You are hereΓΛΑΥΚΟΣ - Προτάσεις γιά τροποποιήσεις του αλιευτικού κώδικα στην υποβρύχια αλιεία

ΓΛΑΥΚΟΣ - Προτάσεις γιά τροποποιήσεις του αλιευτικού κώδικα στην υποβρύχια αλιεία


Your rating: None Average: 5 (2 votes)
glafkos_logo.jpg

ΘΕΜΑ: Χρηστή Διοίκηση και ερασιτεχνική υποβρύχια αλιεία

Προβληματισμοί και προτάσεις σχετικά με νομοθετικά ζητήματα που αφορούν την ερασιτεχνική υποβρύχια αλιεία (ψαροτούφεκο).

Το σωματείο μας είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και συστήθηκε το έτος 1984. Οι σκοποί του σωματείου μας, όπως επί λέξει αναφέρονται στο καταστατικό του, είναι οι εξής:

- Η καλλιέργεια και η διάδοση του αθλήματος του υποβρυχίου κυνηγίου με ελεύθερη κατάδυση και των θαλασσίων σπορ γενικότερα, με σκοπό τη σύμμετρη και αρμονική ανάπτυξη των σωματικών και πνευματικών δυνάμεων και ικανοτήτων των μελών του και την κατά συνέπεια βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους.

- Η προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος και του ενάλιου πλούτου και η ανάληψη πρωτοβουλιών για την αναβάθμιση του περιβάλλοντος αυτού και τη διατήρηση, την ανάπτυξη και τον εμπλουτισμό της θαλάσσιας πανίδας.

- Η καταπολέμηση κάθε μορφής εκμετάλλευσης του ενάλιου πλούτου, ερασιτεχνικής ή επαγγελματικής, εφόσον τα μέσα που χρησιμοποιεί και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται συνεπάγεται τη χειροτέρευση του πλούτου αυτού.

- Η ψυχαγωγία των μελών του, η ανάπτυξη του μορφωτικού και πολιτιστικού τους επιπέδου και η ανάπτυξη πνεύματος συναδέλφωσης και αλληλεγγύης μεταξύ τους μέσα από την κοινή προσπάθεια για την υλοποίηση των παραπάνω σκοπών.

- Η πραγματοποίηση των σκοπών του Συλλόγου επιδιώκεται με κάθε νόμιμο μέσο και ιδιαιτέρως με την παροχή στα μέλη του κάθε βοήθειας ως προς τις κατά τους σκοπούς του Συλλόγου δραστηριότητές τους, την κατασκευή κατάλληλων προς τους σκοπούς αυτούς χώρων, εγκαταστάσεων και γυμναστηρίων, τη λειτουργία ενημερωτικών - επιμορφωτικών σεμιναρίων, την οργάνωση διαλέξεων, τη δημοσιοποίηση των απόψεών του στα εκάστοτε επίκαιρα, σχετικά προς τους σκοπούς του ζητήματα, την πραγματοποίηση παρεμβάσεων και την ανάληψη πρωτοβουλιών σε κάθε επίπεδο.

Από το 1984 έως σήμερα το σωματείο μας αποτελεί κύτταρο ζωής για εκατοντάδες νέους από την Αθήνα (το μητρώο μας αριθμεί πλέον των 900 μελών), που ενεγράφησαν μέλη του αλλά και για πάρα πολλούς ανθρώπους από όλη την Ελλάδα που κατά καιρούς λαμβάνουν μέρος στις πολλές εκδηλώσεις υποβρύχιας αλιείας που οργανώνουμε με. Ως εκ τούτου, η νομοθεσία που διέπει την υποβρύχια αλιεία μας αφορά άμεσα και κατά καιρούς έχουμε διατυπώσει τις απόψεις μας στο σχετικό ειδικό τύπο για το ισχύον νομικό καθεστώς, αλλά και τις επιθυμίες μας για μεταρρυθμίσεις.

Ο σύλλογός μας έχει αρκετά μέλη που έχουν την ιδιότητα του δικηγόρου και έτσι, οι απλές απόψεις των υπολοίπων μελών, ελέγχονται πριν εξωτερικευθούν για τη βασιμότητά τους.

Θεωρούμε ότι η νομοθεσία που αφορά την ερασιτεχνική υποβρύχια αλιεία πρέπει να εκσυγχρονισθεί με βάση την πολυετή εμπειρία εφαρμογής της και θεωρούμε ότι το σωματείο μας είναι από τους φορείς που δικαιούνται να εκφράζουν τις απόψεις τους αφού η ιστορία μας εγγυάται τη βαθιά γνώση του συγκεκριμένου αντικειμένου, αλλά και εγγυάται τη φιλοπατρία μας και την αφοσίωσή μας στο περιβάλλον. Ακολούθως, εντοπίζουμε τα βασικά προβλήματα του υπάρχοντος νομικού πλαισίου στα ακόλουθα θέματα και διατυπώνουνε συγκεκριμένες προτάσεις επ' αυτών:

