Φίλοι χρυσάφι!

Είναι ο άνθρωπος που μας συντροφεύει σε κάθε ψαρευτική εξόρμηση. Η αγαθή καρδιά της παρέας, ο ατακαδόρος, αυτός που με μια του κουβέντα με μια του ενέργεια σε κάνει και διπλώνεσαι στα δύο από το γέλιο. Και το καταφέρνει αυτό όχι τόσο γιατί θέλει να το προκαλέσει, αλλά επειδή το έχει μέσα του. Είναι πιο απαραίτητος και από την στολή όταν πάμε για ψάρεμα. Είναι περιζήτητος και δυσεύρετος….

Στην δικιά μας παρέα είχαμε την ευλογία να τον έχουμε μόνιμο επίτιμο μέλος. Τα σκηνικά που μπορώ να ανακαλέσω μέσα σε πέντε λεπτά; Αμέτρητα! Σκηνικά που τα σκέφτομαι καμιά φορά μελετώντας ή προσπαθώντας να κοιμηθώ και γελάω μόνος μου. Μάλιστα κάποια στιγμή χτυπάει η πόρτα του δωματίου μου και ανοίγοντας την η μητέρα μου με ρωτάει ρητορικά : «¨Παιδάκι μου , βλαμμένο είσαι και γελάς μόνος σου;»  Τι να της πεις και τι να της ομολογήσεις; Για τον καφέ που μάσαγε; Για την φουρνάρισσα που ακόμα πρέπει να έχει μείνει κάγκελο; Για το σκηνικό που κοιμήθηκε μέσα στο νερό την ώρα που ψάρευε; Για τότε που κοιμόταν μέσα σε ένα τζιπ, που χοροπήδαγε σαν «αγρίμι» κρητικό πάνω στα λευκά όρη, αγκαλιά με ένα μάτσο βέργες χωρίς τάπα και ροχάλιζε του καλού καιρού; Σκηνικά απείρου κάλους και άφθονου γέλιου.

Ο δικός μας άνθρωπος λοιπόν, ο Χρήστος κατά κόσμο, γιατί εμείς τον αποκαλούμε Τσιπούρα, είναι ο πρωταγωνιστής των ατελείωτων αυτών ωρών γέλιου και απίθανα καλής διάθεσης! Το ψευδώνυμο που παραπέμπει στο γνωστό και μη εξαιρετέο θήραμα μας, δεν περιγράφει τόσο την αγάπη του χρήστου στο ψάρεμα της. Του το «κόλησαν» συμμαθητές στο λύκειο διότι την ώρα που έκανε τον περίπατο του στο προαύλιο αντί να σφυρίζει ή να τραγούδα, αυτός έκανε με τα χείλια του τον χαρακτηριστικό ήχο «τσιπ, τσιπ» !!!!!!!

Ο Τσιπούρας λοιπόν είναι ο ήρωας μας, ο πρωταγωνιστής του άρθρου μας… Προσδεθείτε και ξεκινάμε:

Σκηνή α’: Ο Καφές που σερβίρεται σε κόκκους…..:

Τα σπουδαστικά μου χρόνια τα πέρασα στην Χαλκίδα και πιο συγκεκριμένα στην Νέα Αρτάκη. Είχα καταφέρει να νοικιάσω ένα υπέροχο σπίτι, το οποίο θα το χαρακτήριζα ονειρικό ακόμα και για δύο άτομα! Έτσι λοιπόν όταν η παρέα (Ανδρέας, Τσιπούρας και ο γραφών) αποφάσιζε ότι το ψάρεμα θα λάμβανε χώρα στην Εύβοια, τα παιδιά ερχόντουσαν από το βράδυ της προηγούμενης ημέρας σπίτι μου για να μην έχουν πολύ πρωινό ξύπνημα! Είχα διαμορφώσει το σπίτι κατάλληλα, έχοντας τοποθετήσει δύο άνετα ντιβάνια.

