεν
μου δάγκωσε τα αυτιά ο θρασύτατος
για να τραβήξει την προσοχή
μου. Αμδέ! ΟΥΣΤ παλιοροφέ θα
μου τρομάξεις τις συναγρίδες!
Τελικά ούτε συναγρίδες ούτε
ροφός, αλλά δεν πειράζει εγώ
το ευχαριστήθηκα.
¶λλωστε
αυτή δεν είναι η ουσία του ψαροτούφεκου?
«Το ταξίδι και όχι ο προορισμός...»
 Όπως
θα καταλάβατε οι συναγρίδες
έχουν γίνει κυριολεκτικά το
πάθος μου και αν και τις βλέπω
συχνά, λίγες είναι οι φορές
που μου δίνουν ευκαιρία για
βολή. Υπομονή θέλει και επιμονή.
Ο
Εξοπλισμός
Στολή
λεία για το καλοκαίρι, ξυρισμένη
οπωσδήποτε για το χειμώνα. Όπλα
75άρι για τρύπες, 100άρι για
δευτερώματα και πρώτη πάντα
επιλογή το 110 carbon με διπλά.
Μάσκα μικρού όγκου φυσικά, ζώνη
ελαστική με όσο το δυνατόν λιγότερα
βαρίδια ειδικά το καλοκαίρι
και πέδιλα δυνατά αλλά όχι πολύ
σκληρά. Και φυσικά το Mostroυδάκι
μου ο ‘ΜΕΦΙΣΤΟ’.
Συνήθεις
Ψαρότοποι
Νότιος
Σαρωνικός, Ερμιόνη, Πόρτο Χέλι,
Ανατολική Πελοπόννησος, Μάνη
(το χωριό μου) και Φοινικούντα
με τα πέριξ αυτής. |
