Ναυταθλητικός Κυπριακός σύλλογος "Ναυτίλος"

Βρισκόμαστε στην Κύπρο του 1965. Τα γαϊδούρια ακόμη να αντικατασταθούν πλήρως από τα δίκυκλα – τετράκυκλα. Στους δρόμους κυκλοφορούν λίγα αυτοκίνητα, κάποια Morris και κάποια σκαραβαίο, ενώ τα ποδήλατα έχουν την τιμητική τους. Τηλέφωνα υπάρχουν μόνο στα καφενεία. Ο Μακάριος είναι ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου σε ένα ασταθές πολιτικό σκηνικό και ο περισσότερος κόσμος δουλεύει για το μεροκάματο. Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, κινηματογράφος και ραδιόφωνο αποτελούν παράθυρα με θέα τον έξω κόσμο.

Τα απογεύματα οι γειτονίες μυρίζουν ωραία και μέσα από τα τρανζίστορ μεταδίδονται γνωστές επιτυχίες της εποχής από Μαρινέλλα, Μοσχολιού και Μπιθικώτση.  Στα σινεμά παίζουν ταινίες της Φίνος Φιλμ και χολιγουντιανές παραγωγές με τέρατα. Καμία φορά μεταδίδουν και ειδήσεις από την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Ζακ Υβ Κουστώ έχει ήδη εφεύρει την συσκευή παροχής αέρα   και εξερευνώντας  προσπαθεί να μάθει τα καλά κρυμμένα μυστικά της θάλασσας. Τα κατορθώματα του κυκλοφορούν σε βιβλία τα οποία φαντάζουν σαν παραμύθι στον απλό κόσμο, ενώ στα μάτια των μικρών παιδιών ο Κουστώ αποτελεί ένας ακόμη σούπερ ήρωας σαν τον Superman ή τον Spiderman.

Η αρχή για το μεγάλο ταξίδι εξερεύνησης της θάλασσας είχε γίνει προ πολλού, αλλά με την συσκευή παροχής αέρα μια νέα σελίδα γυρίζει στο κεφάλαιο των εξερευνήσεων και ο άνθρωπος βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στον μυστήριο κόσμο της θάλασσας.

Κάποιοι Κύπριοι, γοητευμένοι από αυτή την καινούργια δυνατότητα του ανθρώπινου είδους, αρχίζουν να ασχολούνται με το άθλημα των καταδύσεων. Για τον κόσμο εκείνης της εποχής η θέα με ένα δύτη φορτωμένο με όλα αυτά τα εξαρτήματα που του επιτρέπουν να αναπνέει και να κινείται κάτω από την επιφάνεια του νερού, φάνταζε περίεργή και απόκοσμη. Σαν να έβλεπαν εξωγήινο. Αυτή η αντίληψη όμως δεν απασχολούσε καθόλου κάποιους πρωτοπόρους που ασχολούνταν με το άθλημα των καταδύσεων. Αυτοί οι άνθρωποι αρχίζουν να μαζεύονται και να συζητούν τις εμπειρίες τους στο LIMASSOL SUBAQUA CLUB – ένας χώρος που στέγαζε άγγλους στρατιωτικούς που ασχολούνταν με τις καταδύσεις.  

Εκεί αρχίζουν να εκπαιδεύονται αφού οι περισσότεροι από αυτούς είχαν μάθει να καταδύονται εμπειρικά ή ήταν απόφοιτοι στρατιωτικών σχολών (ΟΥΚ). Σιγά – σιγά αυτή η παρέα των πέντε με δέκα ανθρώπων αυξήθηκε στους τριάντα και αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα δικό τους όμιλο όπως των ονειρεύονταν, χωρίς επεμβάσεις από άλλους.

Έτσι και έγινε. Με πρόεδρο τον Δημήτρη Κίττη, που διατηρούσε μαγαζί με καταδυτικό εξοπλισμό, ιδρύεται ο πρώτος κυπριακός όμιλος για καταδύσεις. Κι ο όμιλος βρίσκει στέγη στην μπυραρία LUKAS BAR, την πιο γνωστή για εκείνη την εποχή μπυραρία της Λεμεσού, όπου μεταξύ μπιλιάρδου και μπύρας αρχίζουν να εκπαιδεύουν  νέους και νέες στα μαγικά κιτάπια της κατάδυσης.