Ένα από τα προβλήματα που είχα στην Νέα Αρτάκη ήταν το νερό! Ήταν πολύ γλυφό και δεν μπορούσα να το πιεί κανένας μας . Μοιραία λοιπόν είτε αγόραζα εμφιαλωμένο είτε γέμιζα παγούρια από κάποια χωριά που το νερό τους ήταν πολύ καλύτερο! Αν διερωτάστε τι σχέση έχει το παραπάνω γεγονός με τον τσιπούρα θα σας πρότεινα λιγάκι ακόμα υπομονή…

Μία τέτοια λοιπόν παραμονή ψαρέματος υποδέχομαι τα παιδιά στο σπίτι. Αφού φάγαμε τα καθιερωμένα χειροποίητα σουβλάκια του μπαρούτη, επιστρέψαμε σπίτι να κοιμηθούμε… Εγώ είχα ξεχάσει ότι μου είχε τελειώσει το νερό στα παγούρια που γέμιζα, και έτσι δεν πήρα ούτε ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο!

Κάτι που ξέχασα να αναφέρω είναι ότι το πρωί σηκωνόμασταν τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα για να «τακτοποιήσουμε» τις όποιες «ανάγκες» μας. Ο τσιπούρας όμως για να μπορέσει να ξυπνήσει  να μπεί στο αμάξι και να ξανακοιμηθεί, αλλά και να «τακτοποιηθεί» χρειαζόταν απαραιτήτως την βοήθεια του καφέ!!!

Εκείνο λοιπόν το πρωινό σηκώνομαι και αντιλαμβάνομαι την έλλειψη του νερού. Το ανακοινώνω στον Ανδρέα ο οποίος μου λέει:
-«Δεν πειράζει θα πάρουμε νερό στον δρόμο, με τον άλλο τι θα κάνουμε»?
-«Ποιον άλλον τον ρωτάω αφελώς μέσα στην νύστα μου και εγώ»
-«Αυτόν που ροχαλίζει» μου απαντά και το βλέμμα μου αυτομάτως προσγειώνεται στον Τσιπούρα που δεν έχει επηρεαστεί στο ελάχιστο ούτε από τα αναμμένα φώτα, ούτε από τις ομιλίες αλλά πολύ περισσότερο ούτε από το ξυπνητήρι του κινητού του που ήδη πρέπει να χτύπαγε κάνα δεκάλεπτο!!!
-«Θα πάρει καφέ από τον δρόμο, πήγαινε ξύπνα τον» απαντώ στον Ανδρέα και ξεκινάω να βγάζω τα πράγματα έξω!! Κανείς από τους δύο μας δεν μπορούσε να φανταστεί την συνέχεια…..

Επιστρέφοντας μέσα, βλέπω τον Τσιπούρα με το ένα μάτι ανοιχτό να οδεύει προς την κουζίνα να ανοίγει το ντουλάπι που είχα τον καφέ.

-«Τσιπούρα δεν έχει νερό» του λέω…..
-«Δεν πειράζει αγόρι, μην αγχώνεσαι» μου απαντά με μια φωνή βγαλμένα κυριολεκτικά μέσα από την φάση του παράδοξου ύπνου που βρισκόταν… Ή όχι?

Ανοίγει το συρτάρι που φύλαγα τα μαχαιροπήρουνα παίρνει ένα κουτάλι της σούπας και με γρήγορες κινήσεις ξεκινάει να μασάει μια μεγάλη κουταλιά καφέ!!!

Αυτό ήταν… Εκεί το πάμε και εγώ και ο Ανδρέας… Αποσβολωμένοι τον κοιτάμε να κατευθύνεται προς την τουαλέτα!!!!

-«Τι έκανε ο πυροβολημένος» με ρωτάει ο Ανδρέας?
-«Μάσησε μια κουταλιά καφέ» του απαντάω έτοιμος να αποβάλω από το στομάχι μου τα χθεσινοβραδινά σουβλάκια!!!!!! Και σχολιάζει δικαίως ο Ανδρέας :
-«Και τον έπιασε ο καφές κατευθείαν, μπράβο…..»   

Το πείραγμα στο ταξίδι έδινε και έπαιρνε, είτε ο Τσιπούρας κοιμόταν, είτε ήταν ξύπνιος!!! Το ιδιαίτερο ταλέντο του στον ύπνο δεν το ανέφερα!!!! Μπορεί να κοιμηθεί όπου βρεθεί άμεσα!!! Σε αυτοκίνητο, σε καράβι, σε αεροπλάνο, ακόμα και μέσα στην θάλασσα!!! Ναι ναι και μέσα στην θαλασσα!!!!! Το επόμενο μας σκηνικό είναι ο ύπνος του Τσιπούρα μέσα στην θάλασσα!!!!!