1. Ζήτημα πρώτο: ΠΟΛΥΝΟΜΙΑ - ΑΡΘΡΟ 241 ΓΕΝ. ΚΑΝ. ΛΙΜΕΝΑ

1.1. Το Πρόβλημα: Στο γενικό και τους ειδικούς κανονισμούς λιμένα απαντώνται σήμερα ακόμα ορισμένες διατάξεις με αμφιλεγόμενο χαρακτήρα, επειδή δεν έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με το Π.Δ. 373/1985, αλλά δεν συμβαδίζουν και με την εποχή μας. Τα λιμενικά όργανα σπανίως τις εφαρμόζουν, όμως έχουν παρατηρηθεί και μεμονωμένες περιπτώσεις όπου κάποιοι ψαροτουφεκάδες θεωρήθηκαν παραβάτες όταν δεν τήρησαν κάποια από αυτές τις «αναχρονιστικές» διατάξεις. Σύμφωνα λοιπόν με τη διάταξη του άρθρου 241 του Γενικού Κανονισμού Λιμένα, ο οποίος ισχύει σε όλη την ελληνική επικράτεια πλην περιοχής Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιώς, αλλά και με αντίστοιχες Ειδικών Κανονισμών Λιμένος σε όλη τη χώρα, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το ψαρονούφεκο χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση της πλησιέστερης Λιμενικής Αρχής, χωρίς να συνοδεία συνοδού ή εκπαιδευτή και ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η κατάδυση σε βάθη μεγαλύτερα των 10 μέτρων. Νομικά τα 10 μ. βάθος και ο συνοδός ή εκπαιδευτής δεν έρχονται μεν σε ευθεία σύγκρουση με το Π. Δ. 373/1985, αλλά εμμέσως ρυθμίζουν θέματα τα οποία άπτονται ευθέως του ρυθμιστικού αντικειμένου και περιεχομένου του και προκύπτει ερμηνευτικά ότι, αν ήθελε ο νομοθέτης του, θα τα είχε περιλάβει σε αυτό, όπως έκανε με το ζήτημα της σημαδούρας ή το ζήτημα της ηλικίας. Άρα, κατά τη γνώμη μας, τα 10 μέτρα βάθος και ο συνοδός στο ψαροντούφεκο πρέπει να θεωρούνται διατάξεις καταργημένες από το Π.Δ. 373/1985. Το ίδιο θα μπορούσε να υποστηριχθεί και στην περίπτωση της προηγούμενης ειδοποίησης της Λιμενικής Αρχής, αφού το Π.Δ. θα μπορούσε να προβλέψει και αυτό το μέτρο. Από την άλλη μεριά, αυτή είναι μια αστυνομικού χαρακτήρα διάταξη, η οποία θα μπορούσε να δικαιολογηθεί από το χαρακτήρα των κανονισμών λιμένων και θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι δεν άπτεται αυτής καθ' αυτής της υποβρύχιας ερασιτεχνικής αλιείας, αλλά της ανάγκης εύρυθμης λειτουργίας της περιοχής του λιμένα.

Σε κάθε περίπτωση, η ζωή σήμερα δεν επιτρέπει να επιβιώνουν τέτοιου είδους περιοριστικές της ελευθερίας των νομοταγών πολιτών διατάξεις και κάποια στιγμή θα πρέπει να απαλλαγούμε από αυτές! Τέτοιες διατάξεις και η εφαρμογή τους δεν αποτελούν μόνο ντροπή για τη χώρα, αλλά δημιουργούν και απέχθεια στον πολίτη για την κρατική εξουσία και τα όργανά της όταν επιχειρούν να τις εφαρμόζουν. Οι ειδικοί κανονισμοί λιμένων που εκδίδονται και δημοσιεύονται ακόμα και σήμερα, αντιγράφουν όλοι αυτολεξεί τις συγκεκριμένες διατάξεις που αναφέρθηκαν.

1.2. Η Πρόταση: Οι ανωτέρω διατάξεις είτε πρέπει να καταργηθούν ρητά με νομοθετική διάταξη, είτε πρέπει με εγκύκλιο του ΥΕΝ να κληθούν οι Λιμενικές Αρχές ν' απέχουν από την εφαρμογή των σχετικών με την υ/β αλιεία διατάξεων του άρθρου 241 Γ.Κ.Λ ως καταργημένων από το Π.Δ. 383/1985.

2. Ζήτημα δεύτερο: ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ - ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΛΙΜΕΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΥΕΝ ΚΑΙ ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ.

2.1. Το Πρόβλημα: Η Διεύθυνση Λιμενικής Αστυνομίας του ΥΕΝ, από υπερβάλλοντα ζήλο να προστατεύσει τον θαλάσσιο πλούτο της χώρας, προσπαθεί να καλύψει τα νομοθετικά κενά που παρουσιάζει η αναχρονιστική νομοθεσία που αφορά την υ/β ερασιτεχνική αλιεία εκδίδοντας ερμηνευτικές εγκυκλίους εκ των οποίων, κάποιες, κινούνται εκτός της βασικής αρχής της νομιμότητας «κανείς δεν διώκεται παρά μόνο όταν και όπως ο νόμος ορίζει».

Συγκεκριμένα:

Α) Ενώ το ΠΔ 373/85 ορίζει ότι απαγορεύεται η χρήσιμοποίηση υ/β φωτός στην υ/β αλιεία, με εγκύκλιο της (2331.1/01/6-8-2004 ΥΕΝ) η Διεύθ.Λιμ.Αστ. καλεί τα λιμενικά όργανα να βεβαιώσουν παράβαση «ανεξάρτητα από τη χρησιμοποίηση ή όχι» (δηλαδή κινείται πέρα από τη γραμματική ερμηνεία του νόμου) με αποτέλεσμα να επιβάλλονται πρόστιμα για απλή κατοχή στεγανού φακού στο σκάφος (ο οποίος μάλιστα είναι υποχρεωτικός ως σωστικό μέσο)!

Β) Ενώ το ΠΔ373/85 δεν ορίζει ανώτατα όρια αλιευμάτων ανά σκάφος, αλλά ανά αλιέα, σε ορισμένες περιπτώσεις βάσει εγκυκλίου [......] της Δ.Λ.Αστ. γίνονται παρατηρήσεις και προειδοποιήσεις για επιβολή προστίμων σε υ/β αλιείς που αλιεύουν ταυτόχρονα με κοινό σκάφος και των οποίων τα αλιεύματα προστιθέμενα όλα μαζί ξεπερνούν το κατώτατο βάρος των 5 ή 10 κιλών.

