You are hereMexico, άλλα κόλπα

Mexico, άλλα κόλπα


Your rating: Κανένα Average: 4.9 (10 votes)
jpe-mexico.jpg

Του Ιωάννη Πετρόγκωνα
Ήταν αρχές Σεπτεμβρίου, όταν χτύπησε το κινητό. Η αναγνώριση κλήσης έγραφε το όνομα του γιατρού, γνωστού από το σχολείο εκπαιδευτών του FDI, που όμως είχα να μιλήσω μαζί του από τότε, τρία  χρόνια – ίσως παραπάνω. Στρατής Γελαγώτης  λοιπόν, γιατρός στη Μυτιλήνη και γνωστός σε όλους μας για τα «εξωτικά» του ταξίδια σε Αυστραλία και Μεξικό.

Η πρόταση αναπάντεχη, λιτή και συγκεκριμένη. «..Γιάννη οργανώνω νέο ταξίδι για Μεξικό, μέσα Οκτώβρη για επτά ημέρες και προέκυψε κενή θέση – σε ενδιαφέρει?...» Δικαίωμα γιατρέ, με ενδιαφέρει και το ξέρεις, αλλά  να το χωνέψω, μπορώ?

Με το που κλείσαμε το τηλέφωνο, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να αποφασίσω για το εάν θα έκανα ένα ταξίδι περίπου οκτώ χιλιάδων μιλίων, σε μία άγνωστη χώρα, σε άλλη ήπειρο, από το Αρχιπέλαγος στον Ειρηνικό ωκεανό, … για να πάω για ψάρεμα.

Με τον γνωστό πια ορθολογισμό μου, ζυγιάζοντας τα καλά και τα κακά (που έτσι και αλλιώς δεν ήξερα), αγνοώντας κόστος – τρόπο – ημερομηνία – συνθήκες – προορισμό – οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις, αποφάσισα εντός πεντάλεπτου ότι θα πάω. Μοναδική λογική σκέψη, ότι είχα περίπου ένα μήνα να προετοιμαστώ και να μάθω πληροφορίες. Η δεύτερη σκέψη ήταν ότι μπορεί να περνάω και κρίση μέσης ηλικίας, γεγονός που επιβεβαιώθηκε γιατί τον επόμενο μήνα της προετοιμασίας, η μοναδική μου επαφή με το ταξίδι, ήταν το βράδυ - στο βαρύ ύπνο, «ονειρευόμουνα λιοντάρια».

Στο σημείο αυτό, αν και αδόκιμο, θα πρέπει να προηγηθούν οι ευχαριστίες. Εάν δεν βοηθούσαν οι συγκεκριμένοι, εγώ ποτέ δεν είχα κάνει αυτό το ταξίδι και δεν θα το έπαιζα και μάγκας εκ του ασφαλούς. Πρώτα από όλα πρέπει θερμά να ευχαριστήσω τον γιατρό, σύντροφο πια, Στρατή Γελαγώτη, που όχι μόνο φρόντισε για τα πάντα πριν το ταξίδι, αλλά συνέχισε και κατά τη διάρκειά του. Πιστέψτε με, πριν αποφασίσετε για κάτι αντίστοιχο πρέπει να βρείτε τον «γιατρό» σας. Υπήρξα όμως τυχερός, εμένα με βρήκε αυτός.

Στη συνέχεια τους Απόστολο Μπέλλο και Νίκο Κουκούλα, που αφού τους ανακοίνωσα που θα πάω, κοιταχτήκανε σαν να ήξεραν κάτι που αγνοούσα, με κοίταξαν συγκαταβατικά και το μόνο που είπαν ήταν έλα από την χονδρική να σου δώσουμε όπλα και σημαδούρες, εγώ απάντησα ότι έχω τα δικά μου και ο Κουκούλας μου φάνηκε ότι κουνούσε το κεφάλι του, αλλά δε νομίζω κοροϊδευτικά.

