Υγρό Πύρ

Ήταν μια από εκείνες τις χειμωνιάτικες ημέρες που ο Θεός ξυπνάει θυμωμένος. Το χθεσινοβραδινό λεκιασμένο φεγγάρι προμήνυε τα "θλιβερά" μαντάτα. Αγναντεύω την θάλασσα από το παράθυρο νυσταγμένος. Οι επτά νοτιάδες προσπαθούν να κάνουν απόβαση στην στεριά ενώ ένα ολόκληρο τάγμα μαύρων απειλητικών νεφών έχει ήδη λεηλατήσει τον ουρανό. Δεν τρομάζω, έχω ξυπνήσει με τον αέρα του νικητή, του μάγου, του εκλεκτού που θα δαμάσει τα στοιχεία της φύσης.

Τα εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης του είδους μου με εφοδίασαν με περίσσιο θάρρος αλλά και ελαφρότητα ψυχής. Να πάρει!! Με μια ατσούμπαλη κίνηση χύνω τον καφέ μου. Η αγαπημένη μου μουρμουρίζει κάτι ακατάληπτο και επιστρέφει στο ταξίδι του Μορφέα. Σχεδόν την ζηλεύω χουχουλιασμένη μέσα στα στρωσίδια με αργές ανάσες ν’ απολαμβάνει κάποια ονειρική κατάσταση. Την αποχαιρετώ διακριτικά με ένα φιλί στα μεταξένια , ξεκούραστα μαλλιά της και χαράζω την πορεία μου για το τελείωμα της στεριάς.

Υπάνεμος κόλπος, υγρασία και κρύο, η όστρια μου ξεραίνει τα χείλια. Ένα κύμα μου βρέχει τα πόδια και οι φωνές των γλάρων μου γαργαλούν τ’ αυτιά. Έξω από τον κάβο το μισό ανεμολόγιο προσπαθεί να ξεμπλέξει το κουβάρι του. Ο Σοροκολεβάντες, ο Οστριογάρμπης, ο Πουνεντόγαρμπης και οι λοιποί της παρέας προσπαθούν να διαλέξουν τον επικρατέστερο. Απέναντι στο βρυκολακονήσι έχει ξεσπάσει ο πόλεμος για τα καλά με βροντές και αστραπές. Ποια μάγια με έφεραν σε αυτή την αφιλόξενη ακρογιαλιά? Ποια παράλογη λογική με πήρε από την ξεστή αγκαλιά της αγαπημένης μου και ποια ανίκητη δύναμη με σήκωσε από τον γλυκό μου ύπνο? Τι κάνω εγώ στον πόλεμο?

Ήταν μια από εκείνες τις καλοκαιρινές μέρες που ο Διάολος ακονίζει τις λεπίδες του. Τα σκούρα Λακωνικά βουνά αντανακλούν ριπές λάβρας που σου καιν τα σωθηκά σε κάθε ρουφιανιά αέρα. Το παρεάκι μου αραγμένο στο αυθαίρετο παραθαλάσσιο μπαράκι πίνει κλιματιζόμενες μπύρες και νωχελικά χτυπούν το κομπολόι, ελάχιστο σημάδι ζωής. Στην παράλια οι ερωμένες μας προσπαθούν ν’ αποκτήσουν λατινικό ταμπεραμέντο ηλιοκαμένες, γυαλιστερές με μικροσκοπικά μαγιό και προκλητική γλώσσα σώματος.

Η θάλασσα κουρασμένη από τα μελτέμια ξεκουράζεται σιγοπλατσουρίζοντας στην ακτή. Κοιτώ το είδωλο μου στην επιφάνεια της. Βλέπω το πορτρέτο μου ζωγραφισμένο στα διάφανα νερά ενώ μέσα του κολυμπούν ψαράκια. Μεγάλη τέχνη το στοιχειό αναλογίζομαι. Η υδάτινη τρίτη διάσταση μου μαγεύει τα μάτια. Σύντομα δυστυχώς το μακροβούτι ενός υπερθερμασμένου ροζ σκανδιναβού θα διώξει τα είδωλα, τα ψάρια και τις διαστάσεις.

Ώρα να λύσουμε κάβους, να διαβάσουμε τις διχασμένες προθέσεις και το φρεσκάρισμα της θάλασσας και να ξεκινήσουμε για τόπους απολίτιστους. Η προπέλα αφρίζει τα γαλήνια νερά και δακρύζω καθώς ο καυτός λίβας μου στεγνώνει τα μάτια. Οι κοφτεροί κάβοι και οι παράκτιοι καταρράκτες πέτρας είναι ο προορισμός μας.

Επιστροφή. Ένα ξαφνικό μελτέμι μας παίρνει στο κατόπι. Ο άνεμος παλεύει με την δύναμη του κινητήρα να φτάσει στο λιμάνι πρώτος. Η άγκυρα χοροπηδάει μέσα στο ταμπούκι ενώ στο νου μου έρχεται ένα τραγούδι που λέει "θάλασσα μάνα, αλμύρα μου εσύ, γαλάζια μοίρα". Δακρύζω πάλι καθώς μπαίνει στα μάτια μου αλάτι μετά από το σκάσιμο ενός κύματος στην πλώρη. Γιατί άφησα το λιμάνι μου για χάρη του πελάγους? Εύκολη άμμος και όμως προτιμώ τα δύστροπα βράχια. Δροσερή μπύρα περιμένει στο τραπέζι και όμως εγώ ξεδιψώ καλύτερα με θαλασσόνερο.

Πρέπει να μου έχουν κάνει μάγια...

Πολλοί δεν με καταλαβαίνουν. Εδώ καλά καλά δεν καταλαβαίνω εγώ τον εαυτό μου. Δεν μου αρέσει η ευθεία προτιμώ τις στόφες. Η εξέλιξη έκανε τον δρόμο μου ευκολότερο αλλά κάποια αρχέγονα μαγικά κατάλοιπα με οδηγούν από εκείνον τον παλιό τον επικίνδυνο τον κακοτράχαλο, με τους ελάχιστους ταξιδιώτες και τις κρυμμένες πήγες νερού για να ξεδιψάσω.

Κείμενο: Γαβριήλ Μπαλάφας