You are here1500 ναυτικά μίλια / Η παρέα των "1500νμ" / Γιώργος Ταγαράς

Γιώργος Ταγαράς


ΕΚΕΙΝΟΣ αφησε τον καπνό να βγαίνει σιγά σιγά κοιτάζοντας το πορτοκαλί ορίζοντα. Ο ηλιος χανόταν κατω απο το πέπλο της νύχτας.Στο βάθος φαινόταν αχνα τα φώτα της πόλης, ήξερε ότι η περιπέτεια αυτή έλαβε τέλος και γύριζε στο λημέρι του. Πέταξε κάτω το αποτσιγαρο και το πάτησε με το VALENTINO MASTONPIANI παπούτσι του.

Και τότε ακούστηκε η φωνή:
Ρε μαλάκα Ταγαρά μάζεψε αμέσως το τσιγάρο από το ντεκ του σκάφους!!!!
Όχι ρε πστμ. Πάλι εφιάλτες έβλεπα.
Δέκα μέρες μετά και δεν λέω να συνέλθω με τίποτα.
Κουνιέμαι ακόμα.

Ο Βαβουλό μου ζήτησε να γράψω δυο λόγια για την εκδρομή.
Μισό, να φτιάξω ένα μοχίτο...

ΟΚ. Από που αρχίσω;

Έλεγα λοιπόν οτι έχω εφιάλτες. Ποια φωνή θα αναρωτηθείτε.
Μήπως είναι κάποιου από τους συνταξιδευτές μου;
Μήπως είναι της συνείδησης μου;
Ρε μπας και είναι της μάνας μου;

Ξεκινήσαμε λοιπόν 3+1+1 παλληκάρια, με άγνοια κινδύνου, να γράψουμε fifteen hundred miles στο Ν. Αιγαίο.

Τους:
Πετρόγκωνα Γιάννη (Εμπνευστή της ιδέας, ιδιοκτήτη του σκάφους, μηχανικό τοπογράφο, ψαροτουφεκά)
Συγγούνα Περικλή (Τοπογράφο, συνεργάτη του Γιάννη, τσομπάνο...σε σχέση με το μπλέ)
Βαβουλογιάννη Γιώργο (κομπιουτερά, admin, τουρίστα, ψαροτουφεκά)
Ταγαρά Γιώργο (Διαχειριστή του εαυτού του ,τουρίστα, τσομπάνο ψαροτουφεκά από το Χιλιομόδι)
Και με αντικατάσταση του Περικλή στις 22/6 τον:
Μπέλλο Αποστόλη (Ο γνωστός τουρίστας, ψαροτουφεκάς, θέλει να γίνει τσομπάνος στο Χιλιομόδι)

Δεν ξεκινάς για ένα τέτοιο ταξίδι, 1500 μιλίων και σχεδόν 20 ημερών, εαν δεν είσαι σίγουρος για αυτούς με τους οποίους το πραγματοποιείς.Στα εύκολα όλοι είμαστε φίλοι. Όταν όμως η κούραση, η ταλαιπωρία, το κοπάνημα... γενικώς ο τρόπος αντιμετώπισης καταστάσεων, από 4-5 ξαδέλφια των παππούδων του Muppet Show, βγάζει τον χαρακτήρα του καθενός, πρέπει να ξέρεις ποιός είναι δίπλα σου, πρέπει από πριν ξεκινήσεις, να ξέρεις ότι αυτά τα παιδιά θα σταθούν όρθια, χαμογελαστά, αισιόδοξα.

Όταν, μετα από 12ωρο ταξίδι, με μια στάση για φαγητό στην Παλιόχωρα, με 5ωρο ανεπανάληπτο κοπάνημα, με αλεπάλληλα σκωτσέζικα ντουζ από ένα υποφερτό 5αρι σε ένα ασταναπανστοδιαλο φορτωμένο 7-8αρι, μετά τα (τρις) βαφτίσια της βάρκας σε υποβρύχιο Παπανικολή, μούσκεμα και παγωμένος, μέσα στην νύχτα, χάνεις το λιμάνι της Γαύδου, αναγκάζεσαι να κάνεις τον γύρο όλου του νησιού για να το βρείς και μπαίνεις μέσα κατά τις 11:00μμ γελώντας που δεν πάθαμε και τίποτα, δένεις και μετά έχεις όρεξη να πλακωθείς και στις ρακές με την απίθανη κα Βαγγελιώ που σου νοικιάζει τα δωμάτια, τότε είσαι σίγουρος ότι βρίσκεσαι με τους κατάλληλους ανθρώπους.

Απίθανες καταστάσεις.

Ή όταν με αναθυμιάσεις στα τεπόζιτα και κακής (δικής μας) συννενόησης σταματάμε στα Πλατειά Περάματα, μια παρέα Κρητίκαρων, αφήσαν την πρέφα, μας πήραν με το αγροτικό, γεμίσαμε βενζίνες και τσακωθήκαμε για τον λογαριασμό. Λογαριασμό που δεν υπήρχε περίπτωση στην δική τους κοσμοθεωρία να πληρώσουμε εμείς.

