Ο δρόμος για τις συναγρίδες

Συντάκτης : Χρίστος Σιμάτης (Cthulhu), 16-7-2006

Ήταν θυμάμαι μια ηλιόλουστη μέρα, αρχές Οκτώβρη πριν μερικά 7χρόνια. Είχαμε πάει για οικογενειακό μπάνιο σε μια παραλία της βόρειας Κέρκυρας. Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του μπάνιου ο ξεστρατισμένος γιος θα έκανε για άλλη μια φορά ψαροτούφεκο, κάνοντας την μάνα του να αγωνιά. Άπειρος τότε, καθώς είχα ασχοληθεί μόνο εδώ και δύο καλοκαιρία με το αντικείμενο, αλλά καλά εξοπλισμένος ξεκίνησα την βουτιά. Εκείνη την μέρα ευτύχησα να κρατήσω στα χέρια μου για πρώτη φορά δύο από τα εκλεκτότερα θηράματα, σε μεγέθη όμως αντίστοιχα της εμπειρίας μου.

Ο μικρός ροφός κρεμάστηκε εύκολα στην σημαδούρα μετά από ένα πλανάρισμα στα δέκα μέτρα. Η χαρά της σύλληψης μεγάλη, όμως λίγο παρακάτω στο τελείωμα της φυκιάδας με περίμενε ακόμα μια έκπληξη. Μια φιγούρα ενός ψαριού, που δεν μπορούσα να αναγνωρίσω το είδος, κινούταν με ιδιαίτερο θα έλεγα θράσος. Αποφάσισα να κάνω ένα καρτέρι ξαπλώνοντας μέσα στα φύκια. H διάρκεια του ήταν αρκετά μεγάλη για τις τότε απνεϊστικές μου δυνατότητες όμως το ψάρι ενέδωσε πλησιάζοντας τραγικά κοντά στο όπλο, έτσι και η πρώτη συναγρίδα στην σημαδούρα ήταν γεγονός. Διπλή επιτυχία και μάλιστα την ίδια μέρα, ωστόσο βαθύτερα μέσα μου ήξερα ότι απλά ήμουν τυχερός.Ο λόγος για τις συναγρίδες λοιπόν ή κατά το επιστημονικότερο αν προτιμάτε dentex dentex. Η πανέμορφη σπαρίδα που αποτελεί ένα από τα πλέον εκλεκτά και δύσκολα θηράματα για τον υποβρύχιο κυνηγό της Μεσόγειου. Η αγριάδα στο βλέμμα, οι πεταχτοί κυνόδοντες και η δυσκολία στη σύλληψη, καταδικάζουν το ψαροκυνηγό με έφεση στο καρτέρι σε μια συνεχή αναζήτηση της.

Προκαλεί δε μια από τις χείριστες μορφές εξάρτησης, οδηγώντας πολλές φορές σε επικίνδυνες καταστάσεις, αφού τα μέτρα και οι χρόνοι που συχνά απαιτούνται αγγίζουν τα όρια μας. Έτσι λοιπόν μια θερμή παράκληση προς όλους μας να επιδεικνύουμε την απαραίτητη σύνεση όταν πρέπει και λίγο πιο νωρίς, αφήνοντας τις βασίλισσες στην ησυχία τους όταν το παιχνίδι αρχίζει να ξεφεύγει από τις δυνατότητές μας.Σαν κυνηγιάρικο ψάρι αρέσκεται να ζει σε κάβους και ξέρες που γειτονεύουν με βαθύτερα νερά ομαλής διαμόρφωσης. Σε αυτά τα σημεία συγκεντρώνονται τα μικρόψαρα που μαζί με τα κεφαλόποδα, αποτελούν την βασική τροφή τους. Η παρουσία της είναι εξαπλωμένη σε όλη την Μεσόγειο, τα βορειοδυτικά παράλια της Αφρικής, αλλά και τα βόρεια παράλια της Ευρώπης. Τα χρώματα της καταπληκτικά, είναι ένα μέρος της μαγείας της. Ασημένιο με πολλές μικρές πιτσιλιές ροζ στο σώμα, μπλε στην ράχη και κίτρινο στην κάτω σιαγώνα.

