
Δεν το πιστεύω αυτό που έγινε... πάνε πολλαααααααά χρόνια από τότε ε;

Προσοχή ακολουθεί βαρετή ιστορία
Βίκυ αυτό που τελικά προέκυψε ήταν να πνιγώ για άλλη μια φορά από την ζωή... Μεγαλώνεις και μετά μεγαλώνουν τα πρέπει.. πρέπει να είσαι κοντά στο σπιτί ανα πάσα στιγμή για να κάνεις τα χαρτιά σου, όποτε προκύψει στον ΑΣΕΠ (και να μάθεις το τι παίζει στον ΑΣΕΠ). Πρέπει να κάνεις κάποια εργασία για να κάνεις διδακτορικό μετά από το μεταπτυχιακό σου. Πρέπει να κάνεις και κανα ιδιαίτερο όσο είσαι στον στρατό.
Δεν ξέρω πραγματικά αν πρέπει να τα κάνεις όλα αυτά, ή το "πρέπει" είναι απλά μια δικαιολογία που λες στον εαυτό σου, έτσι ώστε να μπορέσεις να πνίξεις ποιο εύκολα τα θέλω...
Επιπλέον έμαθα από την οικογένεια πως ότι και να έκανα δεν πήγαινα Ειδικές Δυνάμεις μιας και εκεί κόσμος πεθαίνει, μένει ανάπηρος κτλ. Ο στρατός επέλεξε πως πρέπει να πάω στο πυροβολικό μιας και σαν μαθηματικός ήμουν ο πλέον κατάλληλος για να βγάζω στοιχεία βολής πυροβόλου... ωραία λέω, τουλάχιστον θα κάνω κάτι χρήσιμο.. πήγα και είδα πως οι περισσότεροι εκεί μέσα είναι αστοιχείωτοι και ανίκανοι να κάνουν βολή, πόσο μάλλον να με εκπαιδεύσουν. Και εδώ αρχίζει η ιστορία της βαρεμααααααααααάρας.
Τον πρώτο μήνα κέντρο στην Θήβα.. και μετά μετάθεση στην μονάδα. Περνούσα εκεί μέσα σαν βασιλιάς και καλύτερα και από λοχαγό. Χρησιμοποίησα λίγες γνώσεις από την σχολή για να βγάζω υπηρεσίες στρατιωτών, των στελεχών και τις δικές μου. Τελικά μετά από 5 μήνες η στρατιωτική μου εκπαίδευση ήταν να γνωρίζω τον χαιρετισμό στους ανώτερους, να εκτελώ χρέη θαλαμοφύλακα και σκοπού και ως επιλοχίας πυροβολαρχίας είχα πάρει μια ιδέα για το τι θα πει γραφειοκρατία. γεμίζοντας κάθε μέρα σελίδες από ανούσιες αναφορές. Έξω η ζωή τρελή, λίγο διάβασμα, λίγα ιδιαίτερα, πολύ διασκέδαση και καθόλου ύπνος. Κοιμόμουν μόνο μέσα στο στρατόπεδο ή κανα 5 λεπτο έξω όταν δεν είχα τι να κάνω.
Αρκετά εκπαιδεύτηκα λοιπόν και στους 6 μήνες πήρα μετάταξη στο Πεζικό, οι υποχρεώσεις έξω είχαν τελείωσει, οι μαθητές είχαν δώσει και εγώ κατέληξα σε μια μονάδα ύπνου και χαλάρωσης, με αποτέλεσμα να κοιμάμαι για 35 μέρες σε ένα φυλάκιο μέσα στην φύση, ξεχασμένο από τον Θεό. Κανείς δεν έπιανε όπλο εκεί μέσα... κοιμόμασταν μέχρι το μεσημέρι, αράζαμε στο τζάκι, βλέπαμε τηλεόραση, παίζαμε Playstation, ρίχναμε και κανά κρεατικό στα κάρβουνα, πίναμε και ευτυχώς διάβαζα.. έτρωγα τα βιβλία όπως κάποια καλοκαίρια όταν ήμουνα μικρός και ο χρόνος ήταν πράγματι "ελεύθερος", απίστευτα χρόνια, απίστευτη ξενοιασιά...
Αν γούσταρες πήγαινες και σε κανα γάμο στα γειτονικά μουσουλμανικά χωριά.. αν ήθελες πήγαινες σπίτι σου. Στο τέλος πήρα και καμιά δεκαριά κιλά από το φαγοπότι (μιας και δεν συγκρίνονταν με την ελάχιστη γυμναστική που προσπαθούσα να κάνω) και αποφάσισα να γυρίσω πίσω Κομοτηνή. Ήμουν κάθε μέρα έξω, έμπαινα στο στρατόπεδο κοιμόμουν και ξαναέβγαινα το μεσημέρι.. ώσπου στο τέλος βαρέθηκα του θανατά και ήθελα να ηρεμήσω και να "ξεκουραστώ" από τα ανούσια, ζήτησα να πάω φυλάκιο, δεν με στέλναν! Τους έπρηξα λίγο και τελικά 1 μήνα πριν απολυθώ πήγα ξανά.Σε δύο εβδομάδες διέταξαν να κλείσει το φυλάκιο.. τα μαζέψαμε και φύγαμε. Πήρα τις υπόλοιπες μέρες άδεια.. και απολύθηκα.
Πέρασα και μερικές στιγμές.. ειδικής τρέλας, αλλά δυστυχώς καμιά σχέση με τα ωραία που αναφέρει ο φίλος Diver. Σου παραθέτω μερικές:
-Στο κέντρο ποντίκια κάναν βόλτες στον ξεχειλισμένο βόθρο του απέναντι κτιρίου και μετά μέσα στις βαλίτσες μας.. οι τουαλέτες του επάνω ορόφου "έσταζαν" στις δικές μας και έπρεπε να κάνεις συγκεκριμένες κινήσεις για να μην σε πετύχουν..
-Στο φυλάκιο έβγαζα πεθαμένα ποντίκια από την δεξαμενή που είχε το νερό που χρησιμοποιούσαμε, επειδή κάποιος ξέχασε το καπάκι ανοιχτό.
Αργότερα κάναμε 14 μέρες με ελάχιστο πόσιμο νερό αποκλεισμένοι από τα χιόνια.
Εκπαίδευση στην βρώμα λοιπόν και όχι αληθινή εκπαίδευση.
Στην ζωή τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένεις και τελικά δεν μου έμειναν οι τρελές ιστορίες από τις Ειδικές Δυνάμεις για να σου διηγηθώ.
Από τον στρατό πήρα πολλά μιας και πραγματικά είναι μικρόκοσμος της κοινωνίας.. και μπορεί η ζωή να μου κρύβει μεγαλύτερα ζόρια από αυτά που θα περνούσα στις ειδικές δυνάμεις, αυτά που βλέπω να τραβάνε πολλά άτομα δίπλα μου... λυπάμαι που δεν θα έχω εκπαιδευτεί, αλλά ελπίζω να τα βγάλω σε πέρας.. σε χαιρετώ και σε ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές που μου θύμισες.