Η ασφάλεια αποτελεί ένα
κομμάτι στην δραστηριότητα
της ελεύθερης κατάδυσης
πολύ σημαντικό αλλά και
πολύ παραμελημένο από
όλους μας. Όλοι απευχόμαστε
εκείνη την στιγμή που
δεν μας μένει καμία άλλη
επιλογή από το να ενεργήσουμε
γρήγορα , αποτελεσματικά
και με όσο το δυνατό λιγότερο
άγχος. Λέω ότι απευχόμαστε
γιατί ακόμα και για εκείνον
τον προνομιούχο που παρακολούθησε
ανάλογο σχολείο με περιεχόμενο
εκτός των άλλων και της
ασφάλειας, στην ιδέα και
μόνο ενός επικίνδυνου
περιστατικού τρομάζει
και αποφεύγει ακόμα και
να το φανταστεί ή να το
προβλέψει. Ακόμα και όταν
το βλέπει να συμβαίνει
προσπαθεί να πείσει τον
εαυτό του ότι αυτό «δεν
μπορεί να συμβαίνει σε
μένα» και ότι
«αυτή η ευθύνη
δεν μπορεί να βαραίνει
εμένα». Γιατί
όπως και να το κάνουμε
είναι μεγάλη η ευθύνη
εκείνου που μένει πίσω
για να διασφαλίσει την
ασφαλή επιστροφή μας.
Γιατί τελικά η λέξη "ζευγάρι"
στη θάλασσα σημαίνει πολύ
περισσότερα από το να
μπούμε μαζί στο νερό και
να κολυμπάμε σε απόσταση
μερικών μέτρων έτσι για
να νιώθουμε συντροφιά
ή να χαρούμε μαζί για
ένα μεγάλο ψάρι και να
βγάλουμε αναμνηστικές
φωτογραφίες.
Πιστέψτε
με είναι κάτι πολύ σπουδαιότερο
και πολύ πιο ζωτικό.
Η λέξη "ζευγάρι"
για μένα προσωπικά σημαίνει
σύνδεσμο με την επιφάνεια
και τη ζωή με πολλά αλλά
παρελκυόμενα. Όταν αποφάσισα
να ασχοληθώ με αυτό το
θέμα σκέφτηκα δυο πράγματα.
Πρώτον:
Μήπως τελικά δεν είμαι
ο καταλληλότερος για να
αναπτύξω κάτι τόσο σημαντικό
και ζωτικό καθώς ούτε
το ανάλογο χαρτί του εκπαιδευτή
κατέχω.
Δεύτερον: Αυτό όμως είναι
ένα θέμα που έχει ανάγκη
να προσεγγίζεται συχνότερα
και να προοδεύει συνέχεια
γιατί τελικά ο
καλύτερος δύτης για μένα
πάντα είναι ο ζωντανός.
Θα παραθέσω λοιπόν για
αυτό το θέμα κάποιες ιδέες
και κάποια σενάρια τα
οποία ελπίζω να κάνουν
όλους όσους τα διαβάσουν
λίγο πιο ανήσυχους και
λιγότερο σίγουρους για
τις ικανότητες τους στα
θέματα ασφάλειας.
Μέρος Α - Μακριά
απ' το νερό, ώρες πριν.
Ίσως ακούγεται παράξενο
αλλά όλα από εκεί αρχίζουν.
Αν ήθελα να είμαι ακόμα
πιο αυστηρός μειώνοντας
ακόμα περισσότερο τις
πιθανότητες για ένα περιστατικό
θα έπρεπε να αναφερθώ
σε μέρες πριν. Ας επικεντρωθούμε
όμως στην προηγούμενη
μέρα. Την προηγούμενη
μέρα είναι καλό να αποφεύγουμε
συναισθηματικές φορτίσεις.
Δεν μπορώ να σας πω ότι
έχω κάποια έρευνα που
να αποδεικνύει συσχέτιση
συναισθηματικών φορτίσεων
και επικίνδυνων περιστατικών,
έχω όμως εμπειρίες και
μάλιστα προσωπικές.