Με σημεία εξόρμησης τα παράλια της Λεμεσού και ενοικιάζοντας ψαρόβαρκες από τοπικούς ψαράδες αρχίζουν τα πρώτα υποβρύχια ταξίδια του ομίλου. Μετά από λίγα χρόνια και με προτροπές άλλων, ο Όμιλος συστεγάζεται στον Ναυτικό Όμιλο Λεμεσού όπου τα πράγματα γίνονται καλύτερα. Μάλιστα αγοράζεται κομπρεσέρ για γέμισμα μπουκαλών, με αμοιβή για τον χειριστή μια μπύρα για κάθε μπουκάλα… αποτέλεσμα κάθε Τετάρτη να γίνεται όλος ο όμιλος μια παρέα γύρω από τις μπύρες, κάνοντας μάθημα και ετοιμάζοντας τα υλικά για την κατάδυση της Κυριακής.

Και ερχόμαστε στο 1974, όπου τα τραγικά γεγονότα της εισβολής διαλύουν τα πάντα. Πολλοί κύπριοι μεταναστεύουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή. Οι καταδύσεις φάνταζαν πολυτέλεια, και τα μέλη ρίχνονται στην βιοπάλη για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα προς το ζην και έτσι τα χρόνια που ακολούθησαν βρίσκουν τον όμιλο διαλυμένο.  Η δίψα όμως ορισμένων μελών για την αλμύρα της θάλασσας μαζί με μερικούς πρόσφυγες από τον Ναυτικό Όμιλο Αμμοχώστου, ήταν ικανή να αναστήσει τον όμιλο από τις στάχτες του πολέμου. Τον όμιλο αναλαμβάνει τότε ο Αλπερτ Βοσκεριτζιαν, νέα μέλη εγγράφονται και αρχίζουν ξανά τα μαθήματα και οι καταδύσεις. Αλλά με το ερχομό νέων μελών αρχίζουν και τα έσοδα και ο Ναυτικός Όμιλος  Λεμεσού  ζητά όλο και περισσότερα για να επιχορηγήσει τα άλλα αθλήματα. Το καταστατικό αλλά και το όραμα των μελών του ομίλου ήταν να γίνει η κατάδυση προσιτή σε όλο τον κόσμο, και όχι μόνο σε όσους είχαν την οικονομική ευχέρεια να αγοράσουν εξοπλισμό και να εγγραφούν στο Ναυτικό Όμιλο Λεμεσού. Η βλέψεις του Ναυτικού Ομίλου Λεμεσού ήταν να κάνει τον όμιλο ένα καθαρά επαγγελματικό καταδυτικό κέντρο, πράγμα ενάντια στο καταστατικό, τις ιδέες και τους σκοπούς ίδρυσης του Ομίλου. Τότε σε μια συνάντηση του Δ.Σ. κυριολεκτικά στην αυλή  ενός παραλιακού κέντρου δίπλα από το Ναυτικό ‘Όμιλο Λεμεσού αποφάσισαν την ίδρυση του Ομίλου Υποβρυχίων Δραστηριοτήτων «ΝΑΥΤΙΛΟΣ».

Και επιστροφή πάλι πίσω στα γνώριμα μέρη: μπιραρίες, μπιλιάρδο και εκπαίδευση νέων μελών. Οι εκπαιδευτές του ομίλου παρακάθονται σε γραπτές εξετάσεις για επιβεβαίωση των διπλωματών από τη ΚΟΥΔ (Κυπριακή Ομοσπονδία Υποβρύχιων Δραστηριοτήτων) και τη μετατροπή τους σε CMAS.