Σύμφωνα με το fishbase (http://www.fishbase.org/summary/SpeciesSummary.php?id=439) το μέγιστο αναφερθέν μέγεθος ψαριού που έχει αλιευθεί είναι ένα μέτρο και ζύγιζε 14,3kg. Υπάρχει και μια αναφορά για ένα ψάρι 1,6 μέτρων και 40 κιλών που βγήκε από ψαροτουφεκά στην Κέρκυρα, αλλά χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, οπότε ας την κρατήσουμε σαν τροφή για όνειρα. Εκτός από το ψαροτούφεκο ψαρεύεται από τους ερασιτέχνες επίσης με συρτή, αλλά εδώ ξεφεύγουμε από το θέμα αυτού του άρθρου.Η συνέχεια λοιπόν αυτού του άρθρου δεν αποτελεί τον μαγικό οδηγό προς την κατάκτηση των κρυμμένων μυστικών για την σύλληψη της συναγρίδας. Αυτά μόνο μέσα στην θάλασσα υπάρχουν και περιμένουν τον καθένα μας σιγά-σιγά χτίζοντας την προσωπική του εμπειρία να τα ανακαλύψει. Είναι η αφήγηση του ταξιδιού ενός νέου υποβρύχιου κυνηγού από τα πρώτα βήματα του, μέχρι να καταφέρει να έχει τις πρώτες του επιτυχίες απέναντι στο είδος.

Πέρασε αρκετός καιρός από εκείνη την πρώτη, τυχερή σε πολύ μεγάλο βαθμό σύλληψη. Παρά την αύξηση του αριθμού των εξορμήσεων, είχα μόνο τυχαίες και αποσπασματικές επαφές με συναγρίδες, κατά τις οποίες το σύνηθες σενάριο ήταν κατά την κατάδυση να βλέπω τις ουρές τους, να κινούνται πότε αργά και ρυθμικά, πότε γρήγορα και δυνατά, αποχαιρετώντας με. Ήξερα πως η ενδεδειγμένη τεχνική ήταν το καρτέρι αλλά ακόμα δεν είχα φτάσει στην ωριμότητα που απαιτείται ώστε να μπορώ να το εφαρμόσω επιτυχώς την στιγμή που έπρεπε, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.Η πρώτη σοβαρή επαφή έγινε και αυτή τυχαία. Τη χαρακτηρίζω σοβαρή διότι τότε αφενός αποκωδικοποίησα εν μέρει την συμπεριφορά τους και αφετέρου διότι δεν είδα μόνο ουρές να φεύγουν.

