90άρι όπλο και ψαροκυνηγός

Συντάκτης : Χρίστος Σιμάτης (Cthulhu), 01-06-2005, Σχόλια στο forum

Ενενηντάρι λαστιχοβόλο λοιπόν... το πιο πολυσυζητημένο και ίσως πιο διαδεδομένο μήκος όπλου για τους Έλληνες ψαροκυνηγούς. Αρκετοί το θεωρούν ως το καλύτερο all around όπλο, άλλοι πάλι διαφωνούν θεωρώντας πως το κατοστάρι υπερτερεί. Περί ορέξεως ας διαλέξει ο καθένας την πίτα της αρεσκείας του... Άλλωστε φιλοδοξία μου δεν είναι να πείσω για κάτι. Αυτό που επιθυμώ είναι ο αναγνώστης παράλληλα με την αναφερόμενη εξέλιξη του όπλου, να ταξιδέψει νοητά μαζί μου σε μια περιπλάνηση στα ψαροτουφεκάδικα βήματα ενός νεαρού. Σε άλλους αυτή η περιπλάνηση ίσως θυμίσει κάτι από το παρελθόν, ενώ σε κάποιους άλλους ίσως αποτελεί το μέλλον. (Ίσως να υπάρχουν βεβαία και κάποιοι που την θεωρούν αδιάφορη...). Σημασία έχει το ταξίδι, και ελπίζω να το απολαύσετε όσο και εγώ!

Σε αυτό το σημείο πρέπει να κάνουμε μια διάκριση στον τρόπο μέτρησης του μήκους ενός όπλου. Υπάρχουν δύο "σχολές", αυτή που ως μήκος αναφέρεται το μήκος ολόκληρου του όπλου συμπεριλαμβανομένης της λαβής και αυτή που αναφέρεται μόνο στο μήκος του σωλήνα. Η δεύτερη έχει επικρατήσει εδώ και μερικά χρόνια. Έτσι λοιπόν όλα τα μήκη όπλων που αναφέρονται στο παρών κείμενο είναι μετρημένα βάση της δεύτερης "σχολής".

Κατά την γνώμη μου το ενενηντάρι αποτελεί το όπλο σταθμό στην "αλιευτική καριέρα" του νέου ψαροκυνηγού. Αν ωστόσο είστε από αυτούς που διαφωνούν δεχτείτε ότι τουλάχιστον έτσι λειτούργησε στα δικά μου βήματα προς το απέραντο γαλάζιο! Θυμάμαι σαν χτες, ακόμα το πρώτο όπλο μου, ένα εξηντάρι DEMKA με τρίαινα και όλα τα κομφόρ. Ποτέ δεν με γέμισε και ο μόνος λόγος για την αγορά του ήταν ότι ο μικρούλης Χρίστος θα κατάφερνε να το οπλίσει χωρίς πολύ ζόρι στην γυμνή τότε, από στολή και λίπος, κοιλιά του. Πάντα στο μυαλό μου ωστόσο τριγυρνούσε το κάτι μακρύτερο. Ξεφύλλιζα τα περιοδικά της εποχής και λιγουρευόμουν τα μακριά και δυνατά όπλα, θεωρώντας ότι με ένα από αυτά αυτόματα θα άρχιζα και να βγάζω ψάρια. Από όσα διάβαζα καθώς και από τον πιο έμπειρο φίλο Αλέξανδρο κατάλαβα πως έπρεπε να πάρω ενενηντάρι.

