|
Το
Σ/Κ που πέρασε (6-7-9 Ιουνίου
2003) έγινε η εκδρομή που συζητούσαμε
πριν 3-4 βδομάδες. Αν θυμάστε,
σαν τόπο είχαμε ορίσει την Ερατεινή
Φωκίδας και τις γύρω περιοχές,
μέρη που γνωρίζει πολύ καλά
ο Βασίλης Σπυρόπουλος, που εκτέλεσε
χρέη ξεναγού αλλά και οικοδεσπότη.
Παρόντες
ήμασταν εγώ (Κώστας
Γιαννούλης), ο
Αντώνης Σακελλαρίδης, ο
Βασίλης
Σπυρόπουλος (αλλιώς coach),
ο
Γιώργος ο Βαβουλογιάννης
(με το σκάφος του τον Μεφίστο),
ο ¶λκης Χατζηπροδρόμου και δύο
φίλοι των παιδιών, ο Μάκης Γαρμπής
και ι ο Θανάσης Στεργιόπουλος.
Τα παιδιά ήταν εκεί από Παρασκευή
απόγευμα και πήγαν μια κοντινή
χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα.
Εγώ με τον Αντώνη φτάσαμε Σάββατο
πρωί. Η θάλασσα είχε απίστευτη
μπουνάτσα. Χωριζόμαστε σε 2
ομάδες, από την μια εγώ, ο Βασίλης,
ο Γιώργος καιι ο Μάκης, και
από την άλλη ο Αντώνης, ο ¶λκης
και ο Θανάσης. Αφού ο Γιώργος
έκανε τον ταξιτζή και έριξε
τα παιδιά στον τόπο τους, γύρισε
και πήρε και εμάς.
Πρώτη στάση μια ξέρα ανοιχτά
από το Γαλαξίδι. Στον δρόμο
προς την ξέρα περάσαμε έξω από
ένα ιχθυοτροφείο. Εκεί λοιπόν
βλέπουμε σχετικά κοντά μας ένα
κοπάδι δελφίνια. "Σταμάτα",
λέει ο Βασίλης στον Γιώργο.
Αυτός κόβει και ο Βασίλης χτυπάει
την παλάμη του στο νερό. Αμέσως
τα δελφίνια αλλάζουν πορεία
και έρχονται κατά πάνω μας!
Περνάνε κάτω από το σκάφος και
φεύγουν. Δεν αντέχω αλλο, πέφτω
στο νερό. Φοράω μόνο μια μάσκα,
τίποτα άλλο... Κάθομαι ακίνητος.
Ακούω τα παιδιά να μου φωνάζουν,
"είναι δεξιά σου και
πλησιάζουν". Το βάθος
180μ στο σημείο και απόλυτη
μαυρίλα τριγύρω. Και τότε μέσα
από την μαυρίλα εμφανίζονται,
σαν φαντάσματα αέρινα
τα δελφίνια. Η κίνηση τους,
η μορφή τους είναι μαγεία. Και
να ακούω τους ήχους τους, τα
σφυρίγματα και τα κροταλίσματα!!
Μοναδική εμπειρία! Δυστυχώς
δεν φόραγα πέδιλα και βαρίδια
για να τους κάνω ένα καρτεράκι
μεσόνερο να έρθουν πιο κοντά.
Μετά από αυτό ανεβαίνω στο σκάφος
και φεύγουμε.
Φτάνουμε στο μέρος που υπολογίζουμε
πως είναι η ξέρα. Το βάθος 70μ
και αρχίζουμε να ψάχνουμε με
το βυθόμετρο. 60μ, 50μ, 30μ,
20, 15, 10μ!!! Ανοιχτά κάνει
ένα πλάτωμα πολλά υποσχόμενο!!
Ο βυθός συμπαγής βράχος με μερικά
μονόπτερα. Από τον βράχο να
φυτρώνουν φύκια σαν σχοινιά
που μου θύμιζαν τα κελπ που
βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ! Δυστυχώς
το ρεύμα ήταν πολύ έντονο και
σε εμπόδιζε από το να ψαρέψεις.
Ο Βασίλης πετυχαίνει ένα ροφάκι
1,5 κιλό που βρέθηκε να κάνει
παραλλαγή στα φύκια. Εγώ βλέπω
ένα γύρω στα 2,5 αλλά το κόντρα
ρεύμα δεν με αφήνει να πλησιάσω.
Ο σκοπός μας άλλωστε είναι τα
πελαγίσια που αρνούνται πεισματικά
να εμφανιστούν. Απογοήτευση
μας κυριεύει... φεύγουμε από
αυτό το μέρος και πάμε σε πιο
συμβατικό βυθό με γκρέμια.
Ο βυθός καλός σχετικά, απότομος.