Καλοκαίρι του πρώτου έτους στο πανεπιστήμιο. Με το φίλο Πέτρο και το σκάφος τις οικογένειάς του κάνουμε μια εβδομαδιαία κρουαζιέρα στο Ιόνιο ψαρεύοντας καθημερινά. Για την τελευταία μέρα έχουμε κρατήσει το καλύτερο μέρος σύμφωνα με τον Πέτρο. Ένα κάβο με κοφτά νερά. Για αρκετή ώρα στα πλαναρίσματα δεν είδαμε τίποτα αξιόλογο. Λίγο πριν πάρουμε την απόφαση να γυρίσουμε πίσω βλέπω ένα κοπάδι κακαρέλων και μια στήρα να φεύγουν προς τα βαθιά. Η διαμόρφωση σε αυτό το σημείο ήταν πιο επίπεδη. Ακολουθήσαμε την διαδρομή που πήραν τα ψάρια και φτάσαμε σε ένα βαθύ σκαλοπάτι. Στην πρώτη βουτιά στο σκαλοπάτι ένα μονόπετρο μου κίνησε την περιέργεια. Οι κακάρελοι, δύο στήρες και τρεις ροφοί συνέθεταν ένα μαγικό σκηνικό που εξανέμισε αμέσως την ανάσα μου. Ο Πέτρος δεν ένιωθε άνετα να βουτήξει στο σχετικά βαθύ κομμάτι και έτσι και η επόμενη βουτιά ανήκε σε εμένα ύστερα από αρκετή χαλάρωση. Σε αυτή τη βουτιά είχαν μείνει μόνο οι ροφοί που με κοιτούσαν με απορία. Άλλαξα την φορά της κατάδυσης και πλανάρισα προς τον μεγαλύτερο. Πριν μπω όμως σε ακτίνα βολής από τα βαθιά του σκαλοπατιού ένα κοπάδι συναγρίδες έκανε την εμφάνισή του. Η βουτιά μετατράπηκε σε καρτέρι αγνοώντας τους ροφούς. Οι κυρίες πλησίασαν όσο έπρεπε ώστε να μην μπορώ να κάνω βολή και έπαιζαν εκεί. Ήξερα ότι δεν μπορώ να μείνω για πολύ καθώς το βάθος ήταν οριακό και αναδύθηκα. Στην επιφάνεια αποφάσισα να κάνω ακόμα μια βουτιά και τέρμα. Χαλάρωσα για πολύ ώρα και ξανά προσγειώθηκα στο ίδιο πόστο με πριν. Οι συναγρίδες συνεπείς και εγώ προσπαθώ να θυμηθώ και να εφαρμόσω όσα είχα κατά καιρούς διαβάσει στα περιοδικά, ενώ καταριέμαι που το πιο μακρύ μου όπλο είναι 90άρι. Και αυτή η βουτιά δεν έφερε αποτέλεσμα, ενώ στην συνέχεια, πιστός στην υπόσχεση μου, δεν ξαναπροσπάθησα βουτιά.Η απειρία, ο ενθουσιασμός, η ένταση της στιγμής και το μέτριο πόστο κράτησε τα ψάρια μακριά μου. Δεν έφταιγα σε τίποτα, απλά δεν είχε έρθει ακόμα το πλήρωμα του χρόνου. Οι μαγικές εικόνες εκείνης της μέρας ακόμα με συντροφεύουν. Όμως πέρα από την αποτυχία (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι), εκείνη την μέρα το ψάρεμα της συναγρίδας με κέρδισε, ενώ παράλληλα μου έδωσε αρκετές πληροφορίες. Κατάλαβα ότι κινούνται σε συγκεκριμένα μέρη. Κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να υποπέσω στην παγίδα να χτυπήσω πρώτα άλλο ψάρι αν ήθελα να κατακτήσω τις συναγρίδες.

Τις επόμενες μέρες τα άρθρα που μιλούσαν για συναγρίδες από παλαιότερα περιοδικά πέρασαν από «κόσκινο». Κάθε νέο άρθρο που εμφανίζονταν είχε την ίδια τύχη. Οι εξορμήσεις πλέον ήταν στην πλειοψηφία τους άψαρες καθώς το μυαλό είχε κολλήσει και δεν προσάρμοζα το ψάρεμα στον τόπο, απλά έκανα, άσκοπα στην πλειοψηφία τους, καρτέρια.Ο καιρός περνούσε και το ψάρι αυτό αποκτούσε μυθικές διαστάσεις στο μυαλό μου. Απέκτησα μακρύτερο όπλο εξοπλίζοντάς το και με δεύτερο λάστιχο, αλλά η επιτυχία δεν είχε έρθει ακόμα. Η απογοήτευση δεν άργησε και σύντομα στράφηκα προς πιο προσιτές μεθόδους ψαρέματος. Θεμελιώδης αλλαγή, αφού μέσω της συσσώρευσης εμπειριών βελτίωνα σιγά-σιγά υδροβιότητα και άπνοια. Η ανακάλυψη μιας ξέρας που κρατούσε ένα κοπάδι συναγρίδες με ξαναέβαλε στο παιχνίδι, χαρίζοντας μου μια σειρά από ήττες. Ωστόσο αυτές οι ήττες με δίδαξαν εκ νέου. Δεν είναι απαραίτητο να βουτάς στα βαθιά. Το ξεκίνημα των καρτεριών γίνεται από τα ρηχά και σταδιακά αν τα ψάρια δεν σε δέχονται τότε αρχίζεις να βαθαίνεις. Το πόστο πρέπει να σε καλύπτει όσο το δυνατόν καλύτερα. Σε περίπτωση που δεν συμβαίνει αυτό τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι το ψάρι θα έρθει από εκεί που δεν είσαι καλυμμένος και πολύ δύσκολα θα πλησιάσει εντός βολής. Οι πολύ πρωινές ώρες και οι απογευματινές μου έδιναν τις περισσότερες οπτικές επαφές με τα ψάρια. Για βολή ακόμα ούτε λόγος.