Μετά από καιρό και ύστερα από τις πρώτες επιτυχίες με το εξηνταράκι μου, απέναντι σε περκοχειλούδες ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Άλλωστε και η κοιλιά είχε γεμίσει πλέον, όχι από λίπος αλλά από νεοπρέν, οπότε ακόμα και από στιλιστικής πλευράς να το έβλεπες το μικρό οπλάκι με την τρίαινα ήταν πλέον ξεπερασμένο. Κοιτούσα ατελείωτες ώρες τις σελίδες των περιοδικών ψάχνοντας για το πιο καλό κατά την γνώμη μου... Στα μαγαζιά δεν πολύ πήγαινα γιατί ένιωθα μικρός, "αδύναμος" και άσχετος με αποτέλεσμα να φοβάμαι. Έστειλα λοιπόν ένα φίλο στον γνωστό του μαγαζάτορα (πλέον και δικό μου πολύ καλό φίλο) να πάρει τιμές. Το απόγευμα σε μια μικρή κάρτα είχα κάτι ονόματα και δίπλα τιμές (ακόμα την έχω αυτήν την καρτούλα!). Αμέσως έτρεξα στα περιοδικά και άρχισα να αντιστοιχίζω τα ονόματα με τα όπλα των εικόνων... . Ύστερα από σκέψη μιας νύχτας η απόφαση ελήφθη. Την επόμένη το πρωί και ενόψει εξόρμησης μαζί με τον Αλέξανδρο και τον πατέρα του, με την βάρκα τους στο νησί του Βίδο (πρωτόγνωρα πράγματα) μάζεψα όλο μου το θάρρος και μεγάλο μέρος από τις οικονομίες μου και αγόρασα το sniper της sporasub, πού ήταν τότε τελευταίο μοντέλο και μου έκανε εντύπωση η περίεργη κεφαλή του που υποσχόταν καλύτερο σκοπευτικό πεδίο.

Η ώρα της εξόρμησης ήρθε. Καθώς το σκάφος πλάναρε, το μυαλό αφέθηκε και η φαντασία άρχισε να καλπάζει. Τεράστια κοπάδια από συναγρίδες και φαγκριά (ειδικά για τα τελευταία δεν είχα ιδέα ούτε σχηματικά πως είναι αλλά είχα ακούσει ότι είναι από τα top θηράματα) να με περικυκλώνουν, ενώ εγώ ατάραχος διαλέγω το μεγαλύτερο και ήδη ποζάρω... Σύντομα βρίσκομαι στο νερό παρέα με το νέο μου όπλο φυσικά και το όνειρο διαλύθηκε στην πρώτη ήττα. Δεν μπορούσα να οπλίσω τα 16άρια Dessault λάστιχα. Πείσμωσα, ζορίστηκα περίπου ένα τέταρτο αλλά τελικά τα κατάφερα! Μέχρι εκείνη την στιγμή όμως ο Αλέξανδρος έχει ήδη μια καλή σάλπα. Εγώ αποφασισμένος ότι σήμερα θα βγάλω κάτι καλό και με ανεβασμένη ψυχολογία αρχίζω τις άτεχνες προσπάθειες. Το κοπάδι με τις σάλπες ατάραχο αλλά και απόμακρο δοκιμάζει τα νεύρα μου. Ωστόσο ο άλλος τον χαβά του καθότι και πιο παλιός χτυπάει και ένα κέφαλο. Η ψυχολογία πέφτει λίγο αλλά δεν μασάμε... αλώστε έχω νέο όπλο! Προσπαθειών συνέχεια λοιπόν. Δίπλα στην ακτή και ανάμεσα σε πέτρες που ξενέριζαν έκανα κάτι σαν επιφανειακά καρτέρια. Σε ένα από αυτά, ναι... πλησιάζουν... είναι πολλές και μου φαίνονται χοντρές! Η βολή ακολουθεί... Έχω μείνει άναυδος ενώ μια σάλπα χτυπιέται πάνω στην βέργα μου άσχημα καμακωμένη. Πρώτη βολή και επιτυχία! Νιώθω ότι έχω το καλύτερο όπλο! Ακόμα και μια σχετική δυσπιστία για τις ταϊτιέν που είχα, λόγω άγνοιας του τρόπου λειτουργίας τους εξαφανίζετε το ίδιο γρήγορα, όπως και η βέργα κατά την βολή. Από την λαχτάρα μου, πάνω που πήγα να ξεκαμακώσω την σάλπα ξεχνάω την ευθανασία και με μια ξαφνική κίνηση αυτή με αποχαιρετά φεύγοντας μέσα από το χέρι μου.