Δυστυχώς στα 17μ έχει έντονο
θερμοκλινές, και κάτω από εκεί
κρύο, θολούρα και μηδενική κίνηση
από ψάρια. Αρχίζω τις βουτιές
σε μεσαία-μεγάλα βάθη με την
ελπίδα να εντοπίσω κάτι. Αφήνω
δε την ρηχή ζώνη στον Βασίλη.
Κάποια στιγμή τον ακούω να με
φωνάζει. "Εδώ"
λέει, "τρύπωσε μόλις
ένας ροφός τέρας" !!
Πάει και κοιτάζει μια τρύπα
σε ένα μονόπετρο στα 12μ. "Χάθηκε"
μου λέει, "έχει και
άλλη τρύπα που είναι τυφλή.
Κατέβα να κοιτάξεις".
Κατεβαίνω και εγώ και αρχίζω
να πηγαίνω το μονόπετρο γύρω
γύρω κοιτώντας σε κάθε τρύπα.
Στην τελευταία τρύπα του βράχου
και στο τελείωμα της άπνοιας
βλέπω κάτι σαν πτερύγιο ακουμπισμένο
στην άμμο. Κοιτάω το σημείο
που φύτρωνε αλλά φαινόταν σαν
βράχος. Παρόλα αυτά το υποψιάστηκα
και αφήνω το όπλο μου μπροστά
στην τρύπα. Του λέω, "εκεί
είναι κάτι ύποπτο, για πήγαινε
να δεις". Κατεβαίνει
και αυτός και τον βλέπω να βάζει
το όπλο στην τρύπα και να ρίχνει.
Αρχίζει μια μάχη, με την βέργα
να τραντάζεται τρελά. Κατεβαίνω
και εγώ δίπλα του την στιγμή
που του τελειώνει η άπνοια,
πιάνω την βέργα, αυτός ανεβαίνει.
Εγώ έχοντας φέρει την μίση βέργα
έξω, βάζω το χέρι μέσα. Πιάνω
τα αγκάθια του ψαριού αλλά είναι
στριμμένο και δεν μπορώ να το
βγάλω έξω. Ξεσφίγγοντας λίγο
το μουλινέ ανεβαίνω στην επιφάνεια
κοντράροντας το τέρας.
Μετά από λίγο ξανακατεβαίνω
και κοιτάω στην τρύπα. Ο ροφός
είναι τέρας και το μουσούδι
του είναι λίγο σκαλωμένο. Του
ρίχνω και εγώ μια στο σβέρκο
για σιγουριά και το φέρνω σε
ακόμα καλύτερη θέση. Ο Βασίλης
στην επόμενη δεν καταφέρνει
να το βγάλει. Εγώ ξανακατεβαίνω
και με μια αποφασιστική κίνηση
το πιάνω από το μουσούδι και
του πετάω την κεφάλα του έξω
που σκαλώνει στην τρύπα. Το
ψάρι εντωμεταξύ ζωντανό ακόμα
να χτυπιέται αλλά ο Βασίλης
το αγαντάρει από την επιφάνεια.
Εντωμεταξύ άλλο όπλο δεν είχαμε
να το τελειώσουμε οπότε τι να
κάνουμε (δεν μας άφηνε αλλιώς
να το στρίψουμε για να το βγάλουμε).
Μου λέει ο Βασίλης, "δώσε
το μαχαίρι σου". Κατεβαίνει
και προσπαθεί να του καρφώσει
το μαχαίρι στον εγκέφαλο όπως
του είχε σφηνώσει το κεφάλι
στην τρύπα. Πού όμως!! Σειρά
μου να κατεβώ και η προσπάθεια
άκαρπη, οπότε και εγώ πιάνω
το μαχαίρι και αρχίζω με λύσσα
να του το καρφώνω στο κεφάλι
μέχρι να χωθεί στο κρανίο, ξανά
και ξανά! Όταν επιτέλους σφηνώνει
λίγο, το στρίβω δεξιά και αριστερά
μέχρι να ακούσω το "κρακ"
και το ψάρι ηρεμεί. Επόμενη
βουτιά μου, ένα κεφαλοκλείδωμα
να γυρίσει στο πλάι και το πετάω
έξω όπου το αναλαμβάνει ο Βασίλης.
Ηταν ένας ροφός τεράστιος,
19 κιλά !
Συνεχίζουμε το ψάρεμα με αλλαγή
τόπων. Το σκηνικό ίδιο, δεν
κυκλοφορούσε λέπι. Έρχεται η
ώρα τις επιστροφής. Φυσικά οι
υπόλοιποι έπαθαν σοκ μόλις είδαν
τον ροφό ! Μας αφήνει ο Βαβουλογιάννης
στην παράλια και πάει να πάρει
και την άλλη ομάδα (χωρίς να
τους πει τι ψάρια βγάλαμε).
Έρχονται, και ο Αντώνης λάμπει!