Μετά από τη δημιουργία του αθλητικού τμήματος για το μονοπέδιλο  και επανειλημμένες  πιέσεις από τα μέλη του ομίλου, αποφασίζει  ο Κ.Ο.Α. (Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού) να στεγάσει τον «Ναυτίλο» στο Ιστιοπλοϊκό Κέντρο Λεμεσού. Μέλη του τότε Δ.Σ. όπως ο Κλέος Κλεάνθους (αντιπρόσωπος της κυπριακής  ομοσπονδίας  στην CMAS) ο Αλμπέρ Βοσκερετσιαν  (μέλος σε όλα τα Δ.Σ. του ομίλου  και δραστήριο μέλος) ο Μιχάλης Σπύρου (για  αρκετά χρόνια πρόεδρος του Δ.Σ. ), ο αείμνηστος Χρήσης Χρύσανθου ο Δημήτρης Δημητριάδης (για αρκετά χρόνια ταμίας του ομίλου) και άλλοι  συνεχίζουν να προσφέρουν τις γνώσεις και της συμβουλές τους στα νεότερα μέλη.

Ο όμιλος απαλλαγμένος από τα προβλήματα αρχίζει να δραστηριοποιείται και να διαδίδει τη κατάδυση  σε πιο πολλά άτομα φτάνοντας να έχει μέχρι και τριάντα με σαράντα νέους μαθητές το χρόνο. Τότε δραστηριοποιείται και στο αθλητικό τμήμα (μονοπέδιλο) και διοργανώνει  παγκύπριους αγώνες, άλλα λόγω έλλειψης πισίνας αναγκάζεται να αναστείλει το αθλητικό τμήμα του, και στρέφεται τότε σε αγώνες ανοικτής θαλάσσης, όπως  υποβρύχια  πορεία με τη χρήση πυξίδας, ανεύρεση και ανέλκυση αντικειμένων, κτλ. Διοργανώνει τα «ΝΑΥΤΙΛΙΑ», ένα θεσμό  που περιλάμβανε αγώνες θαλάσσης, εκθέσεις φωτογραφιών και  κοχυλιών. Σε συνεργασία με δήμους διοργανώνει καθαρισμούς παραλιών και βυθού, και συμμετέχει στις εκθέσεις για διάδοση του αθλητισμού στη Κύπρο. Οργανώνει, από τους πρώτους  στη Κύπρο, ταξίδι στο Ισραήλ  για καταδύσεις, με μεγάλη συμμέτοχη.

Συμμετέχει όπου του ζητηθεί, από τη αστυνομία  για ανεύρεση εξαφανισμένων στη θάλασσα, όπως και με το Τμήμα Αλιείας και Θαλασσίων Ερευνών για περιβαλλοντολογικές μελέτες στην επιτροπή για τη κατασκευή υποθαλάσσιου πάρκου και με  το τμήμα αρχαιολογίας για τη αποτυπώσει του αρχαίου λιμανιού της Αμαθουντας.

Παράλληλα δίνει βαρύτητα στη εκπαίδευση  και καταφέρνει να έχει τους δικούς του εκπαιδευτές και να ανανεώνει τους εξοπλισμούς που διαθέτει για τη εκπαίδευση των νέων μελών του. Προσκαλεί εκπαιδευτές ιδιώτες, από καταδυτικά κέντρα της Λεμεσού, και σε διαλέξεις τους τα μέλη ενημερώνονται για τις εξελίξεις των καταδύσεων, όπως τι είναι το NITROX, το rebreather, η χρήση στεγανής στολής, καταδυτικά κομπιούτερ, κτλ. Διοργανώνει διαλέξεις για το θάλαμο αποσυμπιέσης, με ομιλητή ιατρό υπερβατικής ιατρικής και επισκέπτεται το γενικό νοσοκομείο Λάρνακας καθώς και το ιδιωτικό κέντρο υπερβατικής ιατρικής στη Λεμεσό κάθε δυο χρόνια, για να γνωρίσουν τα νέα μέλη το χειριστή  και το θάλαμο αποσυμπιέσης.

Παράλληλα με τη εκπαίδευση των μελών του ο όμιλος  φροντίζει και για τη διασκέδαση  καθιερώνοντας χριστουγεννιάτικο χορό και ένα καλοκαιρινό πάρτι πάνω στη άμμο, με τα μέλη του να αναλαμβάνουν τα πάντα, από ψήσιμο μέχρι σερβίρισμα, και με δωρεές από φίλους και συνεργάτες  να καλύπτουν τα έξοδα. Με αυτό τον τρόπο τα έσοδα επέστρεφαν στο όμιλο και  κάλυπταν έξοδα για την εκπαίδευση, τη συντηρήση της βάρκας και του εξοπλισμού.