Απίθανες καταστάσεις.

Αυτή ήταν η Κρήτη. Η λεβεντογέννα Κρήτη.

Πεντέμιση το πρωί και το χάραμα με βρίσκει να προσπαθώ να συννενοηθώ με τον μοναδικό ξύπνιο ιδιοκτήτη καφέ στην Ιεράπετρα.
-Τρεις καπουτσίνο παρακαλώ.
-Εεεε;;
-Καλά, τρεις Ελληνικούς γλυκούς.
-Ααααα.

Το γαμομετεό ήταν απόλυτο.
Θες να περάσεις Καρπάθιο;
Ε, μπορείς μόνο χαράματα με 4-5άρια. Μετά θα πάρεις τον άξονα....
ΟΚ, χαράματα είμαστε στην βάρκα, τον γλυκό; Ελληνικό στα γρήγορα, πλανάρουμε και .... μίλια...πολλά μίλια...

Κάπως έτσι πήγε το πανυγήρι. Με απίστευτες ατάκες, απίθανες καταστάσεις. Τι να πρωτοθυμηθείς;

Την κοσμοπολίτικη Σύρο, την φιλόξενη Αμοργό, τα πρωτόγονα Αντικύθηρα ή την χώρα του ποτέ Γαύδο;

Την Κάσσο με την καφετής απόχρωσης έκπληξη που μας περίμενε στο δωμάτιο, αλλά και την μέγιστη κολοχτυπομακαρονάδα ή την απίστευτα όμορφη και φιλόξενη Κάρπαθο, με την σπιτονοικοκυρά να μας βάζει χέρι επειδή δεν τρώμε το πεπόνι που μας τρατάρει κάθε μέρα;

Η ερώτηση είναι μια. Κοινή για όλους, όσους δεν μιλάνε την ίδια με εμάς γλώσσα.
Τι είναι αυτό που θα σε σηκώσει μια παγωμένη Κυριακή του χειμώνα, από την ζεστή αγκαλιά του κοριτσιού;
Τί είναι;

Να το πω αλλιώς.
Τι είναι αυτό που μπορεί εθελοντικά να βάλει τα ταλαιπωρημένα κόκκαλά σου να αντιμετωπίσουν τις πιο άγριες θάλασσες του Αιγαίου;
Τί μπορεί να είναι;

Παύση-

Εγω είμαι ο πρώτος που λέει οτι δεν κάνουμε και τίποτα σπουδαίο. Ψάρια κυνηγάμε.Έλεος δλδ. Ούτε υπεράνθρωποι, αλλά ούτε καν λογικοί άνθρωποι δεν είμαστε μερικές φορές.Ψάρια πιάνουμε. Άλλοι πολλά, άλλοι περισσότερα. Χανόμαστε σε έναν ουτοπικό κόσμο που υπάρχει μόνο στα διαταραγμένα(;) μυαλά μας. 
Εγω ρεύση πλέον παθαίνω σε όνειρα με συναγρίδες. Είμαι καλά γιατρέ μου; Μπαα...

-Τέλος παύσης

Τελευταία παίζω με ένα γκομενάκι στην δουλειά. Μιλάγαμε σήμερα και κάποια στιγμή τσαντισμένη μου λέει:
-Εεεε; Δεν με ακούς; που ταξιδεύεις;

Άντε τώρα να της εξηγήσεις οτι το κέντρο του δικού σου κόσμου δεν είναι αυτή αλλά ο κάβος στα Αρμάθια...
Εν τέλη πιστεύω οτι η δική μας ράτσα είναι η πιο ευκολη να την διαβάσεις στον κόσμο.
Λίγο θάλασσα, λίγο ψάρι και τ’ αγόρ... ζευγάρι σου.
Απλά πράγματα...

Τελειώνοντας να πω ευχαριστώ στους γονείς μου, που με έκαναν τόσο αξιόλογο άτομο, ώστε να έχω τόσο καλούς φίλους. Ευχαριστώ τον μάνατζερ και τον ηχολήπτη μου. Ευχαριστώ τον νεαρό στα πλήκτρα....

Εεεε, ξύπνα, άλλο όνειρο....

Έτσι ήταν αυτό το 20ήμερο. Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.
Ευχαριστώ...

 

Στην τύχη...

abyss_1.jpg
ethniki-ps2011.jpg
impact_hybrid.jpg
trates-tanea.jpg
kolpos-mexikou-mavra-korallia.jpg
diy-gopro-hd-focus-correct-kin.jpg
klcolors16
petrelaio_1.jpg
uwshotgr.jpg
griza_falaina_1.jpg
corsair-mkii.jpg
assets_LARGE_t_420_6705271.JPG
neverdivealone.jpg
gd-manifesto.jpg
gd-10logos.jpg
proedriko373.jpg