Ο Βασίλης τους δείχνει το μικρό
ροφάκι. Ο Αντώνης μας πετάει
μια στήρα
4 κιλά και μια πίγκα 3+
. Εγώ φυσικά παθαίνω σοκ! Εκεί
που πήγαν, λέει, δεν είχε θερμοκλινές
και εκτός από αυτά είδε και
μια στήρα ακόμα και μια σφυρίδα
τέρας. Και εγώ δεν είδα τίποτα!
Έχω βγει ατουφέκιστος! Βέβαια
μετά βλέπει το τέρας και παθαίνει
ένα σοκ και αυτός με την σειρά
του...
Το βράδυ στην Ερατεινή είχε
την γιορτή τις τράτας, τρελό
πανηγύρι με λαϊκά συγκροτήματα,
σαρδέλες, σουβλάκια, πιπίνια,
μπίρες, πυροτεχνήματα κλπ! Ακολούθησε
ύπνος από σχετικά νωρίς.
Την Κυριακή έχω αφηνιάσει πλέον,
και είμαι έτοιμος για χοντρά
ψαρέματα. Πάμε σε τελείως άλλη
μεριά και αφήνουμε την μια ομάδα
σε ένα μέρος ενώ εμείς κατευθυνόμαστε
σε άλλο. Δυστυχώς η ίδια εικόνα.
Θερμοκλινές στα 20μ, και ψάρια
μηδέν τόσο πάνω όσο και κάτω
από αυτό. Αλλαγή τόπων, ψάρεμα
σκάλα κλπ δεν δείχνει τίποτα.
Κάποια στιγμή σε μια βουτιά
εντοπίζω ένα κοπάδι σαργών και
καρτερεύω να δω τι θα γίνει.
¶ψογο τεχνικά το καρτέρι ακριβώς
πάνω από το θερμοκλινές. Το
οπτικό μου πεδίο γεμίζει σαργούς
σε όλα τα μεγέθη αλλά περιμένω
να έρθουν τα καλύτερα. Και τότε
σκάνε οι βασίλισσες,
4-5 τον αριθμό στα 5-7 κιλά.
Εμφανίζονται από κάτω μου και
μετά έρχονται από το πλάι. Δεν
φτάνουν σε απόσταση βολής για
το 90αρι και μετά από λίγο ανεβαίνω
με άψογη τεχνική επίσης. Δυστυχώς
στα επόμενα καρτέρια δεν ξαναεμφανίστηκαν
(γιατί άραγε??) και έμεινα με
την ανάμνηση. Ο Μάκης λίγο πιο
πέρα κατάφερε μια παλαμίδα
3 και κάτι. Η άλλη ομάδα
εντωμεταξύ βγήκε γρήγορα γιατί
είχαν κουραστεί. Εμείς αργήσαμε
αλλά όπως είπα δεν καταφέραμε
τίποτα εκτός από την παλαμίδα.
Εντωμεταξύ εμένα να με έχουν
ζώσει τα φίδια πως έχασα το
magic touch. Επί δύο
ημέρες να μην έχω δει τίποτα
και να μην έχω κάνει ούτε μια
βολή!! Και να έχω πεθάνει στις
βουτιές? Συμπλήρωσα σε 2 μέρες
2,5 ώρες βυθού και αποτέλεσμα
μηδέν? Τελευταίο καταφύγιο μου
το μυστικό σφυριδομέρος. Πάμε
με τον Βασίλη οι δύο μας αφού
όλοι οι άλλοι είναι νεκροί!
Ανοιγόμαστε, τα σημάδια πολύ
γνωστά πλέον και πρώτη βουτιά
αναγνωριστική. Τι την ήθελα??
Τρελή θολούρα, όταν τέντωνα
το όπλο δεν έβλεπα την μύτη
του! Οι γνωστές τρύπες άδειες.
Και το χειρότερο ήταν πως όταν
σταμάταγα τις κινήσεις άκουγα
τους θορύβους από τις ουρές
των μεγάλων μαύρων που περιφέρονταν
τριγύρω μου κοροϊδευτικά θαρρείς!
Βγήκα σαν βρεγμένη γάτα άψαρος
για άλλη μια φορά... είναι το
4ο σερί ψάρεμα του Ιουνίου που
βγαίνω άψαρος και έχω φρικάρει!
Ευτυχώς η καλή παρέα και το
ωραίο φαγητό με κάνουν να ξεχάσω
γρήγορα τις ανησυχίες μου !
Έχει πάει πλέον απόγευμα όταν
χωρίζουμε με τα παιδιά! Εμείς
πάμε για έναν τελευταίο καφέ
στο κάστρο τις Ναυπάκτου όπου
η θέα της πόλης κάτω μας ηρεμεί
αφάνταστα! Μια ωραία εκδρομή
τελείωσε, η σειρά τις επόμενης
τώρα!
Περιγραφή
: Κώστας
Γιαννούλης
Σχολιάστε
ή διαβάστε τα σχόλια άλλων στο
αντίστοιχο
θέμα του forum. |
