You are here1500 ναυτικά μίλια / Η παρέα των "1500νμ" / Γιάννης Πετρόγκωνας

Γιάννης Πετρόγκωνας


Πάει καιρός που ο Γιώργος,  μου ζήτησε να γράψω για το ταξίδι μας, έτσι ώστε να κλείσει και με τη δική μου συμμετοχή,  το κεφάλαιο που πριν από μερικούς μήνες, ανοίξαμε.

Να συστηθώ λοιπόν στη παρέα σας,  αν και με τους παλαιότερους μάλλον έχουμε ήδη βρεθεί είτε στη θάλασσα, είτε σε κάποια μάζωξη.  Πετρόγκωνας Γιάννης, το όνομά μου, Τοπογράφος Μηχανικός στο επάγγελμα, προσπαθώ 40 χρόνια να γίνω θαλασσινός, παθιασμένος  με το ψάρεμα - τα τελευταία είκοσι χρόνια υποβρύχια, με πολλά κουσούρια και ακόμα περισσότερα πάθη (ο Ταγαράς για παράδειγμα λειτουργεί και ως κουσούρι και ως πάθος).

Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον τα ιντερνετικά ψαροτουφεκάδικα δρώμενα, αν και η αλήθεια είναι ότι παρ’ ότι μέλος του forum από το 2004, αυτό είναι το πρώτο μου postάρισμα. Ίσως ο τρόπος της γηραιάς πια «λίστας» (μέλος από το 2002) μου πήγαινε περισσότερο. Παρακολουθώ όμως τα γραφόμενα στο greekdivers, γουστάρω τον Γιώργο στο ρόλο του διαχειριστή και φυσικά δηλώνω θαυμαστής για κάμποσα μέλη εδώ μέσα, πρώτα για τα μυαλά και στη συνέχεια για τα ψάρια τους.

Για το τυπικό της ιστορίας μας, να αναφέρω ότι το ταξίδι σχεδιάσθηκε και προγραμματίσθηκε με αφορμή επαγγελματικούς  λόγους. Ο τίτλος του έργου ήταν «Coast Maps: Ανάθεση Υπηρεσιών Παραγωγής Ψηφιακών Ορθοφωτοχαρτών και DTM ακριβείας για χάραξη Αιγιαλού», κύριος του έργου: ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ Α.Ε., Ανάδοχος του έργου: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΜΜΕΤΡΙΚΗ Ε.Π.Ε., συνεργαζόμενες εταιρείες – υποστήριξη: Digital Earth E.Π.Ε. – MaP E.Π.Ε. Ιδιαιτερότητα του έργου, ο μοναδικός για τα παγκόσμια δεδομένα αρχικός σχεδιασμός για corridor mapping, ταυτόχρονης ψηφιακής λήψης (και με υπέρυθρο κανάλι) με μετρήσεις Lidar. Ζητούμενο η χάραξη επί έγχρωμων ορθοφωτοχαρτών, pixel size 25cm, 12.000 km ακτογραμμής και 4.000 km όχθης ποταμών και λιμνών σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο, της προκαταρκτικής οριογραμμής αιγιαλού.

Για το συγκεκριμένο ταξίδι, επιλέξαμε να κρατήσουμε άγνωστους προορισμούς, που ποτέ μας δεν είχαμε επισκεφτεί και η δύσκολη επικοινωνία να επιτρέπει τη προσέγγιση με φουσκωτό, ως τη πιο λογική και συμφέρουσα επιλογή. Άλλωστε ήδη την εποχή που ξεκινούσαμε, είχαν ολοκληρωθεί οι μετρήσεις σε περισσότερα από εκατόν τριάντα νησιά, με επίγεια βεβαίως συνεργεία. Η Κάρπαθος για παράδειγμα είχε ήδη ολοκληρωθεί και χρησιμοποιήθηκε από εμάς μόνο ως ενδιάμεσος σταθμός, του ταξιδιού που επί της ουσίας έκλεινε το έργο.