Σκηνή β’: Εις τον αφρό της θάλασσας ο τσιπούρας μας κοιμάται:

Ο ύπνος είναι μία κατάσταση που η σύγχρονη επιστήμη δεν έχει καταφέρει ακόμα να εξηγήσει ακόμα πλήρως. Σε γενικές γραμμές με μία πρόταση θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την λειτουργία του ύπνου ως μια φυσιολογική κατάσταση για τα ζώα και τον άνθρωπο και χαρακτηρίζεται από κάθοδο της αντίληψης και περιορισμένη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον.

Το πόσο εύκολα ένας άνθρωπος κοιμάται είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Κάποιοι είναι ευλογημένοι γενετικά και κοιμούνται απερίσπαστοι πάρα πολύ εύκολα δίχως να ενοχλούνται από εξωτερικούς θορύβους ή φασαρία. Άλλοι οι λιγότερο τυχεροί όμως κοιμούνται δύσκολα και ξυπνάνε με το παραμικρό .Το ζήτημα είναι ότι σε γενικές γραμμές όλοι μας έχουμε ένα ή το πολύ δύο μέρη στα οποία κοιμόμαστε, όπως και κάποιες ώρες τις οποίες χρησιμοποιούμε για ανάπαυση.

Ο Τσιπούρας όμως τα κατήργησε όλα αυτά!!! Πώς το έκανε? Εύκολα και άνετα!! Άνοιξη του 2005, Μάρτης αν θυμάμαι καλά, και η παρέα αποφάσισε να εκδράμει σε ένα μέρος δύσκολα προσβάσιμο! Θα χρειάζονταν ολονύχτια διαδρομή σε άγριο χωματόδρομο. Το ταξίδι πάρα πολύ κουραστικό για όλους αλλά τελικά φτάσαμε την ώρα που ελπίζαμε στην παραλία! Μισή ώρα περίπου πρίν από το ξημέρωμα…. Ντυθήκαμε, ετοιμάσαμε τις σημαδούρες μας και ξεκινήσαμε το κολύμπι…. Ο Ανδρέας μπροστά ο Τσιπούρας να ακολουθεί και εγώ να είμαι λίγο πιο πίσω για να ψάχνω σε διάφορες τρύπες για κάνα καλό άσπρο λόγω της ώρας!!! Κάποια στιγμή φτάνω τον τσιπούρα και τον βλέπω ακίνητο στην επιφάνεια –που να πάει το μυαλό μου…- βλέπω ακριβώς από κάτω του στον βυθό να βολοδέρνουν τρία μεγάλα κεφαλόπουλα (κοινώς γελαδομπάφες). «Ετοιμάζεται να βουτήξει» σκέφτομαι, ας μην κάνω θόρυβο!! Περνά λίγη ώρα και ο τσιπούρας ούτε κίνηση!!! Οι μπάφες βραχώσανε σε ένα μονόπετρο ακριβώς από κάτω του.. «Αυτό ήταν ξεκινάω για τα κεφαλόπουλα» και κατεβαίνω, κοιτάω στην σπηλιά που σχημάτιζε το οριζόντιο επίπεδο του βυθού με το μονόπετρο, σημαδεύω το μεγαλύτερο και πατάω την σκανδάλη!! «Ωραίο κομμάτι» σκέφτομαι , και ενστικτωδώς κοιτάω τον τσιπούρα θέλοντας να καταλάβω γιατί δεν βούτηξε!!! Αντιλαμβάνομαι ότι έχει τα μάτια κλειστά τον αναπνευστήρα στο στόμα, και το όπλο στο χέρι!!! Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στο χειρότερο σενάριο, και παρατάω το όπλο μεμίας ανεβαίνοντας με όσο μεγαλύτερη ταχύτητα μπορούσα.. Τον πιάνω για να τον γυρίσω και εκείνη την ώρα τον ακούω να φωνάζει:

-«Τα κεφαλόπουλα, τα κεφαλόπουλα τα είδες???»
-«Τι λες ρε πυροβολημένε» του φωνάζω «τι έπαθες, γιατί είχες τα μάτια κλειστά, τι έγινε?» τον ρωτάω μέσα στην αγωνία και τον πανικό μου...
-«Ε πρέπει να με πήρε ο ύπνος, πολύ κουράστηκα από το ταξίδι»
-«Την τουφεκιά μου δεν την άκουσες?»
-«πια τουφεκιά?»απαντά με το βλέμμα της αγελάδας.