Δε πήγα ποτέ έγκαιρα, δε προλάβαινα ρε αδερφέ και στο τέλος μετά από κάτι μπινελίκια, εμφανίστηκα Παρασκευή απόγευμα, παραμονή της αναχώρησης, και βρήκα να με περιμένει, σάκος με ειδική διπλόφορδη στολή 2mm (για να μην ανάψω μου είπαν) και ένας σάκος Riffe 1.80, όπλων με:

  • Carbon C4/ Urukay τριλάχιστο με 16mm και βέργα επτάρα με αποσπώμενη,
  • Riffe Metaltech M4 τετραλάστιχο στα 16mm και οχτάρα βέργα με αποσπώμενη,
  • bunzie Riffe 20 μέτρων (για απ’ ευθείας σύνδεση με το όπλο και τη σημαδούρα),
  • bunzie Riffe 5 μέτρων (από σημαδούρα, σε σημαδούρα),
  • σημαδούρα Riffe 2Atm,
  • σημαδούρα Riffe κανονική με τα clips,
  • 2 xtra αποσπώμενες κεφαλές και τρεις ακόμα Riffe βέργες στα 8mm.

Το setup το έβρισκαν ελαφρύ, αλλά μου πήγαινε για πρώτη φορά καλύτερα (?). Επιπλέον μου έδωσαν δύο καπελάκια, δύο φανελάκια, μια IXUS CANON 860 και το απαραίτητο Housing, μία HERO υπερευρυγώνια με βάσεις κολλημένες στα όπλα για απ’ ευθείας λήψεις των βολών, και κάτι μπαταρίες ΑΑ, μήπως χρειασθούν.

Ζήτησα και μαγιό, αλλά είπαν ότι δεν είχαν. Νομίζω ότι ήλπιζαν στις φωτογραφίες που θα έφερνα, ως το μόνο τρόπο να πείσουν, ότι τους τόνους τους, τους πιάνουν … στο Μεξικό! Παρ’ όλα αυτά, εγώ έχωσα κρυφά στο σάκο και το Mr Carbon κατοστάρι μου, που το σνόμπαραν. Με τα παραπάνω και συμπλήρωμα από ένα ζευγάρι πέδιλα (φρέσκα C4, Falcon 30άρια), ένα ζευγάρι παντόφλες, επτά βρακιά, τέσσερα σορτσάκια και πέντε μπλουζάκια (ένα ανά ημέρα, μη μας πουν και βρωμιάρηδες), αναχωρήσαμε.

Πιο εύκολη αναχώρηση σε επίπεδο προετοιμασίας και μάλιστα ψαρευτικής, στα είκοσι χρόνια που ψαρεύω, δεν είχε ξανασυμβεί.


Φτάνει λοιπόν η ημέρα στις 18 Οκτωβρίου 2009, ώρα 03:45 στο Ελ. Βενιζέλος, περιμένοντας στο check in της KLM για τη πτήση KL 1572 με προορισμό το Άμστερνταμ. Μετά, πέντε ώρες αναμονή και στη συνέχεια αναχώρηση με την KL 9014 για Mexico City. Πτήση έντεκα ωρών και προσθέστε άλλες τέσσερεις ώρες αναμονή για την AM 0145, της Aeromexico.

Προορισμός Puerto Vallarta και γυρίζουμε τα ρολόγια οκτώ ώρες πίσω. Άφιξη στο Puerto Vallarta, αγκαλιές και φιλιά με τον τρίτο της παρέας, τον Σταύρο Βέρο, που μόλις είχε φτάσει και μας περίμενε από San Francisco και μετά οδικώς στο τελικό προορισμό. Punta Mitta, άφιξη στις 00:10 19/10/2009, καιρός αίθριος, υγρασία κοντά στο 85%, θερμοκρασία 36ο C. Τελικά καλά είχα αποδώσει την ανησυχία φίλης, που τη προηγούμενη μέρα, μου είχε πει ότι διάβασε για τυφώνα στο Μεξικό, στο γεγονός ότι ήταν ξανθιά…

Στην τύχη...

dbarsakis.jpg
Agia_Sofia_1.jpg
Agia_Sofia_2.jpg
bluefin-tuna-caged.jpg
Πεζότρατα, Αμοργός 29/11/2010
abyss_1.jpg
shark-fin.jpg
Ady_Gil_rammed.jpg
aida-wc200921.jpg
hippocampus1.jpg
dolphins_in_Athens_1.jpg
dolphins_in_Athens_2.jpg
bluefin-tuna.jpg
-1.jpg
-2.jpg

Πλοήγηση βιβλίου

neverdivealone.jpg
gd-manifesto.jpg
gd-10logos.jpg
proedriko373.jpg