Γ) Επίσης, οι Λιμενικές Αρχές θέτουν σφραγίδα στις άδειες αλιείας με την επισήμανση ότι απαγορεύεται η αλιεία οστράκων, ενώ αφενός υπάρχει νομοθετικό κενό (καθώς απουσιάζει οποιαδήποτε ρητή απαγόρευση στα κατ' εξουσιοδότηση του άρθ.10 Αλ.Κώδ. εκδοθέντα Π.Δ.) και αφετέρου το Π.Δ. περί Δολωμάτων επιτρέπει στους ερ/χνες αλιείς την αλιεία του γαστερόποδου πεταλίδα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η χώρα μας να εμφανίζεται στο διεθνή χάρτη ως η μοναδική που εφαρμόζει μια τόσο απόλυτη και άδικη ρύθμιση, ενώ σ' όλα τα κράτη θεσπίζονται κατώτατα όρια π.χ. Γαλλία: 4 δωδεκάδες αχινοί ανά ερασ. αλιέα.

Δ) Η κατάσχεση της περιουσίας του πολίτη είναι μέτρο που «φλερτάρει» έντονα με την αντισυνταγματικότητα και θέλει μεγάλη βάσανο για να δικαιολογηθεί. Αν δεν υπάγεται στην έννοια της ποινικής «δήμευσης» του άρθρου 76 του Ποινικού Κώδικα (επειδή αποτελεί προϊόν εγκλήματος, το οποίο πηγάζει από δόλο ή επειδή εκ του μέσου του εγκλήματος προκύπτει κίνδυνος της δημόσιας τάξης), η οριστική αφαίρεση της νόμιμης (αυτής δηλαδή που αποκτήθηκε και κατέχεται σύμφωνα με το νόμο) είναι αντίθετη με το Σύνταγμα! To άρθρο 17 του Συντάγματος προβλέπει: «Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους ,τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος. Κανένας δεν στερείται την ιδιοκτησία του, παρά μόνο για δημόσια ωφέλεια που έχει αποδειχθεί με τον προσήκοντα τρόπο, όταν και όπως ο νόμος ορίζει ...»

Το προσήκον και ανάλογο μέσο προς διοικητικό σωφρονισμό του παραβάτη, είναι το πρόστιμο και όχι η στέρηση της νόμιμης ιδιοκτησίας του, η οποία ρητά προστατεύεται από το Σύνταγμα της χώρας. Κάποια από τα εργαλεία ή συσκευές που σήμερα κατά το νόμο επιτρέπεται να κατασχεθούν κατέχονται κατ' αρχήν νομίμως και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο νομοθέτης επιβάλλει, όχι την καταστροφή τους, αλλά την εκποίησή τους σε πλειστηριασμό! Άρα κάποιος άλλος θα βρεθεί να κατέχει τα ίδια περιουσιακά στοιχεία. Το αν θα τα χρησιμοποιεί παράνομα ή όχι, είναι άλλο ζήτημα. Το διοικητικό μέτρο της προσωρινής κατάσχεσης κάποιων περιουσιακών στοιχείων του πολίτη συγχωρείται μόνο για το διοικητικό καταναγκασμό του και όχι ως κύρωση για την παράνομη συμπεριφορά του! Πρέπει να ειπωθεί ότι αν και ο Αλιευτικός Κώδικας (Ν.Δ. 420/1970) είναι χουντικό νομοθέτημα, στην αρχική του μορφή, περιελάμβανε διατάξεις μόνο για την κατάσχεση του παράνομου αλιεύματος και των παράνομων διχτύων. Οι υπόλοιπες διατάξεις περί κατάσχεσης της περιουσίας του πολίτη, νόμιμης ή μη, εισήχθησαν διαδοχικά με τροποποιήσεις το 1987 και το 1992 από δημοκρατικές κυβερνήσεις!

Οι πρόταση μας σχετικά με την τροποποίηση του μέτρου της κατάσχεσης θα ήταν η πλήρης αντικατάστασή του από πρόστιμα, πλην περιπτώσεων απαγορευμένων αλιευτικών εργαλείων, που δεν μπορούν πουθενά στη χώρα να χρησιμοποιηθούν νόμιμα. Όμως το θεωρητικό θέμα της συνταγματικότητας ή μη των συγκεκριμένων διατάξεων του Αλιευτικού Κώδικα θα είχε πρακτικά για τον καθένα μας μικρή σημασία, αν τα Λιμενικά Όργανα επεδείκνυαν το σεβασμό που απαιτείται και εφήρμοζαν έστω κατά γράμμα τις «αντισυνταγματικές» διατάξεις. Δυστυχώς, αυτό δε συμβαίνει! Ενώ δηλαδή παρατηρείται πράγματι το Λιμεναρχείο να εφαρμόζει κατά γράμμα τον ουσιαστικό νόμο (παρά τις κάποιες αδυναμίες του, δεν παύει να αποτελεί το ρυθμιστικό μας πλαίσιο) στο θέμα της κατάσχεσης, δεν υπάρχει ούτε όριο ούτε μέτρο! Κατάσχονται τα πάντα, άνευ περιορισμού! Ψαροτούφεκα, καταδυτικές φόρμες, γάντια, μάσκες και πέδιλα, μαχαίρι και ζώνη βαρών, σάκοι εξοπλισμού. Μόνο το εσώρουχο θεωρείται ακατάσχετο αν συλληφθεί κανείς να ψαρεύει ημέρα με ένα φακουδάκι, ή έχει ένα ψάρι παραπάνω από το επιτρεπόμενο!

