Το Σημάδι ...

Το ψάρεμα με τραβούσε από πιτσιρικά. Στην αρχή με πετονιά και καλάμι. Μόλις όμως ξεκίνησε η φοιτητική μου ζωή τα πράγματα πήραν μια πιο δελεαστική και συναρπαστική τροπή. Με τα πρώτα χρήματα που κέρδισα από το ποδόσφαιρο αγόρασα το πρώτο μου όπλο…

Ένα ενενηντάρι το οποίο έφερε εξιμισάρα βέργα που ωθούνταν από ένα ζευγάρι 19αρια ελαστικά, και που ως στόχο είχε να μου ανοίξει τους ορίζοντες σε ψάρια που έβλεπα μέχρι εκείνη την στιγμή μόνο στα περιοδικά. Ευτυχώς που ήταν Αύγουστος και έκανα αρκετές βουτιές με το μαγιό πριν αρχίσω να ξεπαγιάζω με μισή ώρα κολύμπι! Το πρώτο θύμα της φονικής μηχανής ήταν ένας έρημος κοκωβιός και….. το άνω χείλος μου. Την ώρα που τουφέκισα το…θεριό δεν έσφιξα αρκετά το χέρι μου με αποτέλεσμα το κλώτσημα του όπλου να μου προκαλέσει και μια μικρή πληγή! Ο ενθουσιασμός για το «θήραμα» που πλέον ήταν καρφωμένο στην βέργα μου ήταν ικανός να με κάνει  να ξεχάσω σε λίγα δευτερόλεπτα τον όποιο πόνο ένιωσα στιγμιαία!

Οι τρείς επόμενοι μισθοί έμειναν επιμελώς στην άκρη, προκειμένου να συγκεντρωθεί ικανό ποσό, ώστε η πρώτη στολή να είναι πλέον κτήμα μου. Ένα ζευγάρι πέδιλα με λουράκι και μποτάκια με σκληρό πάτο, σαν και αυτά που χρησιμοποιούν οι αυτόνομοι δύτες συμπλήρωναν το σύνολο. Φυσικά επρόκειτο για μια μεταχειρισμένη πενταμισάρα στολή η οποία ήταν σε κακά χάλια με τρύπες παντού! 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα που ένιωσα κοιτώντας τον εαυτό μου στον καθρέπτη, όντας πλέον θωρακισμένος εναντίον της χαμηλής θερμοκρασίας του νερού που ήταν γεμάτο ονειρεμένα ψάρια όλων των ειδών: άσπρα, μαύρα, ασημένια…

Η πρώτη βουτιά μέσα στο καταχείμωνο ήταν γεγονός… 15 Γενάρη του 2004 και εγώ είμαι για ψαροντούφεκο σε μια έρημη παραλία της Νέας Αρτάκης, ακριβώς κάτω από το φοιτητόσπιτό μου… «Ρε είναι ωραία τον χειμώνα το ψάρεμα», σκέφτομαι και συνάμα αναρωτιόμουν εάν είναι φυσιολογικό να περνάνε σταγονίτσες από τον σβέρκο μου και να κατεβαίνουν τον παράλληλα με την σπονδυλική μου στήλη! «Απομυθοποίηση τώρα! Δεν είναι φυσιολογικό, μάλλον φταίνε οι τρύπες», μου φώναζε μια εσωτερική φωνή, προφανώς προερχόμενη από μέρος του εγκεφάλου μου, που λειτουργούσε (ή προσπαθούσε να λειτουργήσει λογικά). Τίποτα δεν με σταμάταγε. Το χταπόδι και το κεφαλόπουλο που κρέμονταν στην ψαροβελόνα μου, μόλις με είχαν ανακηρύξει επισήμως ψαροκυνηγό!

Μάρτιος του 2004 και αρκετές βουτιές είχαν πραγματοποιηθεί! Σε μία συνάντηση γνωρίζω τον Ανδρέα και τον Χρήστο. Δύο ανθρώπους που θα γίνονταν οι οδηγοί μου σε ένα καινούργιο κόσμο. Τον κόσμο του υποβρύχιου κυνηγίου! Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την πρώτη μας γνωριμία, οργανώνεται η πρώτη πραγματική ψαροντουφεκάδικη εκδρομή! Κανονική εξόρμηση με τα όλα της! Με σάκους, πολλά όπλα, πρωινό ξύπνημα, και αυτοκίνητο 4Χ4 (το θρυλικό ΝΙVA). Όπως πολύ εύκολα μπορείτε να υποθέστε ο γραφών δεν έκλεισε μάτι όλη τη νύχτα, καθώς οι δίοδοι που σχηματίζουν τα ψηφία του ρολογιού αργούσαν πεισματικά να σχηματίσουν την προγραμματισμένη ώρα αναχώρησης.

Τρείς χαζοί μαντράχαλοι που αλλάζουν μέσα στο ξεροβόρι ξημερώματα, παρέα με ένα κόκορα, δεν είναι και κάτι που βλέπεις ή ζεις κάθε μέρα! Τουλάχιστον όχι εάν δεν είσαι ψαροντουφεκάς! Εάν δεν έχεις το σημάδι από την μάσκα που μαρτυρά ότι πολύ συχνά, περιοδικά ίσως θα ήταν οι σωστότερος χαρακτηρισμός, δεν μπορείς να καταλάβεις….
Η ημέρα εξελίχθηκε εξαιρετικά! Χταπόδια σεβαστού μεγέθους, κέφαλοι, σάλπες, δυο τσιπούρες, και ένας τρίκιλος ροφός ήταν κρεμασμένα πάνω στην σημαδούρα!

Η έξοδος από το νερό ήταν οδυνηρή. Η άλλοτε τέλεια στολή που στα μάτια μου φάνταζε ως η απόλυτη ασπίδα, με είχε προδώσει. Οι τρυπούλες που ίσα που φαινόντουσαν με γυμνό μάτι, δούλευαν υποχθόνια όση ώρα εγώ προσπαθούσα να παρατηρήσω τα παιδιά που ψάρευαν με σύστημα και τάξη!!! Με είχε φέρει στα όρια της υποθερμίας!!! Τρέμοντας κάθισα στην άμμο μαζεύοντας ήλιο και θερμότητα! Ήθελα να πάρω μέρος στο καθάρισμα των ψαριών αλλά πραγματικά δεν μπορούσα! Σιγά σιγά κατάφερα και ντύθηκα και τα παιδιά τελείωσαν με τα ψάρια και τα πράγματα!

Η επόμενη στάση ήταν στον κοντινότερο φούρνο! Μια από τις καλύτερες στιγμές μιας εξόρμησης!!!
-«Ήταν παγωμένη η θάλασσα?», μας ρώτησε η φουρνάρισσα. Μια κλασσική μορφή επαρχιώτισσας κυρίας, που παρόλη την αυστηρότητα του βλέμματός της, η γλυκύτητα του λόγου της ήταν εφάμιλλη του εξαιρετικού της γαλακτομπούρεκου.
Απορημένος την κοιτώ και πρίν προλάβω να την ρωτήσω πώς το κατάλαβε μου απαντά: «Από το σημάδι στο πρόσωπο», κάνοντας παράλληλα και την χαρακτηριστική κίνηση στο πρόσωπό της.

Χαμογελώ ελαφρά και αφήνομαι στην υπέροχη αίσθηση του γαλακτομπούρεκου της!!!! Ωραία εξόρμηση σκέφτηκα!! Θα το ξανακάνω!!!

Του Κωνσταντίνου Τριανταφύλλου