Ο «Ναυτίλος» αποτελείτο ένας όμιλος με εκατό ενεργά μέλη, αυτοσυντηρούμενος και μακριά από οικονομικά συμφέροντα και σκοπιμότητες, που απασχολούσε υγιώς την νεολαία και προσφέροντας όπως μπορούσε αλληλεπιδρούσε με την τοπική κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά ξαφνικά μια μέρα φτάνει μια επιστολή από τον ΚΟΑ (Κυπριακός Οργανισμός Αθλημάτων) η οποία ανακοίνωνε στυγνά ότι ο όμιλος δεν μπορεί πλέον να στεγάζεται στο Ιστιοπλοϊκό Κέντρο. Το που θα κατέληγε μια οκτάμετρη βάρκα, αρκετοί εξοπλισμοί καταδύσεων, αλλά κυρίως το μεράκι και η αγάπη των μελών του ομίλου για τις καταδύσεις, ήταν κάτι που μάλλον δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τους ιθύνοντες.Ο όμιλος ήταν άστεγος και κινδύνευε να διαλυθεί. Αρκετά μέλη απομακρύνονται και τα μέλη του Δ.Σ. βρίσκονται σε απόγνωση. Κάποιοι αρχίζουν το τρέξιμο για εξεύρεση χώρου στέγασης του ομίλου, ενώ αρκετά υλικά, το αρχείο του ομίλου και διάφορα έγγραφα, μεταφέρονται στο σπίτι του τότε προέδρου του Δ.Σ. Μιχάλη Σπύρου. Οι συναντήσεις και οι συνεδριάσεις πολλές φορές γίνονται σε γραφεία και σπίτια μελών. Μετά από ένα χρόνο, ο Ναυτικός Όμιλος Αμμοχώστου  παραχωρεί στον «Ναυτίλο» μια αίθουσα για τις διαλέξεις και τα μαθήματα ενώ η βάρκα μεταφέρεται σε ιδιωτική μαρίνα

Ο Όμιλος Σήμερα:

Προσπαθώντας να ανασυνταχθεί ο όμιλος σήμερα, έχει επιτευχθεί η επιστροφή αρκετών μελών. Φιλοξενούμαστε ακόμη στον Ναυτικό Όμιλο Αμμοχώστου. Ελπίζουμε κάποια μέρα να έχουμε τον δικό μας χώρο. Η ιδέα να γίνει η κατάδυση προσιτή σε όλο τον κόσμο, και όχι μόνο σε όσους έχουν την οικονομική ευχέρεια δεν έχει εγκαταλειφτεί και το κόστος κατάδυσης δεν υπερβαίνει τα 10 ευρώ για κατάδυση με τη βάρκα του ομίλου.

Κάθε Τετάρτη στις 8 το βράδυ μαζεύονται τα μέλη για να συζητήσουν και να κανονίσουν την καθιερωμένη καταδυτική εξόρμηση της Κυριακής, ενώ από τις αρχές Μάιου, κάθε χρόνο, δημιουργούνται γκρουπ για εκπαίδευση και απόκτηση πτυχίων One Star, Two Star και Three Star της CMAS. Στις συζητήσεις δεν λείπουν οι λέξεις Facebook, Youtube, website, e-bay, και πολλές άλλες λέξεις που πριν μερικά χρονάκια δεν υπήρχαν, ενώ τα κινητά τηλέφωνα κτυπούν σε mp3 φόρμα μουσικά hit της εποχής. Από το 1965 που δημιουργήθηκε ο όμιλος, ο κόσμος γύρω έχει αλλάξει πολύ. Τίποτα όμως δεν έχει αλλάξει όσον αφορά το όραμα και την αγάπη των μελών του για την αυτόνομη κατάδυση. Κάποια μέρα ελπίζουμε να έχουμε τον δικό μας χώρο.