Καλοκαίρι και οι ονειρικές βραχονησίδες έγιναν πλέον ψαρευτικός προορισμός μου. Έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια από την πρώτη εκείνη σοβαρή επαφή. Ο τόπος φανταστικός σε προϊδεάζει για κάθε είδος ψαριού. Τα νερά σχετικά βαθιά και δεν θα αργήσω να εντοπίσω τα σημεία που κινούνται οι συναγρίδες. Μια νέα σειρά «μονομαχιών» ξεκινά. Τα ψάρια έρχονται αλλά όχι αρκετά. Σε κάθε βουτιά αποτυπώνω στο μυαλό μου την υποβρύχια διαμόρφωση, προσπαθώντας κάθε φορά να βελτιστοποιήσω την θέση του πόστου. Όταν αυτή βρίσκεται, είναι κάτω από το θερμοκλινές. Τα ψάρια θέλουν να έρθουν αλλά λόγο κρύου μένουν ψηλά και μακριά. Παρατηρώ ότι αν καταδυθώ και συρθώ προς το πόστο έχω καλύτερο αποτέλεσμα σε σχέση με την κάθετη βουτιά. Κάποια στιγμή επιτέλους το θερμοκλινές κατέβηκε κάτω από το πόστο. Είναι αργά το απόγευμα, τα ψάρια είναι εδώ και εγώ με το 110 έτοιμος. Βουτάω και στέκομαι στο πόστο. Το βλέμμα μου αποσπάται από μερικά φύκια ενώ μόνο η μύτη της βέργας εξέχει εκτός του πόστου. Είμαι αρκετά χαλαρός, ώσπου μια από το κοπάδι αποφασίζει να πλησιάσει. Τότε οι σφυγμοί ανεβαίνουν, το μυαλό θολώνει και η απερίσκεπτη βολή οδηγεί σε αστοχία. Είχα βιαστεί αδικαιολόγητα χάνοντας το ψάρι που τόσο καιρό κοπιάζω να κατακτήσω. Η εξόρμηση τελείωσε εκεί. Έριξα το φταίξιμο στο όπλο και το ανανέωσα με ένα κάρμπον ίδιου μήκους με εφτάρα βέργα (7mm) και ανοιχτή κεφαλή. Επίσης θεώρησα μια στολή με πολύ καλή θερμοπροστασία απαραίτητη, αφού τα ψάρια αυτά είναι ικανά να εξαφανισθούν όταν γίνουμε αντιληπτοί εξαιτίας του ρίγους από το κρύο. Σε κάθε αποτυχία υπάρχει ο αποδιοπομπαίος τράγος. Στις πρώτες βουτιές το όπλο φανέρωσε τις αρετές του κάνοντας με ένα χαρούμενο καταναλωτή. Μετά τις δοκιμές λοιπόν ήρθε η ώρα για δράση. Τα ψάρια όμως, νευρικά πλέον από τις συχνές μου επισκέψεις δεν μου έδιναν ευκαιρία για βολή.Το καλοκαίρι έφυγε και μαζί με αυτό έφυγα και εγώ από την Κέρκυρα. Νέοι τόποι νέες προκλήσεις. Το φθινόπωρο θεωρείται από πολλούς η καλύτερη εποχή για ψάρεμα λόγω τον ζεστών ακόμα νερών και τις ησυχίας στις θάλασσες μας. Ακριβώς τότε λοιπόν έγινε το πρώτο «έγκλημα».