Δεν υπάρχει λόγος σε αυτό το Forum, να κουράσω με τεχνικές λεπτομέρειες, που έτσι και αλλιώς είναι διαθέσιμες στα αντίστοιχα sites των εταιρειών για όποιον ενδιαφέρεται, ή εγώ να εξηγήσω με pm, σε όποια ερώτηση ή απορία, έχει κάποιος. Το κείμενο αυτό, έχει σκοπό να μεταφέρει την αίσθηση και προσωπικά συναισθήματα από τη μαγεία της διαδρομής. Δε γίνεται αναφορά ούτε σε ψαρότοπους, ούτε σε τοπικά φαινόμενα και καιρούς, ούτε σε ξενοδοχεία και εστιατόρια, ούτε σε τοπικά λιμεναρχεία – αγκυροβόλια ή ανεφοδιασμούς που πιθανότατα να ενδιαφέρουν τους περισσότερους. Για όλα αυτά, τα οποία θεωρώ πολύτιμη εμπειρία και γνώση, πολύ ευχαρίστως είτε οι Γιώργηδες είτε εγώ προσωπικά, να μοιραστούμε με όποιον χρειασθεί την κάθε πληροφορία.

Ξεκινώντας με το ταξίδι, να διευκρινίσω ότι αυτό επιτεύχθηκε, όχι τόσο βασιζόμενο στη ικανότητα και την ναυτοσύνη των χειριστών καπεταναίων του, όσο στο 7.40 μέτρων φουσκωτό Fost Obsession, που ο φίλος πια, Πέτρος ναυπήγησε.
Πολλές φορές ακούστηκε το «αυτό θέλει να πάει, εμείς μπορούμε?» και προς διαπίστωση της αλήθειας, η μανέττα έσπρωχνε σε καμιά τριανταριά κόμβους με κόντρα πεντάρι. Εκεί έστρωνε καλύτερα και εγώ τουλάχιστον πίσω από τη κονσόλα το ένιωθα τρένο. ΕΛΠΙΔΑ III, κούκλα σωστή, πανάξια διάδοχος της ΙΙ (Sacs 5.65) και προστάτιδα απεσταλμένη της αξέχαστης Ι (12μετρο Πέραμα, ναυπηγημένο στη Κοιλάδα από τον παππού μου).

Σε ότι αφορά το ταξίδι, το «δικό» μας ταξίδι, θα προσπαθήσω να μεταφέρω αποκωδικοποιημένη την αίσθηση, μέσα από την απόσταση των τριών μηνών, που μου έχει αφήσει. Τους δύο Γιώργηδες τους γνωρίζω χρόνια, όπου και εμείς όπως και οι περισσότεροι από εσάς, γνωριστήκαμε «ιντερνετικά» πρώτα και στη συνέχεια βρεθήκαμε στο νερό. Οι Γιώργηδες είναι σύντροφοι, είναι αδέρφια, τους εμπιστεύομαι απόλυτα και για το λόγο αυτό τους παρακάλεσα να με συντροφεύσουν σε αυτό το ταξίδι. Ο γνωστός σε όλη τη ψαροτουφεκάδικη κοινότητα, Τόλης, συμμετείχε στα τελειώματα, με επίσημη αιτιολόγηση, ότι τα ταξίδια του δεν τον είχαν οδηγήσει σε Κάσο και Κάρπαθο και γούσταρε μια βουτιά στα ρηχά από τα Αρμάθια. Ανεπίσημα όμως, εκτιμώ ότι ήρθε να μας μαζέψει και να σιγουρευτεί ότι δεν είχαμε παλαβώσει τελείως.

Τον Περικλή τον ξέρω από μικρό παιδί, δουλεύω μαζί του πάνω από δώδεκα χρόνια για αυτό και τον κατέβασα από τα βουνά που πατούσε – γνώριζε και μέτραγε και τον βάφτισα (με βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρει ) super - ναύτη. Από προβατίνα σε στήρα Αλοννησιώτικη, έχει πάθει τη μεγαλύτερη πλάκα από όλους μας.

Με τη παρέα μοιραστήκαμε πορείες που ταξίδεψαν στην αρχή (εκπαίδευση με ΕΛΠΙΔΑ II), σε Ύδρα, Δοκό, Τρίκερι, Πλατειά, Σπέτσες, Σπετσοπούλα, στη συνέχεια η ΕΛΠΙΔΑ ΙΙΙ, ναυπηγήθηκε ειδικά για το μεγάλο ταξίδι και στρώθηκε στα νερά των Σποράδων, με πέρασμα κατά σειρά σε Σκιάθο, Σκόπελο, Αλόννησο, Κυρά Παναγιά, Μεγάλο και Μικρό Αδέλφι, Σκάτζουρα, Κυρά Παναγιά, Περιστέρα και Πιπέρι.