Σκέψη: φταίει που δεν είχα μουλινέ!
Μερικές μέρες μετά τοποθετώ το μουλινέ της εταιρίας, κόβοντας την αυτόματη σχοινοπιάστρα (η πρώτη μου πατέντα) για να κάτσει σωστά η βάση. Γεμισμένο με 30 μέτρα kevlar με κάνει πλέον να νιώθω και πάλι έτοιμος για όλα. Οι εξορμήσεις διαδέχονται η μια την άλλη και σιγά αρχίζω να προσαρμόζομαι με το νέο όπλο μου, μέχρι να έρθει το διάλειμμα του χειμώνα.
Το επόμενο καλοκαίρι θα ήταν αυτό της μεγάλης αλλαγής καθότι εκ τότε δεν έχω σταματήσει το ψάρεμα για χειμώνα. Επίσης είχα τις πρώτες "σοβαρες" ψαροτουφεκάδικες εμπειρίες. Όλες με το πιστό ενενηντάρι μου. Θυμάμαι την πρώτη βολή σε ροφό στους Πάγους (παραλία της βόρειας Κέρκυρας) στο αβυσσαλέο για τότε βάθος των 9 μέτρων. Το ψάρι λιαζόταν σε ένα σκαλί που κατέληγε σε αμμούδα. Τον εντοπίζω χωρίς να με αντιληφθεί και πλανάρω άτσαλα προς το μέρος του ή με άλλα λόγια βούτα να τον προλάβεις! Παραδόξως με δέχεται απίστευτα ήρεμα μέχρι λίγο πριν την βολή όμως. Όταν αυτή επιχειρείται το ψάρι πετάγεται, αλλά η γρήγορη εξάρα τον προλαβαίνει χαμηλά στην κοιλιά. Χώνεται στην τρύπα του, στραβώνοντας την βέργα ενώ για πρώτη φορά θα χρησιμοποιήσω το μουλινέ! Στην επόμενη βουτιά και στο πρώτο κιόλας τράβηγμα η βέργα έρχεται άδεια και στραβή στα χέρια μου, μετατρέποντας με σε ένα απίστευτα δυστυχές ων. Την επομένη μέρα πήγα στο φίλο Χρήστο και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι αφού διηγήθηκα την τραγωδία, του ζήτησα ότι πιο χοντρό, δυνατό και σκληρό λάστιχο είχε για ενενηντάρι. Η ιδανική λύση βρέθηκε στα λεύκά 19άρια latex της Demka, ενώ η νέα βέργα 6,5άρα seatec δέθηκε στα πρώτα τρία μήκη με μαύρη χοντρή πετονιά. Περίεργα πράγματα! Η βολή νιώθω ότι είναι λιγάκι πιο αργή αλλά από δύναμη άλλο τίποτα. Για άλλη μια φορά νιώθω πλήρης από το όπλο μου. Αυτή η πληρότητα θα επιστεγαστεί ελάχιστες μέρες πριν την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς. Βγήκε ο πρώτος ροφός! Ένα πλανάρισμα ήταν αρκετό για την επιτυχία απέναντι στο σχετικά μικρό ψάρι. Ωστόσο υπήρξαν φορές όπως τότε με τα μανάλια αλλά και με μια μεγάλη τσιπούρα που δίστασα να κάνω βολή φοβούμενος ότι δεν θα είχα το επιθητό αποτέλεσμα.

Η εισαγωγή στα ρηχά χειμερινά καρτέρια παρέα με το πολύπαθο οπλάκι (καθώς προσπαθώ ύστερα από μια αλλαγή της κεφαλής να το στεγανοποιήσω επιτυχώς), αποφέρει σάλπες και κέφαλους, μάλιστα τότε έκανα και την πρώτη μου διπλέτα! Από λαβράκι όμως ούτε ίσκιος. Τα χρόνια περνούν το σχολείο τελειώνει και μετά το άγχος των πανελληνίων το καλοκαίρι ήταν αφιερωμένο στο ψάρεμα. Μια προσωρινή κατάργηση του μουλινε λόγω εκνευρισμού αφού χωρίς εμφανή λόγο ξεβιδώθηκε το τύμπανο υποβρυχίως, δεν αποφέρει κανένα κέρδος και έτσι σύντομα ξαναβάζω ένα άλλο μοντέλο πολύ βολικότερο σε σχέση με το προηγούμενο. Θηράματα συνεχίζουν να με τιμούν σε μερικές εξορμήσεις μου. Η βελτίωση των επιδόσεων είναι βαθμιαία αλλά αισθητή. Νιώθω το όπλο να με καλύπτει και μάλιστα νομίζω ότι στην 6,5αρα βέργα με τα χοντρά λάστιχα και την πετονιά έχω βρει το ιδανικό setup. Μεγάλη κουβέντα τελικά αυτό...