Κάπου εκεί είχα αρχίσει να ηρεμώ που το φιλαράκι μου ήταν καλά, και ξεκίνησα να αντιλαμβάνομαι τι είχε συμβεί… Απλά τον είχε πάρει ο ύπνος μέσα στην θάλασσα!! Απίστευτο και όμως αληθινό!! Μαζεύω το όπλο με το ψάρι επάνω στην βέργα και ξεκινάω να κολυμπάω προς τον Ανδρέα που δεν είχε ιδέα για το σκηνικό που μόλις είχε παιχτεί! Τον προλαβαίνω, τον τραβάω από το πέδιλο και του, και γελώντας του λέω :

-«Δεν θα πιστέψεις τι έγινε, έγραψε τον μύθο πάλι ο Τσιπούρας.»
-«Τι θες ρε, ετοιμάζομαι να βουτήξω»
-«Ρε συ ο άλλος κοιμήθηκε μέσα στον νερό», του λέω και με κοιτάει καλά καλά με ένα βλέμμα γεμάτο απορία και έκπληξη.
-«Τι έκανε;»

Και ξεκινάω να του περιγράψω όλο το περιστατικό.. Από τα γέλια δεν μπορούμε να κρατήσουμε τα κεφάλια μας έξω από το νερό. Ανεβαίνουμε σε ένα βράχο όπου και λυνόμαστε στα γέλια!!! Δεν θυμάμαι πόση ώρα και πόσο δυνατά γελάγαμε, δεν θυμάμαι πραγματικά τι ψάρια βγάλαμε δε εκείνη την εξόρμηση. Θυμάμαι όμως –και πιστεύω ότι θα το θυμάμαι μια ζωή- το έκπληκτο βλέμμα του Ανδρέα, -όταν συνειδητοποίησε σε όλη του την έκταση- το γεγονός!!

Η επιστροφή ήταν γεμάτη κέφι και πειράγματα, ίσως παραπάνω από τα συνηθισμένα! Δεν θυμάμαι εάν ο Τσιπούρας τα παρακολουθούσε όλα γιατί κάπου – κάπου…….κοιμόταν!!! Εεεε είπαμε ήταν κουρασμένος από το ταξίδι…… 

Σκηνή γ’:   Η φουρνάρισσα που μας θυμάται ακόμα…..:

Άνοιξη του 2005, και η παρέα έχει ξεκινήσει για ένα μεσοβδόμαδο ψάρεμα, στην νοτιανατολική Εύβοια! Κατά καιρούς όταν παίρναμε κάνα κιλό παραπάνω προσπαθούσαμε μετά το ψάρεμα να είμαστε συγκρατημένοι σε ότι αφορά το φαγητό! Προσπαθούσαμε δηλαδή να μην κάνουμε χοντρές ατασθαλίες του τύπου δύο τρία σάντουιτς, κάνα δύο κώκ και από πάνω τον καφέ!!! Βέβαια τις περισσότερες φορές μέναμε στην προσπάθεια αλλά τουλάχιστον υπήρχε η θέληση η καλή!!!

Μια τέτοια μέρα λοιπόν ήταν και εκείνη…. Το ψάρεμα ομολογουμένως πήγε πάρα πολύ καλά! Αρκετά όμορφα ψαράκια (κυρίως άσπρα), χτυπήθηκαν, όμως το σπουδαίο εκείνης της ημέρας ήταν τα μεγάλα χταπόδια…. Το κρύο πολύ, (αρκουδόκρυο θα το χαρακτήριζα), οι ώρες ψαρέματος επίσης πολλές, (καθαρό οκτάωρο κλείσαμε) και η πείνα στα ταβάνια!!!! Το στομάχι μας χόρευε καρσιλαμά και εμείς εκτός από το βασανιστήριο του αλλάγματος είχαμε να καθαρίσουμε τα ψάρια αλλά και να χτυπήσουμε τα χταπόδια!!

-Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι η καταλληλότερη ώρα να καθαρίσουμε τα ψάρια μας είναι η ώρα που βγαίνουμε! Μπορεί να είναι κουραστικό εκείνη την στιγμή αλλά μας γλιτώνει από πολλούς μπελάδες αλλά και γκρίνιες.-

Αφού τα καθαρισμένα ψάρια μπήκαν στο ψυγείο, αλλάξαμε και εμείς, φορτώσαμε στο αμάξι τα πράγματά μας και κατευθείαν κατευθυνθήκαμε προς τον φούρνο τον γνωστό!!! Έχει γίνει σταθμός μας, το στέκι μας μετά από ψάρεμα στην περιοχή!! Ένας κλασσικός επαρχιώτικος φούρνος με χαμογελαστούς πάντα ανθρώπους!! Τα προϊόντα είναι ξεχωριστά, κάπως διαφορετικά ρε παιδί μου. Στον δρόμο λέει ο Ανδρέας:

-«Είπαμε να παίξουμε συνετά, μην πάμε και αδειάσουμε το μαγαζί! Άλλωστε το βράδυ θα πάμε για προβατίνα»
-«Ναι μην βαρυστομαχιάσουμε….Μια τυροπιτούλα και ένα καφεδάκι», συμπληρώνω εγώ!! Ο Τσιπούρας κοιμόταν, αλλά κάπου βαθιά στην φάση του παράδοξου ύπνου που βρισκόταν μας άκουσε(;)….

Μπαίνουμε στον φούρνο! Φέρτε την εικόνα στο μυαλό σας: Τρείς μαντράχαλοι, άπλυτοι, ταλαιπωρημένοι, και πεινασμένοι να μπαίνουν στον φούρνο και να αρχίσουν να κοιτάνε!!! Σουρεαλιστική πράγματι εικόνα! Ο Ανδρέας επιλέγει ένα σάντουιτς γαλοπούλα και σκέτο φραπέ(είπαμε να προσέξουμε αλλά και αυτός ο ευλογημένος σκέτο φραπέ!!) Εγώ υπέκυψα στον πειρασμό του κωκ, που συνόδευσε το τοστακι μου και τον καφέ μου!! Ο Τσιπούρας όμως ήταν αναποφάσιστος και λιγάκι μουδιασμένος… Ο προβληματισμός ήταν χαραγμένος στο ταλαίπωρο πρόσωπό του! Εκεί ξεκίνησε το σόου: -«Αυτό το κουλούρι στο ταψί είναι διαίτης?» ρωτάει την κοπέλα.

-«όχι» του απαντά ευγενικά!
-«Αυτό η πίτα?»ξαναρωτα
-«όχι ούτε αυτό» απαντά με περίσσεια, είναι αλήθεια, ευγένεια η κοπέλα

Αυτό το έργο με τις ερωταπαντήσεις περί διαιτητικών προϊόντων παίχτηκε για σχεδόν όλα τα ταψιά…..
Η κοπέλα είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή της και τελικά προτείνει στον τσιπούρα κουλουράκια καρότου τα έχουν χαμηλές θερμίδες!!! Την κοιτάει με βλέμμα στωικό σχεδόν μπλαζέ! Και της απαντά:

-«Καλά βάλε δυο πίτσες, δυο μπουγάτσες και δώσε μου και ένα σοκολατούχο γάλα »

Κάπου εκεί όπως καταλαβαίνετε η κοπέλα κοκκίνισε από τα νεύρα της, και εμείς ψάχναμε να βρούμε την πόρτα να φύγουμε ή τέλος πάντων κάπου να κρυφτούμε!! Ο τσιπούρας ανενόχλητος περίμενε να παραλάβει το κολατσιό του!!!

Επίλογος:

Ανακαλώντας στο μυαλό μου όμορφες στιγμές ανακαλύπτω ότι περισσότερο ψυχωφελές υπήρξαν κάποια γεγονότα που με έκαναν να γελάσω με την ψυχή μου, να ξεχάσω την όποια φόλα που είχα φάει, ή ακόμα και την όποια επιτυχία είχε πιθανώς προηγηθεί! Τα σκηνικά εκείνα που βοήθησαν τον μυαλό μου να ξεφύγει έστω και για λίγο!!! Και όλα αυτά χωρίς τον δικό μας άνθρωπο δεν θα είχαν συμβεί! Τέτοιους ανθρώπους πρέπει να αναζητούμε και να έχουμε δίπλα μας! Αυτούς οι οποίοι έχουν το χάρισμα να σε κάνουν να περνάς καλά!!!

Τέτοιοι φίλοι είναι σαν το χρυσάφι!! Βρείτε τους και φυλάτε τους καλά!

Του Κών/νου Τριανταφύλλου (KOSTASR)