Η κατάσχεση των μη επιτρεπόμενων αλιευτικών εργαλείων και συσκευών που χρησιμοποιήθηκαν στην παράνομη αλιεία ή βρίσκονται πάνω στο σκάφος πρέπει να συνοδεύεται πάντοτε και από απόφαση για την καταστροφή τους. Αυτό είναι ορθό, μια και ο νόμος διευκρινίζει ότι «μη επιτρεπόμενα αλιευτικά εργαλεία και συσκευές νοούνται μόνο εκείνα, των οποίων η χρησιμοποίηση απαγορεύεται σε όλη τη χώρα από τις κείμενες διατάξεις. Και μάλιστα ο νομοθέτης φέρνει και τα παραδείγματα των προδιαγραφών των συρόμενων διχτύων! Είναι συνεπώς βέβαιο ότι ο νομοθέτης εννοεί πράγματα, τα οποία δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν νόμιμα στη χώρα και γι' αυτό δεν τα «εκποιεί», αλλά ζητάει την καταστροφή τους (τέτοιο παράδειγμα θα ήταν ένα ψαροτούφεκο πυρίτιδας). Συνεπώς, το επιτρεπόμενο αλιευτικό εργαλείο «ψαροτυφέκιον» (σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του αρθρ.2 Π.Δ.189/78) ή ο φακός που έχει 1.000 νόμιμες χρήσεις δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο καταστροφής! Και όμως συχνά αποφασίζεται η καταστροφή του φακού....

Για την τρίτη και τελευταία περίπτωση κατάσχεσης, ο νόμος προβλέπει ότι το Λιμεναρχείο πρέπει να προβεί στην κατάσχεση και εκποίηση των αλιευτικών εργαλείων και συσκευών που χρησιμοποιήθηκαν ή βρίσκονται πάνω στο σκάφος χωρίς άδεια κατά παράβαση των κειμένων διατάξεων και αποφάσεων και ειδικότερα όταν από τις διατάξεις αυτές και αποφάσεις: α) Απαγορεύεται η χρήση τους σε μισθωμένους ή μη χώρους λιμνοθαλασσών και λιμνών του Δημοσίου και ν.π.δ.δ. ή παραχωρημένους σε ο.τ.α. β) Είναι περισσότερα από τα επιτρεπόμενα. γ) Δεν προβλέπεται η χρησιμοποίηση τους στη συγκεκριμένη κατηγορία άδειας αλιείας σκάφους.

Οι ανωτέρω τρεις περιπτώσεις δεν έχουν σχέση με τον εξοπλισμό του ψαροτουφεκά, πλην της παράνομης χρησιμοποίησης αυτόνομης καταδυτικής συσκευής («μπουκάλας») (αν ο παραβάτης χρησιμοποιεί σκάφος!)! Η χρησιμοποίηση της «μπουκάλας», πράγματι, δεν προβλέπεται στην κατηγορία ερασιτεχνικής αλιείας σκάφους (και σε πολλές επαγγελματικές) και έτσι αν συλληφθεί κάποιος να ψαρεύει ή να μεταφέρει μπουκάλες μαζί με άλλα αλιευτικά εργαλεία, δικαίως σύμφωνα με το γράμμα του νόμου θα υποστεί κατάσχεση (ασχέτως των θεμάτων συνταγματικότητας που ανακύπτουν)! Από εκεί και πέρα, οποιαδήποτε άλλη κατάσχεση γίνεται, κατά τη γνώμη μας είναι παράνομη, δυσφημεί το Λιμενικό Σώμα στα μάτια των πολιτών και κανονικά θα έπρεπε να επισύρει πειθαρχικές κυρώσεις για παράβαση καθήκοντος στους αξιωματικούς που τη διενήργησαν, καθώς παραβιάζει ευθέως το νόμο και τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών.

Σαφώς, χωρούν εδώ και αγωγές αποζημίωσης και αξιώσεις ικανοποίησης της ηθικής βλάβης κατά του Ελληνικού Δημοσίου μετά τη δικαίωση του παθόντα από τα αρμόδια Διοικητικά Δικαστήρια. Κάποτε σε αυτόν τον τόπο πρέπει να υπάρξει σεβασμός για τα ατομικά δικαιώματα. Ο κάθε ένας από εμάς από καιρού εις καιρόν στατιστικά παραβιάζει κάποιες διατάξεις του νόμου (Κ.Ο.Κ., ρύπανση, ΚΤΕΟ, φορολογικές διατάξεις, πολεοδομικές διατάξεις κ.ο.κ.) και πρέπει να τιμωρείται γι' αυτό. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να διαπομπεύεται η προσωπικότητά του από τον οποιονδήποτε και μάλιστα σε καμία περίπτωση από ανθρώπους που έχουν ορκισθεί να υπηρετούν τα συμφέροντά του! Η κατάσχεση της περιουσίας μας είναι ένα θέμα στο οποίο πρώτοι εμείς θα έπρεπε να δείξουμε
περισσότερη ευαισθησία απ' όση έχουμε δείξει μέχρι σήμερα!

Ε) Ενα ακόμη σοβαρό ζήτημα αφορά την μη τήρηση της αρχής της νομιμότητας σε σχέση με την τοπική αρμοδιότητα των Λιμενικών οργάνων, τα όρια της οποίας διαγράφονται σαφέστατα στο Ν.Δ. 444/70. Δυστυχώς υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις όπου λιμενικά όργανα προχώρησαν σε έλεγχο για τη βεβαίωση παραβάσεων του Π.Δ. 373/85 περί ερασιτεχνικής αλιείας σε οχήματα που ευρίσκονταν στο δρόμο (ακόμη και σε ορεινές περιοχές!).