Το καλοκαίρι του πρώτου έτους στο πανεπιστήμιο με βρίσκει να κάνω μια εβδομαδιαία κρουαζιέρα στο Ιόνιο με τον φίλο Πέτρο. Η καθημερινή και πολύωρη υποβρύχια ενασχόληση θα κλείσει με τον καλύτερο τρόπο. Καρτέρια για συναγρίδες. Πρωτάρης σε τέτοιο ψάρεμα, ο τόπος βαθύς, οι βασίλισσες απρόσιτες και ο μύθος της τελειότητας το όπλου καταρρίπτεται, ευτυχώς χωρίς αθώα θύματα. Ενώ ήδη μου έχω επισημάνει την σχετικά "ξερή" παρά την δύναμη βολή και αναζητώ κάτι πιο ντελικάτο αλλά εξίσου δυνατό, αρχίζουν να μπαίνουν οι πρώτες σκέψεις για μακρύτερο όπλο. Η λύση για την πιο "αρμονική" βολή δίνεται από το ίδιο 19άρι λάστιχο σε ένα μέγεθος μεγαλύτερο.

Η καριέρα του ως βασικού όπλου έκλεισε άδοξα μάλλον, με μια βολή που έκανε γκελ στην κεφάλα ενός χοντρού ροφού τις τελευταίες μέρες του 2003. Βγαίνοντας από την θάλασσα εκείνη την μέρα αφενός ευχόμουν να μην σκότωσα το ψάρι και αφετέρου ήμουν αποφασισμένος ότι έπρεπε να αποκτήσω κάτι πιο δυνατό για τις προσεγγίσεις σε ανοικτά νερά. Η αγορά του 110 επαναπροσδιόρισε τα δεδομένα του ψαρέματος μου κάνοντας το ενενηντάρι συνήθως να βρίσκετε στην σημαδούρα. Παρόλα αυτά ιδίως τώρα το χειμώνα σε ρηχά λαβρακοψαρέματα έχει ακόμα τον πρώτο λόγο και οφείλω να ομολογήσω ότι με έχει βγάλει ασπροπρόσωπο. Το σετάρισμα παραμένει στα χοντρά ελαστικά ένα μήκος μακρύτερα (δηλαδή μήκος για κατοστάρι), με 6.5άρα βέργα σε μήκος 1,30 μέτρα. Επίσης στη μέχρι τώρα εξέλιξη του, προστέθηκαν η χρήση συρμάτινης καμπάνας και η αλλαγή της λαβής από την αρχική στην άσπρη (ΑΜΙ) της Demka την οποία ένιωθα να "κάθεται" καλύτερα στο χέρι μου. Παράλληλα με την αλλαγή της λαβής καταργήθηκε και ο οδηγός χωρίς να παρατηρηθεί κάποιο αρνητικό στοιχείο στην βολή. Τώρα τελευταία μου μπήκε το μικρόβιο να του βάλω διπλά 16άρια δετά. Ακόμα δεν έχω προλάβει όμως σίγουρα προσεχώς θα δοκιμαστεί και έτσι.

Νιώθω πολύ δεμένος με αυτό το όπλο, διότι θεωρώ ότι ανδρώθηκα μαζί του ψαρευτικά και σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση να βγει στην σύνταξη ακόμα, ιδίως μετά τι φετινές λαβρακοεπιτυχίες. Άλλωστε όπως είπε και ένας μεγάλος ψαροτουφεκάς των ημερών μας με ένα ενενηντάρι (ας μου επιτραπεί να προσθέσω και με κατάλληλη τεχνική) μπορείς να ψαρέψεις επιτυχώς το 90% των θηραμάτων στις ελληνικές θάλασσες. Λέτε να έχει άδικο; Προσωπικά πάντως νομίζω πως δεν είναι τυχαίο ότι (σύμφωνα με μια δική μου διαπίστωση) η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ψαροκυνηγών διαθέτει (τουλάχιστον) ένα ετοιμοπόλεμο ενενηντάρι λαστιχοβόλο στο οπλοστάσιό του. Τελειώνοντας αυτό το ταξίδι στο χρόνο, ελπίζω να πέτυχα τον σκοπό μου. Να σας έκανα να χαλαρώσετε και να σας χάρισα μερικά λεπτά νοσταλγίας ή προσμονής ανάλογα με τον πλούτο των υποβρυχίων εμπειριών που ο καθένας κουβαλάει.

Καλές και ασφαλείς βουτιές σε όλους!
Χρήστος Σιμάτης