Πάνε
πολλά χρόνια από τότε που ο κατά 5 χρόνια μεγαλύτερος αδελφός μου άρχισε να με παίρνει μαζί του, στα ψαρέματα του για χταπόδια.
Ήταν την δεκαετία του ' 70 στην Μύκονο. Xρόνια μαγικά με απίστευτες εικόνες στον βυθό, τις οποίες τότε λόγω ηλικίας δεν ήμασταν σε θέση να εκτιμήσουμε
κ σήμερα αναπολούμε..
Η υποχρέωση μου ήταν να του
μεταφέρω τα πράγματα, να μην
κολυμπάω μπροστά
από αυτόν, αλλά σε απσταση
κ γενικώς να μην δημιουργώ προβλήματα
γιατί "δεν θα σε ξαναπάρω" όπως χαρακτηριστικά
μου έλεγε. Λες κ ήθελε πολύ
για να
κολλήσω το μικρόβιο. Η αρχή
έγινε με ένα καμάκι που κληρονόμησα
όταν ο
brother έψησε τους δικούς μου
κ του αγόρασαν ένα balco κ η
συνέχεια με το
κακό-μεταχειρισμένο πλέον balco
με μεγαλύτερα φυσικά λάστιχα
γιατί δεν
μπορούσα να το οπλίσω. Με αστοχίες
κ βολές σε ότι κολυμπούσε, ήρθαν
τα πρώτα
ψαράκια κ η συνέχεια είναι λίγο
πολύ γνωστή. Έτσι πέρασαν τα
πρώτα
ψαρευτικά καλοκαίρια μέχρι την
μέρα που δυστυχώς έπρεπε να
εγκαταλείψουμε το
νησί κ να έρθουμε να ζήσουμε
στην Αθήνα.
Πέρασαν λίγα χρόνια μακριά από
ψαρέματα, αλλά τελικώς βρήκα
κ πάλι το δρόμο
μου. Άνοιξη του '90 μπήκα σε
ένα κατάστημα με καταδυτικά,
άσχετη από
εξοπλισμό αλλά με μεγάλη όρεξη.
Αν κ τώρα που το ξανασκέφτομαι
πρέπει να
ή ταν άσχετος κ ο τύπος γιατί
μου έδωσε 5αρα με long john!
Τα υπόλοιπα αν
εξαιρέσει κανείς το αεροβόλο
που αγόρασα, ήταν γενικώς εντάξει
κ έτσι
ξεκίνησα κ πάλι.
Στα χρόνια που ακολούθησαν είχα
την τύχη να γνωρίσω κ να πάω
στη θάλασσα με
σπουδαίους ψαροκυνηγούς από
τους οποίους έμαθα αρκετά, κυρίως
όμως να
σέβομαι τη θάλασσα κ αυτό που
μου δίνει. Έβαλα μέτρα, βελτίωσα
τον εξοπλισμό
μου κ σήμερα πλέον ψαρεύω χειμώνα-καλοκαίρι
κ αισθάνομαι τυχερή γιατί πάω
στη θάλασσα συχνά. Όχι φυσικά
όσο θα ήθελα, αλλά έτσι κ αλλιώς
ποτέ δεν
φτάνει. Αισθάνομαι επίσης τυχερή
γιατί μέσα από την ιδιαίτερη
κ πολύ
προσωπική αυτή σχέση με τη θάλασσα,
γνώρισα ανθρώπους που έφτασα
να τους
εμπιστεύομαι τη ζωή μου κ αυτό
νομίζω ότι λέει πολλά.
Ο εξοπλισμός μου πλέον έχει
βελτιωθεί σημαντικά, ψαρεύω
κυρίως με ένα 90αρι
carbon, χειροποίητο με οβάλ
σωλήνα, μουλινέ κ περαστό, σπουδαίο
όπλο κ το
ωραιότερο δώρο που έχω πάρει
μέχρι σήμερα σε γενέθλιά μου.
Carbon είναι
πλέον κ τα πέδιλα μου-καμία
σχέση με οτιδήποτε άλλο-στολές
ξυρισμένες κλπ.
Τελευταίο μου απόκτημα ένα suunto
d3 το οποίο φυσικά φοράω παντού
κ καμαρώνω
κιόλας!
Έ χω δει πολλές φορές βλέμματα
αμφισβήτησης σε πολλά, κυρίως
αντρικά πρόσωπα,
όταν η συζήτηση φτάνει στο ψάρεμα.
Όμως έχω δει κ πολλά παγωμένα
χαμόγελα
όταν βγαίνω από τη θάλασσα..
Ευτυχώς για μένα, όταν δεν ψαρεύω,
δεν ακονίζω
βέργες.
Βουτάω στην ζώνη των -20 κ έχω
αδυναμία στα άσπρα ψάρια, με
μια ιδιαίτερη
κλίση στους ηλικιωμένους σαργούς
με η χωρίς καλή οδοντοστοιχία.
Βαθιά
ή ρηχά δεν έχει σημασία. Άλλωστε
τη μαγεία και την απεραντοσύνη
της,
την νιώθουμε όλοι όσοι κουβαλάμε
την ίδια τρέλα.
να
είστε όλοι καλά
Ευτυχία
Πενταράκη
|