Είναι απογευματάκι και οι σκιές μεταξύ των μονόπετρων ευνοούν την απόκρυψη στα καρτέρια. Χαλαρώνω καλά και ξεκινώ την κατάδυση με τα μάτια κλειστά. Θα καρτερέψω ένα γνωστό μου πόστο που συχνά έχω δει συναγρίδες αλλά ποτέ δεν κατάφερα να τις φέρω στο βεληνεκές του όπλου μου. Ο χρόνος καθώς βρίσκομαι στο πόστο περνά απίστευτα αργά ενώ η ηρεμία κατά την κατάδυση και την παραμονή μου στο βυθό έχει μεταδοθεί στους κατοίκους της περιοχής. Σαργοί, σηκιοί, κακαρέλοι και ένας ροφός γύρω στα 2 κιλά συνθέτουν το σκηνικό μπροστά μου. Τίποτα από αυτά όμως δεν με συγκινεί. Τα ψάρια έχουν ηρεμίσει τελείως και βολτάρουν άφοβα. Τότε ακριβώς έρχεται μια συναγρίδα γύρω στο κιλό. Περνάει γρήγορα και πίσω τέσσερις ακόμα την ακολουθούν. Είναι μεγαλύτερες και από αυτές θέλω την τελευταία. Παραμένω ακίνητος στο πόστο σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα. Τα τρία πρώτα ψάρια κάνοντας το χαρακτηριστικό μπάσιμο κατά μέτωπο, περνάνε. Στο τέταρτο ο δείκτης ενεργοποιείται. Η εφτάρα βέργα σπρωγμένη από τα διπλά λάστιχα φεύγει ταχύτατα. Ξάφνου όλα χάνονται, απέραντη ηρεμία εκτός από ένα ασθενικό τράβηγμα στο μουλινέ. Βγαίνω από την κρυψώνα και βλέπω στην άκρη της βέργας το ψάρι πληγμένο διαγώνια να προσπαθεί αδύναμα να ξεφύγει από τα διπλά φτερά της βέργας. Η ανάδυση με τα χρώματα του ψαριού να γεμίζουν την μάσκα μου κράτησε ανέλπιστα λίγο! Η βέργα είχε βρει το ψάρι στο πλάι και είχε βγει από το στόμα του. Στην επιφάνεια οι ζητωκραυγές μου τάραξαν την γαλήνη και κάποιους γλάρους εκεί κοντά. Μόλις είχε επιβεβαιωθεί η σημασία του καλού πόστου, της ηρεμίας σε όλη τη φάση της βουτιάς, των αθόρυβων εξισώσεων και της ανάγκης για σχετικά καλή άπνοια.

Αυτή η πρώτη σύλληψη ωστόσο δεν ήταν καθόλου διδακτική για την αντίδραση μιας πληγωμένης συναγρίδας, λόγω της κατάληξης που είχε η βολή. Όμως μου απέδειξε ότι το ψάρι έχει ταχύτατες αντιδράσεις. Όταν τα ψάρια μπαίνουν με την μούρη τότε η βολή πρέπει να γίνει καθώς το ψάρι έρχεται, ώστε να υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κατά την αντίδραση του να χτυπηθεί στο σώμα. Σε αντίθετη περίπτωση τα πράγματα δυσκολεύουν και δεν είναι καθόλου απίθανο η βέργα μας να βρεθεί άδεια στον πυθμένα.Ο χειμώνας και η άνοιξη πέρασαν με σποραδικές εμφανίσεις συναγρίδων οι οποίες δεν φαίνονταν πρόθυμες όχι να πλησιάσουν αλλά ούτε καν να δώσουν την ευχαρίστηση της οπτικής επαφής. Απέκτησα όμως μια ακόμα εμπειρία. Έχω πάει για λαβράκια και είμαι φορτωμένος με ουκ ολίγα κιλά στην ζώνη με τα βάρη μου. Τελικά όμως ο τόπος αφενός βαθαίνει πιο απότομα από όσο θα ήθελα, αφετέρου μου φαίνεται ψιλομάπα, έτσι το έχω ρίξει στο κολύμπι. Σε κάποια στιγμή εντοπίζω μια συστάδα βράχων. Φαίνεται άδεια από ζωή και βρίσκεται σε βάθος μικρότερο των δεκαπέντε μέτρων. Πριν φτάσω ακριβώς από πάνω, μια συναγρίδα τρέχοντας αλλόφρονα έρχεται από τα βαθιά και μπαίνει σε μια σχισμή. Ξαφνιασμένος από το περιστατικό χρονοτριβώ για να αφαιρέσω το βάρος πλάτης ώστε να ρυθμίσω την πλευστότητα μου για το βάθος που επρόκειτο να επιχειρήσω βουτιά. Τελικά όταν ξεκινώ την βουτιά προς το ψάρι, αυτό με μια γρήγορη αντίδραση θα εξαφανιστεί προς τα βαθιά. Πραγματικά περίεργη και σπάνια συμπεριφορά που ωστόσο δεν κατάφερα να εκμεταλλευτώ.