2.2.Σημείωση: Από την εισαγωγή του νέου «Αρχαιολογικού Νόμου»3028/02 προκύπτει ζήτημα εφαρμογής από τα κατά τόπους λιμεναρχεία της από 9/2/04 Υ.Α. ΥΠΠΟ - ΥΕΝ - Υ.Γ/γίας της σχετικής με την απαγόρευση της υ/β αλιείας σε αρχαιολογικούς τόπους. Ο δικαιολογητικός λόγος της απαγόρευσης δεν είναι ο κίνδυνος αρχαιοκαπηλίας. Άλλωστε η ελεύθερη κατάδυση επιτρέπεται ελεύθερα στους χώρους αυτούς. Όπως μας είχε μεταφερθεί από τον Διευθυντή της Δνσης Λιμενικής Αστυνομίας του ΥΕΝ, αείμνηστο Πλοίαρχο Λ.Σ. κ. Κ. Παλιεράκη, η απαγόρευση αποσκοπεί καθαρά στο να αποφευχθεί καταστροφή αρχαίων αντικειμένων από το καμάκι του ψαροτούφεκου κατά τη βολή! Τουλάχιστον το κράτος δεν θεωρεί τους ψαροκυνηγούς εν δυνάμει αρχαιοκάπηλους! Όσο για την πιθανότητα βέργα ψαροντούφεκου να «σπάσει» αμφορέα, αυτή είναι μικρότερη από το να ξαναγίνει κατακλυσμός σε αυτόν τον πλανήτη! Κατά την προσωπική μας άποψη, πρόκειται για μεγάλο «λάθος» του κράτους να κρατάει μακριά από τους αρχαιολογικούς χώρους τον μόνο εν δυνάμει χωροφύλακα που μπορεί να έχει συνεχώς και μάλιστα δωρεάν: τον ψαροντουφεκά! Ο αρχαιοκάπηλος θα εμφανισθεί έτσι κι αλλιώς μόνο με αναπνευστική συσκευή. Έτσι και αλλοιώς είναι παράνομος, δεν θα τον σκοτίσει η απαγόρευση! Η θάλασσα δεν αστυνομεύεται εύκολα. Ο ψαροντουφεκάς, όμως, είναι ο απρόβλεπτος παράγοντας. Σήμερα με τα κινητά τηλέφωνα, το «κάρφωμα» του αρχαιοκάπηλου στις Αρχές είναι απλό και εύκολο! Οι αρχαιολογικοί χώροι πρέπει να προστατεύονται αποτελεσματικά από τους επιβουλείς τους, όχι να αποκλείονται από το σύνολο των πολιτών. Όσο πιο πολλοί νομοταγείς τους επισκέπτονται, τόσο πιο ασφαλείς είναι. Ελπίζουμε αυτοί που απαγόρευσαν την πρόσβαση σε μας να είναι σε θέση να προστατεύσουν την κληρονομιά μας από τους κάθε λογής «τυχοδιώκτες».

Ανεξάρτητα από τα ανωτέρω, τι δέον γενέσθαι σε εκείνους τους αρχαιολογικούς χώρους που έχουν οριοθετηθεί βάσει του παλαιού «Αρχαιολογικού Νόμου»; ( π.χ. Αλόννησος).

Το άρθρο 12 του Ν. 3028/2002 αναφέρει ρητά ότι «Οι αρχαιολογικοί χώροι κηρύσσονται και οριοθετούνται ή αναοριοθετούνται με βάση τα δεδομένα αρχαιολογικής έρευνας πεδίου και απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού, η οποία εκδίδεται ύστερα από γνώμη του Συμβουλίου, συνοδεύεται από τοπογραφικό διάγραμμα και δημοσιεύεται μαζί με αυτό στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.»

Συνεπώς η κήρυξη ενάλιων αρχαιολογικών χώρων, η οποία δεν έχει δημοσιευθεί στο ΦΕΚ συνοδευόμενη από τοπογραφικό διάγραμμα, δεν πληροί τους όρους του Ν. 3028/2002 και οι διατάξεις του δεν έχουν εφαρμογή μέσα στους αρχαιολογικούς αυτούς χώρους. Η άποψή μας αυτή συμβαδίζει με το γράμμα αλλά και με το σκοπό της συγκεκριμένης διατάξεώς ο οποίος είναι να υπάρχει ασφάλεια δικαίου για τον πολίτη, ο οποίος θα μπορεί με ακρίβεια να προσδιορίσει την περιοχή όπου απαγορεύεται να ασκήσει μια συγκεκριμένη δραστηριότητα.

Συνεπώς όπου η κήρυξη δεν συνοδεύεται από τοπογραφικό, οι χώροι πρέπει να αναοριοθετηθούν και να δημοσιευθούν εκ νέου στο ΦΕΚ συνοδευόμενοι από τοπογραφικό διάγραμμα, άλλως η απαγόρευση του ψαροντούφεκου δεν ισχύει εντός τους σύμφωνα με το νόμο.

Για το λόγο αυτό άλλωστε υπάρχει το άρθρο 73 (Μεταβατικές και ειδικές διατάξεις) του ίδιου νόμου, το οποίο στην παρ. 13 προβλέπει ότι: «Κηρυγμένοι έως την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού αρχαιολογικοί χώροι που δεν έχουν οριοθετηθεί σύμφωνα με τους όρους της παραγράφου 1 του άρθρου 12, οριοθετούνται οριστικά εντός τριετίας από αυτήν, στο πλαίσιο προγράμματος που καταρτίζεται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού, ύστερα από γνώμη του Συμβουλίου. Προκειμένου για ενάλιους αρχαιολογικούς χώρους η παραπάνω προθεσμία είναι διπλάσια.

Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει το ΥΕΝ να ζητά έγγραφο σημείωμα ή πρωτόκολλο από το ΥΠΠΟ. Δεν είναι δυνατόν, η εφαρμογή ή όχι της παραπάνω απαγόρευσης εντός των ορίων των προ της εισαγωγής του νέου Αρχαιολογικού Νόμου αρχαιολογικών χώρων να εξαρτάται από την κρίση της τοπικής Λιμενικής Αρχής.

2.3. Η Πρόταση: Τήρηση της αρχής της νομιμότητας, με την έκδοση νέων σχετικών εγκυκλίων που θα κινούνται στα πλαίσια της γραμματικής ερμηνείας των διατάξεων περί ερασιτεχνικής υ/β αλιείας (μέχρι να συμπληρωθούν τα νομικά κενά με ισχύουσες διατάξεις).

