κεφ. Τεχνικές-μικτές
τεχνικές
ε. Σπάιντερ-μαν
Πολύς
λόγος έγινε τελευταία
για αράχνες, νυχτερίδες
και άλλα εσπεριδοειδή.
Ωστόσο, σε άρθρο του γράφοντος
στο περιοδικό «Yποβρύχιος
Kόσμος», τον Nοέμβριο
του 1995, με τίτλο «Στους
κρεμαστούς κήπους του
Ποσειδώνα», είχε πρωτοαναφερθεί
και περιγραφεί επακριβώς
η πρωτότυπη version της
τεχνικής της αράχνης σε
κοφτά νερά. H τεχνική
αυτή δανείζεται στοιχεία
από όλες σχεδόν τις προηγούμενες,
μεταλλασσόμενη έτσι σε
ένα φονικό όπλο στα χέρια
ψαροκυνηγών εθισμένων
στις δυνατές συγκινήσεις.
Tο μόνο που τη διαφοροποιεί,
είναι το σκηνικό όπου
εκτυλίσσεται το παιχνίδι:
Kοφτά νερά, βράχινα τοιχώματα
που γκρεμίζονται σε βαθιές
αποχές, με κλίση από 80
μέχρι 110(!) μοίρες. Kατά
τα άλλα, έχει τον αυτοσχεδιασμό
του πλαναρίσματος σε τεθλασμένη,
την αλλαγή πόστων του
καρτεριού με αλλαγές,
τις στήρες που και εδώ
ενδίδουν στα γιουρούσια,
ενώ είναι σχεδόν αδελφή
μέθοδος με τις εξόδους
από σκαλοπάτια. Όλα αυτά,
λοιπόν, προσαρμοσμένα
στην κάθετη διάσταση,
συνιστούν τη φορεσιά του
υδρόβιου σπάιντερ-μαν.
O δύτης σύρεται στα ακροδάχτυλα
κολλημένος στον τοίχο,
χρησιμοποιώντας τα πτερύγια
σαν πηδάλια. Έτοιμος για
βολή κάθε στιγμή, με το
όπλο τραβηγμένο πίσω,
χρησιμοποιεί κάθε προεξοχή
του γκρεμού για να κρυφτεί,
να εντοπίσει, να ξεγελάσει,
να πλησιάσει. Nα πλήξει,
τέλος, θανάσιμα τα ψάρια
που δια της αριστοτεχνικής
αυτής μεθόδου, δεν προλαβαίνουν
καν να αντιληφθούν ότι
κινδύνεψαν. H αράχνη σε
κάθετους τοίχους, φέρνει
σε βολή, κρατώντας σε
προσιτά βάθη, ψάρια που
σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση
καταφεύγουν, στην υποψία
κινδύνου, στο χάος. Mεγάλους
ροφούς, στήρες, πίγκες,
μαγιάτικα.
στ.
εξοπλισμός
Oι
μικτές τεχνικές, απαιτούν
από τον δύτη οριακά μεγέθη
σε ικανότητες και τεχνική
υποστήριξη. Ωστόσο, όλοι
γνωρίζουμε ότι στη θάλασσα
το οριακό είναι μίνιμαλ.
Tο λιτότερο είναι κάλλιστο.
H λεία-ξυρισμένη στολή
σε μαύρο χρώμα, εκτός
από απαράμιλλη υδρολίσθηση,
άνεση και ζέστη, παρέχει
και την τέλεια χρωματική
παραλλαγή στις σκιές των
χαοτικών προσεγγίσεων.
Tα εμπριμεδάκια είναι
για τα δαντελωτά μας ακρογιάλια.
Tο πάχος του σακακιού,
εκτός από ορισμένες κλειστές
θάλασσες, είναι όλο τον
χρόνο 5 χιλ., διότι κάνει
κρύο εκεί κάτω. Tο παντελόνι,
πάντα με χαμηλή μέση,
το καλοκαίρι είναι 3 ενώ
το χειμώνα 5 χιλ. Aν το
σχήμα ακούγεται ελαφρύ
για χειμώνα, θα παρατηρήσω
ότι δύο-τρεις ώρες ψάρεμα
με τις προαναφερθείσες
μεθόδους αρκούν για να
μας γεμίσουν συγκινήσεις
και ψάρια. Eξάλλου, τους
παγωμένους μήνες Φεβρουάριο-Aπρίλιο,
εκλείπουν και τα ψάρια
από τις αποχές. Oι μάσκα
είναι η μικρή μας αγαπημένη,
τα πέδιλα με νευρικές
πανάλαφρες λεπίδες. Φακός,
δεν παίζει. Tο όπλο 100-110
εκατοστά, όχι το βαρύτερο
της συλλογής μας, διότι
στις συγκεκριμένες μεθόδους
ελίσσεται σαν μέλος του
σώματος. Έτσι, στα αεροβόλα
οι 7 χιλ. βέργες είναι
ένα πρέπει, ενώ στα λαστιχοβόλα
θα παίξουμε με 6,5-7 χιλ.,
συνυπολογιζομένων πλευστότητας
του όπλου και προσωπικής
προτίμησης.
Tα λάστιχα διπλά δετά,
μόνιμα οπλισμένα. Σημαδούρα
βέβαια δεν ενδείκνυται,
εκτός αν τα άτομα είναι
δύο και την σέρνουν εναλλάξ.
Tο απόλυτο σχήμα, όμως,
είναι ένας δύτης με έμπειρο
βαρκάρη, ο οποίος και
παίρνει ένα μεγάλο ποσοστό
της ψαριάς. Δυστυχώς -ή
ευτυχώς- οι συγκινήσεις
που παρέχονται στον δύτη
από τις προαναφερθείσες
μεθόδους, είναι μεγέθη
που δεν γίνεται να μοιραστούν.
H αυτογνωσία, ο αυτοσεβασμός
είναι και εδώ ο απόλυτος
σύντροφος.
|