Στη συνέχεια και με αναχώρηση από Ανάβυσσο, ταξιδέψαμε σε Ελαφόνησο, Κύθηρα, Αντικύθηρα, Χανιά, Γαυδοπούλα, Γαύδο, Χρυσή, Ιεράπετρα, Κάσο, Κάρπαθο, Σαρία, Αμοργό, Σύρο και πάλι Ανάβυσσο. Οι προορισμοί σε Σχίζα – Σαπιέντζα – Στροφάδια – Στρογγύλη – Μεγίστη και Ρω ακολούθησαν αμέσως μετά συμπληρώνοντας με τη καλύτερη πινελιά τα όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή θαυμάσαμε. Αυτά ήταν και τα χίλια πεντακόσια μίλια του ταξιδιού μας, ενώ δεν αναφέρω βράχια και βραχονησίδες που μεσοπέλαγα με λαχτάρα εξερευνήσαμε. Χίλια πεντακόσια μίλια ακτογραμμής ταξίδι, σχεδόν τρεις τόνοι καύσιμα, τα οποία μεταγγίσαμε δοχείο – δοχείο, απίστευτα μέρη, άγρια – παρθένα – ακριτικά. Ελλάδα παντού, απροκάλυπτα όμορφη, παράξενη, καλοκαιρινή – μαγική.


 

Για το τέλος, οι άνθρωποι που συναντήσαμε. Ωραίοι, «υγιείς» και περήφανοι, με αυτό το γαλάζιο στο βλέμμα, το καθαρό. Δε χωράει κανένα σχόλιο κατανόησης για ερημιά, εγκατάλειψη ή ότι άλλο μίζερο. Οι άνθρωποι αυτοί είναι περήφανοι, είναι λεβέντες, έχουν άποψη για τον τόπο τους και τη ζωή τους, επιλέγουν να παλέψουν και δε χρειάζονται τη συμπάθειά μας αλλά τη στήριξη και τη συμμετοχή μας όταν αυτοί κρίνουν ότι τη χρειάζονται.

Γνωριστήκαμε με εξαιρετικούς ανθρώπους σε όλα τα νησιά, από τον πρόεδρο των Αντικυθήρων που μας φιλοξένησε στη κοινότητα και αφού εμφανιστήκαμε μέσα από έναν φορτωμένο εφτάρι καιρό, μας υποδέχτηκε με την ατάκα «εγώ περίμενα μηχανικούς στο νησί και μου ήρθαν πειρατές», την Βαγγελιώ στην Γαύδο που η καρδιά της χωράει μέχρι τη Θάσο και ακόμα παραπάνω, ή τη Μαρία στη Κάρπαθο, που για μέρες μετά επικοινωνούσε να μάθει αν είμαστε καλά γιατί φοβόταν τον καιρό, ή τον Θωμά στην Αμοργό που έχει αναλάβει υπό την προστασία του τον γίγαντα τον Μπάμπη.

Με όλους αυτούς τους συντρόφους μάθαμε πάνω από όλα, να εκτιμάμε το ίδιο το ταξίδι και όχι τον τελικό προορισμό. Τόσο που ακόμα και αν φτάσαμε, ακόμα και αν ρίξαμε σίδερο (όπως μου έλεγε κάποιος ψαράς στα Κύθηρα), μας λείπει η συνέχεια και γρήγορα πρέπει να βρεθεί μια άλλη αιτία να συνεχίσουμε.
Κάθε άφιξη να είναι ένα διάλλειμα. Ένα διάλλειμα από ένα ταξίδι που δε πρέπει να επιτρέψουμε, να τελειώσει ποτέ.

Καλή αντάμωση…

Στην τύχη...

nereus_submarine.jpg
Aigaio_1.jpg
earth-plastic.jpg
Stepanek_Nitsch_Trubridge.jpg
abyss_1.jpg
nekton-microbe-front.jpg
tech-skandales.jpg
bucanero-gun.jpg
probonas-kefaloi.jpg
Rupanse_2.jpg
apnea_profdrybag130.jpg
dolfins_ins_2.jpg
dolphins1.jpg
neverdivealone.jpg
gd-manifesto.jpg
gd-10logos.jpg
proedriko373.jpg