3. Ζήτημα τρίτο: ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΛΙΕΥΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΡΜΟΔΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ - ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΑΛΙΕΥΤ. ΚΩΔΙΚΑ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΑΣΚΕΙΤΑΙ (ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε) ΟΙΟΝΕΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΠΟ ΛΙΜΕΝΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΔ ΠΕΡΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ.

3.1. Το Πρόβλημα: Δεν είναι δυνατόν σε ένα Κράτος Δικαίου να επιβάλλονται διοικητικά πρόστιμα στον πολίτη αποκλειστικά βάσει καταγγελίας ιδιώτη, χωρίς επ' αυτοφώρω έλεγχο της Κρατικής Αρχής και μάλιστα αυτός που κατήγγειλε να δικαιούται αμοιβής (άρθρα 12 & 15 Αλ.Κ.).Δεν είναι, επίσης, δυνατόν το ύψος του διοικητικού προστίμου που αφορά την παράβαση μιας συγκεκριμένης διάταξης - της ίδιας - να ποικίλει από Λιμεναρχείο σε Λιμεναρχείο ή - ακόμη χειρότερα - από απόφαση σε απόφαση εντός του ίδιου Λιμεναρχείου, εξαρτώμενη κάθε φορά από τη διακριτική ευχέρεια του αρμόδιου Λιμ. οργάνου. (Είναι ντροπή για τη δημοκρατία μας αυτές οι ρυθμίσεις - κατάλοιπα της επταετίας - και πρέπει να εξαλειφθούν από τον Αλ. Κώδ.) Όπως στον ΚΟΚ ορίζονται κοινά για όλους πρόστιμα ανάλογα με την πράξη κι όχι ανάλογα με την προσωπικότητα του παραβάτη ή την υποκειμενική εκτίμηση του αστυνομικού, το ίδιο πρέπει να συμβεί, μετά από νομοθετική ρύθμιση, και σε σχέση με τις παραβάσεις της Αλ. Νομοθεσίας.

3.2. Η Πρόταση: Χρειάζεται τροποποίηση του Αλ. Κώδ. ώστε: α)τα πρόστιμα να καθορίζονται ανάλογα με την παράβαση κι όχι τον παραβάτη (το ύψος τους να είναι εκ των προτέρων γνωστό) και β) η βεβαίωση των παραβάσεων να γίνεται μετά από έλεγχο των λιμενικών οργάνων κατά τη διάρκεια της αλιευτικής δραστηριότητας και σύνταξη σχετικής έκθεσης.

4. Ζήτημα τέταρτο: ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ Π.Δ.373/85 - ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΙΣΟΤΗΤΑ

4.1. Το Πρόβλημα: Η ανάπτυξη της υ/β αλιείας, ιδίως όταν διενεργείται με τη βοήθεια σκάφους, αφενός θέτει το ζήτημα της προστασίας των ιχθυαποθεμάτων της χώρας σε νέες βάσεις, και αφετέρου καθιστά αναχρονιστικό κάθε περιορισμό αυτής της δραστηριότητας σε «συντεχνιακή βάση» προς όφελος των επαγγελματιών αλιέων. Η κοινωνία αναγνωρίζει πλέον στο υ/β ψάρεμα μια επιλεκτική δραστηριότητα που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ρύθμισης και ελέγχου από την πολιτεία σε αντίθεση με τον ανεξέλεγκτο τρόπο της επαγγελματικής αλιείας. Άλλωστε, ο υ/β ψαράς ήδη αυτοπεριορίζεται. (Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι αγώνες υ/β αλιείας οι οποίοι διοργανώνονται με επιλεκτική λίστα θηραμάτων). Από την άλλη πλευρά ο υ/β αλιέας απαιτεί οι ρυθμίσεις του ΠΔ373/85 να διαπνέονται από τις αρχές της ισότητας, της αναλογικότητας και του αναγκαίου μέσου.

4.2. Η Πρόταση: Διορθωτικές ρυθμίσεις στο ΠΔ373/85 βάσει των αρχών του Κράτους Δικαίου, στην κατεύθυνση της οικολογίας με ισότητα.

4.2.1. Αρθρο 2 παρ. 2 ΠΔ373/85. Στο όριο των 5 κιλών αλιευμάτων πρέπει να διευκρινισθεί ότι εάν εξ αιτίας κλάσματος του βάρους ενός και μόνο ψαριού, ξεπεραστεί το ανώτατο βάρος της ψαριάς, αυτή παραμένει νόμιμη. Θα επιτρέπεται μόνο ένας κοινός ροφός (epinephelus marginatus) συν μια δωδεκάδα όστρακα, συν μια δωδεκάδα αχινούς, συν μόνο ένα οστρακόδερμο. Εναλλακτικά μπορεί να ορισθεί αριθμός ατόμων ανά είδος ψαριού, όπως γίνεται και στο κυνήγι: π.χ. 1 ροφός, 3 στήρες, πίγγες ή σφυρίδες, 8 σαργοί κ.τ.λ. Διαζευκτικά, αντί για 5 κιλά ψάρια και κεφαλόποδα κάθε ερασιτέχνης ψαράς να μπορεί κατ' επιλογήν του να συλλαμβάνει μέχρι δύο ψάρια ή κεφαλόποδα ανεξαρτήτως κιλών το 24ωρο, με την προϋπόθεση ότι κανένα από τα ψάρια δεν θα είναι κοινός ροφός. Το ανώτατο όριο αλιευμάτων που θα επιτρέπεται να φέρει ερασιτεχνικό αλιευτικό σκάφος θα καθορίζεται από τα αλιεύματα μέχρι και τεσσάρων επιβαινόντων αλιέων σε ένα 24ωρο, ανεξάρτητα αν συνολικά οι επιβαίνοντες αλιείς είναι πάνω από τρεις και ανεξάρτητα από το εάν η εξόρμηση διήρκεσε ένα ή περισσότερα 24ωρα».