Εφτά μέρες πριν από την
μεγάλη πρόβα της βουτιάς
που θα έκανα στο καλοκαιρινό
αγώνα ελεύθερης κατάδυσης
είχα μαλώσει με το πατέρα
μου άσχημα για κάποια
θέματα. Την επόμενη μέρα
έπρεπε να κάνω τη βουτιά
που θα πραγματοποιούσα
στον αγώνα. Πήγε παρά
πολύ χαλιά. Δεν έπαθα
υποξία τότε, αλλά απέτυχα
να κάνω το βάθος που θα
δήλωνα στον αγώνα με πολύ
σοβαρά προβλήματα στις
εξισώσεις. Ειλικρινά δεν
χρειαζόταν να μαλώσω και
να βρεθώ σε συναισθηματική
ένταση μια μέρα πριν από
μια τόσο δύσκολη και σημαντική
βουτιά. Το ανθρώπινο σώμα
δεν είναι μόνο μύες αλλά
και μυαλό, ψυχή γεμάτη
συναισθήματα αγάπης, μίσους,
ζήλιας, φόβου, άγχους
... όλα αυτά καλό είναι
να μένουν μακριά από εμάς
πριν από μια βουτιά, είτε
δύσκολη, είτε εύκολη.
Άλλωστε για καμία βουτιά
δεν μπορούμε να γνωρίζουμε
από πριν πότε μπορεί να
γίνει δύσκολος αγώνας
για επιβίωση.
Πρέπει να είμαστε σωματικά
και εγκεφαλικά έτοιμοι
πάντα για το χειρότερο
προκείμενου να κατευθύνουμε
με τον καλύτερο και οικονομικότερο
τρόπο τις δυνάμεις μας.
Ωραία, αφού διασφαλίσαμε
ότι θα απέχουμε από οποιαδήποτε
έντονη συναισθηματική
φόρτιση τώρα πρέπει να
διασφαλίσουμε ότι σωματικά
είμαστε έτοιμοι για κάθε
πρόκληση. Αυτό είναι κάτι
που θα εξαρτηθεί από το
είδος και την ένταση των
δραστηριοτήτων μας μερικές
μέρες πριν. Καλό είναι
τουλάχιστον μια μέρα πριν
να έχουμε ξεκουραστεί
καλά και να απέχουμε από
οποιαδήποτε σωματική δραστηριότητα
που θα μας καταπονήσει.
Η διατροφή μας πρέπει
να είναι πλούσια με ποικιλία
τροφών και κατανεμημένη
σωστά χρονικά. Πίνουμε
πολύ συχνά νερό και πάντα
πριν νιώσουμε δίψα σε
δόσεις των 200 ml κάθε
20 - 30 λεπτά . Πολλά
φρούτα και γάλα θα βοηθήσουν
τη σωστή ενυδάτωση
μας η οποία έχει πάρα
πολύ μεγάλη σημασία. Φυσικά
αποφεύγουμε πάση θυσία
τα οινοπνευματώδη.
Το τσιγάρο, αν είσαστε
καπνιστής, πρέπει να το
αποφύγετε μόνο 5 ώρες
πριν την είσοδο σας στο
νερό.
Εμείς λοιπόν είμαστε καλά
.Τηρήσαμε όλες τις καλές
αρχές πριν από μια βουτιά
και είμαστε έτοιμοι για
μια ασφαλή βουτιά. Το
ζευγάρι μου όμως? Έχει
και αυτό καλές συνήθειες?