Το καλοκαίρι μπήκε με τους καλύτερους οιωνούς και με νέο όπλο 120 εκατοστών που με γέμιζε αυτοπεποίθηση και σιγουριά για κάπως πιο «τραβηγμένες» βολές. Στην δεύτερη κιόλας βουτιά μετά την απαγόρευση του Μαΐου εντοπίζω ένα κοπάδι συναγρίδες. Τα ψάρια γύρω στο κιλό πλησιάζουν σχετικά σύντομα, ωστόσο περιμένω μήπως φανεί καμιά μεγαλύτερη. Θα ακολουθήσουν διαδοχικά καρτέρια σε διάφορα πόστα στην τριγύρω περιοχή χωρίς να φανεί το «τρόπαιο». Έτσι όταν μια κάπως μεγαλύτερη από το κοπάδι που τόση ώρα με γυρόφερνε μπήκε εντός βεληνεκούς η βολή ακολούθησε. Η βέργα μπήκε και βγήκε από την ίδια πλευρά του ψαριού, περνώντας το στην πετονιά. Έτσι χωρίς να έχει μεγάλη αντίσταση έτρεξε και χώθηκε σε μια σχισμή όπου και χτυπιόταν άσχημα. Με το φόβο του ξεψαρίσματος, βγαίνω από το πόστο και βλέποντας πως η πληγή είναι σχετικά μεγάλη την γραπώνω από τα βράγχια και ανεβαίνουμε παρέα. Σημαντικό παράγοντα σε αυτή τη επιτυχία έπαιξαν τα αποθέματα άπνοιας κυρίως λόγω της μικρής διάρκειας του καρτεριού.Λίγες μέρες αργότερα και πάλι θα επαληθεύσω κάτι που μέχρι τότε ήξερα κυρίως θεωρητικά. Κάνω το τρίτο συνεχόμενο καρτέρι στο ίδιο πόστο. Στα δύο προηγούμενα, σαργοί και κακάρελοι οι οποίοι θεωρώ ότι αποτελούν τους προάγγελους των συναγρίδων στο καρτέρι, κινούταν μπροστά μου. Λίγο πριν αποφασίσω να αναδυθώ λοιπόν, ένα ψάρι πλησιάζει, δέχεται την βολή πάνω από το πλαϊνό πτερύγιο και ξεκινάει να τραβάει. Σε αυτό το τελευταίο ξέσπασμα δύναμης, αδυνατώ, μετά το παρατεταμένο καρτέρι, να την ακολουθήσω. Το μουλινέ έδωσε την λύση, ενώ η σιγουριά από τα διπλά φτερά και τη καλή βολή με καθησυχάζουν και έτσι ασκώ μια μικρή τάση προς το ψάρι που κινείται ακανόνιστα. Σύντομα στην επιφάνεια όμως όλα πήραν το δρόμο τους.