4.2.2. Αρθρο 3 παρ. 1α ΠΔ 373/85. Πρέπει να καταργηθεί η γενική απαγόρευση του υ/β ψαρέματος το μήνα Μάιο η οποία επιβλήθηκε για ψηφοθηρικούς λόγους υπέρ των επαγγελματιών αλιέων και ενάντια στις αρχές της ισότητας, της αναλογικότητας και του αναγκαίου μέσου, καθώς την ίδια εποχή αλιεύουν όλα τα μη επιλεκτικά επαγγελματικά αλιευτικά εργαλεία. Η δικαιολογητική της βάση είναι άγνωστη και σίγουρα αστεία, όποια και αν είναι. Ο λόγος είναι, ότι αν πρόκειται για την προστασία της αναπαραγωγής των ψαριών, αυτή διαρκεί σχεδόν όλο το χρόνο, ανάλογα με το είδος για το οποίο συζητάμε και φυσικά διαφέρει από περιοχή σε περιοχή της χώρας. Σε κάθε περίπτωση είναι γνωστό ότι τα περισσότερα είδη ψαριών στην Ελλάδα αναπαράγονται από το Φεβρουάριο έως τον Αύγουστο κάθε έτους. Συνεπώς η απαγόρευση του Μαΐου από μόνη της είναι αυθαίρετη και θλιβερή, όπως τόσα πράγματα σε αυτή τη χώρα. Θα μπορούσαν κάλλιστα να διεξαχθούν μελέτες και βάσει αυτών να υιοθετηθούν χρονικές απαγορεύσεις σε όλους τους αλιείς (και τους επαγγελματίες) για συγκεκριμένα είδη, ώστε να μην παρεμποδίζεται η αναπαραγωγή τους. Εναλλακτικά θα μπορούσε να θεσπιστεί γενική δίμηνη απαγόρευση της υ/β αλιείας του κοινού ροφού την εποχή της αναπαραγωγής του 16 Μαΐου έως και 15 Ιουλίου κάθε έτους.

4.2.3. Αρθρο 3 παρ. 1β ΠΔ 373/85. Η απαγόρευση αμέσως μετά τη δύση και μέχρι την ανατολή του ηλίου μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα σε νομοταγείς ψαροκυνηγούς, καθώς αυτοί μπορεί να βρεθούν να επιστρέφουν στο σκάφος τους ή στην παραλία απ' όπου ξεκίνησαν, μετά τη δύση του ηλίου. Αυτό συμβαίνει συχνά, επειδή η ώρα της ανατολής και της δύσης είναι από τις καλύτερες για ψάρεμα (ιδίως για το καρτέρι πελαγίσιων ψαριών η δεύτερη) και πολλοί θέλουν να την εκμεταλλεύονται. Η «επίσημη» δύση του ηλίου, εξάλλου, είναι αρκετά λεπτά πριν «πέσει» το φως και αυτό μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση. Παραβάσεις για ψαροντούφεκο μετά τη δύση του ηλίου σε συνθήκες όπως περιγράφονται ανωτέρω, έχουν κατ' επανάληψη βεβαιωθεί και είναι άδικες, αφού ο πολίτης δεν παραβίασε το νόμο, απλά επέστρεψε κολυμπώντας στον τόπο απ' όπου είχε ξεκινήσει την εξόρμηση του, μη ασκώντας αλιεία. Θα έπρεπε λοιπόν να δοθεί ένας χρόνος 30 λεπτών μετά τη δύση και πριν την ανατολή του ηλίου, κατά τον οποίον θα επιτρεπόταν η επιστροφή η η πρόσβαση κολυμπώντας στον ψαρότοπο με το όπλο μη οπλισμένο.

4.2.4. Αρθρο 3 παρ. 1γ ΠΔ 373/85.Θα έπρεπε να επιτραπεί σε ανήλικα άτομα 12 - 16 χρόνων να ασκήσουν την υ/β αλιεία με την προϋπόθεση ότι συνοδεύονται μέσα στη θάλασσα από ενήλικα ερασιτέχνη υ/β ψαρά, καθώς αυτή η δραστηριότητα έχει ευεργετικά αποτελέσματα στην διαπαιδαγώγηση των εφήβων και συσφίγγει τους οικογενειακούς δεσμούς.

4.2.5. Αρθρο 3 παρ. 1ε ΠΔ 373/85. Πρέπει να εναρμονισθεί, για λόγους ενότητας και σαφήνειας των κανόνων δικαίου, η έννοια της «θαλάσσιας ζώνης διέλευσης σκαφών» σύμφωνα με την παρ.2 εδ.β του από 22/2/07 νέου υπ' αρ.188 Γενικού Κανονισμού Λιμένα Πειραιά.

4.2.6. Αρθρο 3 παρ. 2 ΠΔ 373/85. Θα πρέπει να απαγορευθεί: 1.Η χρήση εκρηκτικής κεφαλής στο καμάκι, 2. Η ρυμούλκηση του υ/β αλιέα με σχοινί από μηχανοκίνητο σκάφος όταν το ψαροντούφεκό του είναι οπλισμένο.

4.2.7. Αρθρο 3 παρ. 2στ ΠΔ 373/85. Η απαρχαιωμένη διάταξη για το κατώτατο βάρος των 150 γραμ. Έχει ήδη καταργηθεί καθώς ισχύουν οι περιορισμοί της Ε.Ε. με βάση τα κατώτατα μεγέθη των ψαριών.