Θα είναι ικανό να μας
βοηθήσει? Μήπως σήμερα
είναι πιο επιρρεπής σε
ένα επικίνδυνο περιστατικό
μιας και την προηγούμενη
μέρα έκανε λίγο ακατάστατη
ζωή? Υπάρχει άμεση διαπλοκή
ανάμεσα στα δυο μέλη του
ζευγαριού με άμεσο αντίκτυπο
των ενεργειών και την
προετοιμασία του ενός
στην ασφάλεια αλλά και
θέση του αλλού. Πρέπει
λοιπόν να ξέρουμε έστω
μερικές ώρες πριν σε τι
κατάσταση βρίσκεται το
ζευγάρι μας. Σε περίπτωση
που το ζευγάρι μας δεν
έκανε εσκεμμένα κάποιες
ενέργειες που του στοίχισαν
σε ετοιμότητα, απλά αναπρογραμματίζουμε
τα σχέδια μας για την
σημερινή ημέρα. Το βάθος
που θα ψαρέψουμε ή θα
βουτήξουμε, αλλά και το
βάθος και το τρόπο που
θα τον προσέξουμε.
Αν το ζευγάρι μας εσκεμμένα
και επανειλημμένως βρίσκεται
σε κακή κατάσταση πριν
από τις εξορμήσεις μας
τότε το συζητάμε και αν
αυτό δεν φέρει αλλαγές
αλλάζουμε ζευγάρι. Μπορεί
να ακούγεται σκληρό αλλά
μια φορά θα συμβεί κάτι
που θα μας στιγματίζει
σε όλη μας τη ζωή και
δυστυχώς θα είμαστε συνένοχοι
από τη στιγμή που παραβλέψαμε
σοβαρά γεγονότα.
Μέρος Β - Λίγες
ώρες πριν τη βουτιά την
ίδια μέρα.
Σε αυτό το μέρος θα σας
παραπέμψω στο άρθρο της
προθέρμανσης (μέρος β)
και θα προτείνω να ακολουθηθούν
μερικές από τις συμβουλές
μου προσπαθώντας να διασφαλίσουμε
την ετοιμότητα του μυϊκού
συστήματος, μετά από τον
ύπνο και κάποιες ώρες
αδράνειας. Επίσης τη συνέχιση
της ενυδάτωσης και βρώση
φρούτων όπως μιας μπανάνας
ή πεπονιού ή λίγο ψωμιού
με μέλι προσπαθώντας να
κρατήσουμε την γλυκόζη
του αίματος σε φυσιολογικά
επίπεδα.
Μέρος Γ - Στη
θάλασσα
Αυτό αποτελεί ένα από
τα σπουδαιότερα κομμάτια
της ασφάλειας και εδώ
θα αναλώσουμε και τον
περισσότερο χρόνο μας.
Το ζευγάρι πρέπει
να συμπεριφέρεται σαν
ζευγάρι. Δηλαδή
πρέπει τα μέλη που το
απαρτίζουν να είναι κοντά
το ένα στο άλλο σε απόσταση,
όχι μεγαλύτερη από εκείνη
όπου μπορούν να διατηρούν
πολύ καλή οπτική επαφή
κατά την πορεία επιφάνειας.
Πρέπει επίσης να συζητούν
και να ενημερώνουν ο ένας
τον άλλον για το ποτέ
ετοιμάζονται να βουτήξουν
και σε τι βάθος, πως νιώθουν
πριν την βουτιά. Αυτή
η ενημέρωση είναι ύψιστης
σημασίας διότι όλα θα
αλλάξουν από τη στιγμή
που κάποιος ετοιμάζεται
να βουτήξει. Η απόσταση
μεταξύ των δύο μελών θα
μικρύνει στο ελάχιστο.
Αυτός που θα μείνει πίσω
πρέπει να έχει από κάτω
του περίπου αυτόν που
βουτάει. Τι συμβαίνει
από εδώ και πέρα? Είναι
το δυσκολότερο κομμάτι
της ασφάλειας με άπειρα
σενάρια και είναι κάτι
το οποίο θα προσπαθήσω
να αναπτύξω στο δεύτερο
μέρος του άρθρου.
Γιώργος
Γεωργάς
Μέλος
της Aida
Hellas
Δείτε
το δεύτερο μέρος του άρθρου
|