Διπλά φτερά στην βέργα και χρήση του μουλινέ λοιπόν, βοηθούν ώστε το ψάρι να μην σχιστεί και δίνουν τη δυνατότητα για μια άνετη ανάδυση.Για το τέλος άφησα ένα πρόσφατο περιστατικό. Έχω αποφασίσει ότι σήμερα μόνο συναγρίδα θα κοσμήσει την ψαροκρεμάστρα μου. Ο τόπος γνωστός κρατάει συναγρίδες και στα πρώτα καρτέρια μόνο ένα κοπάδι μικρές εμφανίζεται. Τα ψάρια αυτά, σαν διεκδικητικά από τη φύση τους, έρχονται αμέσως να ελέγξουν όταν βυθίζομαι στο πόστο μου, χάνοντας με από το οπτικό τους πεδίο. Αντίθετα όταν κάνω αισθητή την παρουσία μου παραμένουν σε απόσταση ασφαλείας. Πίσω τους μετά από μερικά καρτέρια εμφανίζονται μεγαλύτερα ψάρια. Αυτά όντας πιο πονηρά δεν ενδίδουν εύκολα και μένουν μακριά προσπαθώντας να ψυχολογήσουν τον εισβολέα. Σε αυτή την περίπτωση και για να κάμψουμε τους ενδοιασμούς τους, αποφεύγουμε να τα κοιτάμε για μερικά δεύτερα. Συνήθως μετράω μέχρι το δέκα κοιτώντας προς το βυθό, και τότε σηκώνω αργά το βλέμμα όχι όμως τελείως αλλά ίσα-ίσα ώστε να έχω καλή οπτική επαφή. Αυτή η κίνηση δείχνει αδιαφορία από μέρους μας και τους κεντρίζει λίγο το ενδιαφέρον. Σε αντίθεση φυσαλίδες ή ήχοι οποιασδήποτε μορφής στις περισσότερες περιπτώσεις διώχνουν τα ψάρια. Έτσι λοιπόν και τώρα σηκώνω αργά το βλέμμα. Τα μεγάλα ψάρια έχουν πλησιάσει και τότε με μια μικρή κίνηση του όπλου προς το μέρος τους τα τρομάζω και φεύγουν. Η έλλειψη ψυχραιμίας σε αυτή τη στιγμή αποδείχθηκε καταστροφική. Η συνέχεια των καρτεριών είχε ευκαιρίες για κάποιες αμφιλεγόμενες βολές, που όμως αν δεν έβρισκαν στόχο αυτό θα σήμαινε πως θα έχανα πλήρως την οπτική επαφή με τα ψάρια, ενώ βεβαίως αν χτυπούσα κάποιο από τα μικρότερα τότε πολύ δύσκολα θα ξανάφερνα τα ψάρια κοντά μου. Τελικά και αφού οι μεγάλες βαρέθηκαν και εξαφανίστηκαν αποφάσισα να ασχοληθώ με τις μικρές οι οποίες όμως πλέον δεν με καταδέχονταν. Όπως λέει ο λαός, όποιος πάει για α πολλά χάνει και τα λίγα.

Όπως έγινε αντιληπτό η συναγρίδα είναι ένα ψάρι που αν εξαιρέσουμε τυχερές περιπτώσεις όπως για παράδειγμα το βράχωμά του, απαιτεί από τον υποβρύχιο κυνηγό το βέλτιστο δυνατό σε όλους τους τομείς. Είναι ένα θήραμα που έρχεται με τον χρόνο και την συσσώρευση εμπειρίας και που δεν πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να θεωρείται άπιαστο όνειρο. Εύχομαι σε όσους δεν τα έχουν καταφέρει ακόμα μαζί τους, να ζήσουν την χαρά της σύλληψης αυτού του πανέμορφου ψαριού.

Ο δρόμος για τις συναγρίδες στο μυαλό μου φαντάζει ακόμα μακρύς. Κάποιες φορές σκέφτομαι πως δεν τερματίζει πουθενά. Μήπως τελικά έτσι είναι;

Χρίστος Σιμάτης
Συντονιστής στο www.greekdivers.com
copyright (c) 2006 Χρίστος Σιμάτης