4.2.8. Αρθρο 3 παρ. 2στ ΠΔ 373/85. Θα πρέπει να επιτραπεί η χρήση υποβρύχιου φωτός κατά την ημέρα, όπως στην Ιταλία

4.2.9. Αρθρο 3 παρ. 3 ΠΔ 373/85. Σε σχέση με τον πλωτήρα η ατυχής διατύπωση «όταν είναι σε κατάδυση» θα έπρεπε να αντικατασταθεί από το «όταν ασκούν αλιευτική δραστηριότητα με ελεύθερη κατάδυση». Η καταδυτική σημαία πρέπει να εναρμονισθεί με τη διεθνή, η οποία ούτως ή άλλως ισχύει παράλληλα και επιβάλλεται στους αλιείς-δύτες οστράκων και σπόγγων, ενώ επιτρέπονται και πλωτήρες ερυθρού χρώματος. Τέλος, πρέπει να εισαχθούν διευκρινίσεις ότι α) ο σημαντήρας πρέπει να είναι ορατός από απόσταση 300 μέτρων «σε συνθήκες ήρεμης θάλασσας» και β) η καταδυτική σημαία στο σκάφος είναι εναλλακτική επιλογή σε σχέση με τον σημαντήρα - δεν σωρεύονται.

5. Ζήτημα πέμπτο: ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΠΙΛΥΣΗ ΔΙΑΦΟΡΑΣ

5.1. Το Πρόβλημα: Η δικαστική προστασία του πολίτη - ψαροτουφεκά είναι το πιο
θλιβερό κεφάλαιο της τριλογίας «Ουσιαστικό Δίκαιο», «Κυρώσεις», «Δικαστική Προστασία». Αν θεωρήσουμε ότι όλοι οφείλουμε να γνωρίζουμε τους κανόνες της πολιτείας για το χόμπυ μας και αν θεωρήσουμε ότι οι παραβάτες με κάποια ποινή, τέλος πάντων, πρέπει να τιμωρούνται, μπορούμε να δούμε με κάποια δόση κατανόησης όλα τα «στραβά» των κεφαλαίων «Ουσιαστικό Δίκαιο» και «Κυρώσεις». Με τίποτα όμως δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε την ουσιαστική ανυπαρξία απονομής δικαιοσύνης στις περιπτώσεις που ο πολίτης αν και τίποτα παράνομο δεν διέπραξε, εντούτοις τιμωρήθηκε και μάλιστα ιδιαίτερα αυστηρά και πολλές φορές με ποινές ατιμωτικές, όπως είναι η κατάσχεση της περιουσίας του. Σε υποτιθέμενο Κράτος Δικαίου τα φαινόμενα «αρνησιδικίας» δεν νοούνται.

Η αλήθεια είναι ότι η καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης είναι γενικότερο πρόβλημα στην Ελλάδα και ειδικότερα στις υποθέσεις μεταξύ Κράτους και πολιτών (Διοικητικό Δίκαιο). Αυτό όμως που συμβαίνει με τις διαφορές από «αλιευτικές παραβάσεις» είναι πρωτοφανές και θα έπρεπε κάποια στιγμή κάποιος υπεύθυνος να απολογηθεί για ποιο λόγο εδώ και χρόνια ο Έλληνας ψαράς, ερασιτέχνης ή επαγγελματίας θεωρείται από το κράτος «ζώο», άξιο να περιμένει 10 χρόνια για να αξιωθεί μιας απάντησης από την πολιτεία (τόσο κάνει το Συμβούλιο Αλιείας να απαντήσει επί προσφυγών) στο παράπονο που εκφράζει σχετικά με μια ποινή. Αν τελικά αποφασίσει να καταφύγει στη δαπανηρή διαδικασία της προσφυγής στη Δικαστική εξουσία, στα περισσότερα πρωτοδικεία της χώρας ο χρόνος αναμονής για μια απάντηση στις απόψεις του είναι περίπου 5 χρόνια! Αν τώρα ο πολίτης ζει ή πέθανε στο μεταξύ κανέναν δεν ενδιαφέρει, αφού όλα αυτά δεν αναστέλλουν την είσπραξη του προστίμου ή τις άλλες διοικητικές κυρώσεις (αφαίρεση αδείας - κατάσχεση), οι οποίες επιβάλλονται παραχρήμα και εκτελούνται μέσω ΔΟΥ.

5.2. Η Πρόταση: Πρέπει η διοικητική (προ της προσφυγής στα δικαστήρια) επίλυση των αλιευτικών ενστάσεων ή διαφορών να λαμβάνει χώρα (πραγματικά και όχι με μια «κενή» ουσιαστικά διάταξη) εντός, το πολύ, 4 μηνών.

6. Επίλογος

Από όλα όσα προλάβαμε να θίξουμε σε αυτές τις αναφορές μας στο μεγάλο θέμα του νομικού πλαισίου του ψαροτούφεκου, προκύπτει αβίαστα ότι η πολιτεία θα πρέπει κάποια στιγμή να σκύψει πάνω στα σημεία τριβής που έχουν προκύψει ξεκάθαρα μετά από τόσα χρόνια εφαρμογής του, και να προσπαθήσει να δώσει τις λύσεις που θα αμβλύνουν αυτές τις τριβές. Η συζήτηση για το ποια είναι τα βέλτιστα μέτρα που πρέπει να ληφθούν δεν θα τελειώσει ποτέ, όμως και η παρούσα κατάσταση είναι σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις απαράδεκτη και χρήζει αμέσου παρεμβάσεως.

Μια πρωτοβουλία του ΥΕΝ προς τη σωστή κατεύθυνση με διαδικασία προηγούμενου διαλόγου με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς θα χαιρετιζόταν απ' όλους και θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις να απλουστευθεί για χιλιάδες Έλληνες η άσκηση του αγαπημένου τους σπορ, χωρίς «σκιές», αμφιβολίες και φόβο.

----
Πηγή: http://www.glafkos.gr/protaseis.html

Στην τύχη...

turks-caicos-aggressor.jpg
us-freedive-team.jpg
dolfins.jpg
denmark_1men.jpg
alchemyBlades.jpg
whale-slaughter.jpg
taiji-dolphin-hunt_10277_600x450.jpg
mythicon-mouline.jpg
seaandsun.jpg
ship_1.jpg
seaandsun.jpg
logo-epitropis-yp-alieias.jpg
neverdivealone.jpg
gd-manifesto.jpg
gd-10logos.jpg
proedriko373.jpg